1 Venu, ni kantu al la Eternulo;

Ni ĝoje kriu al la rifuĝejo de nia helpo.

2 Ni venu antaŭ Lian vizaĝon kun glorado,

Per psalmoj ni ĝoje kriu al Li.

3 Ĉar granda Dio estas la Eternulo

Kaj granda Reĝo super ĉiuj dioj,

4 Kiu havas en Sia mano la profundaĵojn de la tero,

Kaj al kiu apartenas la altaĵoj de la montoj;

5 Al kiu apartenas la maro, kaj Li ĝin faris,

Kaj la sekteron Liaj manoj kreis.

6 Venu, ni kliniĝu, ni ĵetu nin teren,

Ni genuu antaŭ la Eternulo, nia Kreinto.

7 Ĉar Li estas nia Dio,

Kaj ni estas la popolo de Lia paŝtejo kaj la ŝafoj de Lia mano.

Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon,

8 Ne obstinigu vian koron, kiel en Meriba,

Kiel en la tago de Masa en la dezerto,

9 Kiam viaj patroj Min incitis,

Esploris kaj vidis Mian faron.

10 Kvardek jarojn Mi indignis kontraŭ tiu generacio,

Kaj Mi diris: Ili estas popolo kun koro malĝusta,

Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;

11 Tial Mi ĵuris en Mia kolero,

Ke ili ne venos en Mian ripozejon.

1 Venite, cantiamo con gioia all’Eterno,

mandiamo grida di gioia alla rocca della nostra salvezza!

2 Presentiamoci a lui con lodi,

celebriamolo con salmi!

3 Poiché l’Eterno è un Dio grande,

e un gran Re sopra tutti gli dèi.

4 Nelle sue mani stanno le profondità della terra,

e le altezze dei monti sono sue.

5 Suo è il mare perché egli l’ha fatto,

e le sue mani hanno formato la terra asciutta.

6 Venite, adoriamo e inchiniamoci,

inginocchiamoci davanti all’Eterno che ci ha fatti!

7 Poiché egli è il nostro Dio,

e noi siamo il popolo che egli pasce,

e il gregge che la sua mano conduce.

8 Oggi, se udite la sua voce,

non indurite il vostro cuore come a Meriba,

come nel giorno di Massa nel deserto,

9 quando i vostri padri mi tentarono,

mi misero alla prova sebbene avessero visto le mie opere.

10 Quarant’anni ebbi in disgusto quella generazione,

e dissi: "È un popolo sviato di cuore;

essi non conoscono le mie vie".

11 Perciò giurai nell’ira mia:

"Non entreranno nel mio riposo!".