LIBRO KVARA

(Psalmoj 90—106)

Preĝo de Moseo, homo de Dio.

1 Mia Sinjoro, Vi estis por ni loĝejo

De generacio al generacio.

2 Antaŭ ol la montoj naskiĝis

Kaj Vi kreis la teron kaj la mondon,

Kaj de eterne ĝis eterne, Vi estas Dio.

3 Vi venigas homon al polvo;

Kaj Vi diras: Revenu, homidoj.

4 Ĉar mil jaroj estas en Viaj okuloj

Kiel la hieraŭa tago, kiu pasis,

Kaj kiel nokta gardoparto.

5 Vi forfluigas ilin torente, ili estas kiel sonĝo;

Matene ili renoviĝas kiel herbo:

6 Matene ĝi floras kaj ĝermas,

Vespere ĝi dehakiĝas kaj sekiĝas.

7 Jes, ni pereas de Via kolero,

Kaj de Via kolerego ni neniiĝas.

8 Vi metis niajn malbonagojn antaŭ Vin,

Nian kaŝitaĵon antaŭ la lumon de Via vizaĝo.

9 Ĉar ĉiuj niaj tagoj pasis sub Via kolero,

Malaperis niaj jaroj, kiel sono.

10 La daŭro de nia vivo estas sepdek jaroj,

Kaj ĉe forteco okdek jaroj;

Kaj ilia tuta majesto estas penado kaj suferado,

Ĉar ĝi forkuras rapide kaj ni forflugas.

11 Kiu scias la forton de Via kolero,

Vian timindecon kaj Vian indignon?

12 Instruu nin kalkuli niajn tagojn,

Por ke ni akiru saĝan koron.

13 Returnu Vin, ho Eternulo! Kiel longe?

Kaj kompatu Viajn sklavojn.

14 Satigu nin matene per Via boneco;

Kaj ni kantos kaj ĝojos en la daŭro de nia tuta vivo.

15 Ĝojigu nin tiel longe, kiel Vi nin premis,

Tiom da jaroj, kiom ni vidis mizeron.

16 Al Viaj sklavoj aperu Viaj faroj,

Kaj Via beleco al iliaj infanoj.

17 Kaj la favoro de la Eternulo, nia Dio, estu super ni;

Kaj la faron de niaj manoj fortikigu al ni,

Kaj fortikigu la faron de niaj manoj.

1 Preghiera di Mosè, uomo di Dio.

O Signore, tu sei stato per noi un rifugio d’età in età.

2 Prima che i monti fossero nati

e che tu avessi formato la terra e il mondo,

anzi, da eternità in eternità, tu sei Dio.

3 Tu fai tornare i mortali in polvere

e dici: "Ritornate, o figli degli uomini".

4 Perché mille anni, agli occhi tuoi,

sono come il giorno di ieri che è passato,

e come una veglia nella notte.

5 Tu li porti via come in una piena; sono come un sogno.

Sono come l’erba che verdeggia la mattina;

6 la mattina essa fiorisce e verdeggia,

la sera è segata e si secca.

7 Poiché noi siamo consumati per la tua ira

e siamo atterriti per il tuo cruccio.

8 Tu metti le nostre iniquità davanti a te,

e i nostri peccati nascosti alla luce del tuo volto.

9 Tutti i nostri giorni spariscono per il tuo cruccio;

noi finiamo gli anni nostri come un soffio.

10 I giorni dei nostri anni arrivano a settant’anni;

o, per i più forti, a ottant’anni;

e quel che ne fa l’orgoglio, non è che travaglio e vanità;

perché passa presto, e noi ce ne voliamo via.

11 Chi conosce la forza della tua ira

e il tuo cruccio secondo il timore che ti è dovuto?

12 Insegnaci dunque a così contare i nostri giorni,

per acquistare un cuore saggio.

13 Ritorna, o Eterno; fino a quando?

e muoviti a pietà dei tuoi servitori.

14 Saziaci al mattino della tua grazia,

e noi esulteremo, gioiremo tutti i nostri giorni.

15 Rallegraci in proporzione dei giorni che ci hai afflitti

e degli anni che abbiamo sofferto il male.

16 Appaia l’opera tua in favore dei tuoi servitori

e la tua gloria ai loro figli.

17 La grazia del Signore Dio nostro sia sopra noi,

e rendi stabile l’opera delle nostre mani;

sì, l’opera delle nostre mani rendila stabile.