Al la ĥorestro. Por Jedutun. Psalmo de Asaf.

1 Mia voĉo iras al Dio, kaj mi krias;

Mia voĉo iras al Dio, ke Li aŭskultu min.

2 En la tago de mia suferado mi serĉas mian Sinjoron;

En la nokto mia mano estas etendita kaj ne malleviĝas;

Mia animo ne volas konsoliĝi.

3 Mi rememoras Dion, kaj mi ĝemas;

Mi meditas, kaj mia spirito malĝojas. Sela.

4 Vi retenas la palpebrojn de miaj okuloj;

Mi estas frapita, mi ne povas paroli.

5 Mi meditas pri la tagoj antikvaj,

Pri la jaroj antaŭlonge pasintaj.

6 Mi rememoras en la nokto mian kanton;

Mi parolas kun mia koro,

Kaj mia spirito esploras.

7 Ĉu por eterne mia Sinjoro forpuŝis?

Kaj ĉu Li ne plu favoros?

8 Ĉu por eterne ĉesiĝis Lia boneco?

Ĉu Lia promeso ne plenumiĝos por ĉiuj generacioj?

9 Ĉu Dio forgesis indulgi?

Ĉu Li fermis en kolero Sian favorkorecon? Sela.

10 Kaj mi diris: Tio estas mia aflikto,

Ke aliiĝis la dekstra mano de la Plejaltulo.

11 Mi rememoros la farojn de la Eternulo;

Jes, mi rememoros Viajn antikvajn miraklojn.

12 Mi meditos pri ĉiuj Viaj faroj,

Kaj pri Viaj agoj mi parolos.

13 Ho Dio, en sankteco estas Via vojo;

Kiu estas tiel granda dio, kiel nia Dio?

14 Vi estas tiu Dio, kiu faras miraklojn;

Vi montris Vian forton inter la popoloj.

15 Vi liberigis per Via brako Vian popolon,

La filojn de Jakob kaj Jozef. Sela.

16 Vidis Vin akvoj, ho Dio,

Vidis Vin akvoj, kaj ili ektremis,

Kaj abismoj skuiĝis.

17 Nubegoj verŝis akvon,

La ĉielo eligis bruon,

Kaj Viaj sagoj ekflugis.

18 La voĉo de Via tondro estis en la turnovento,

Fulmoj lumigis la mondon;

Tremis kaj ŝanceliĝis la tero.

19 Sur la maro estis Via vojo,

Kaj Via irejo sur grandaj akvoj,

Sed Viaj paŝosignoj ne estis videblaj.

20 Vi kondukis Vian popolon kiel ŝafojn,

Per la mano de Moseo kaj Aaron.

1 Per il Maestro del coro. Secondo Iedutun. Salmo di Asaf.

La mia voce si eleva a Dio e io grido;

la mia voce si eleva a Dio ed egli mi porge l’orecchio.

2 Nel giorno della mia afflizione ho cercato il Signore,

la mia mano è stata tesa durante la notte senza stancarsi,

l’anima mia ha rifiutato di essere consolata.

3 Io mi ricordo di Dio, e gemo;

medito, e il mio spirito è abbattuto. [Pausa]

4 Tu tieni desti gli occhi miei,

sono turbato e non posso parlare.

5 Ripenso ai giorni antichi,

agli anni da lungo tempo passati.

6 Mi ricordo dei miei canti durante la notte,

medito nel mio cuore, e il mio spirito investiga:

7 "Il Signore ci respinge forse per sempre?

Non mostrerà più la sua bontà?

8 La sua misericordia è venuta a mancare per sempre?

La sua parola ha cessato per ogni generazione?

9 Dio ha forse dimenticato di aver pietà?

Ha egli nell’ira posto fine alle sue compassioni?". [Pausa]

10 Allora ho detto: "La mia afflizione sta in questo,

che la destra dell’Altissimo è mutata".

11 Io rievocherò le opere dell’Eterno;

sì, ricorderò le tue meraviglie antiche,

12 mediterò su tutte le opere tue

e ripenserò alle tue gesta.

13 O Dio, la tua via è santa;

quale dio è grande come il nostro Dio?

14 Tu sei il Dio che compie meraviglie;

tu hai fatto conoscere la tua forza fra i popoli.

15 Tu hai, con il tuo braccio, redento il tuo popolo,

i figli di Giacobbe e di Giuseppe. [Pausa]

16 Le acque ti videro, o Dio;

le acque ti videro e furono spaventate;

anche gli abissi tremarono.

17 Le nubi versarono diluvi d’acqua;

i cieli tuonarono;

e anche le tue saette guizzarono da ogni parte.

18 Il fragore del tuo tuono era nel turbine;

i lampi illuminarono il mondo;

la terra fu scossa e tremò.

19 Apristi la tua via in mezzo al mare,

i tuoi sentieri in mezzo alle grandi acque,

e le tue orme non furono visibili.

20 Tu guidasti il tuo popolo come un gregge,

per mano di Mosè e di Aaronne.