Al la ĥorestro. De David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, ili abomeniĝis pro siaj faroj;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 La Eternulo el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiuj devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos ĉiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al la Eternulo?

5 Tie ili forte ektimis,

Ĉar Dio estas en la generacio de la justuloj.

6 Vi malhonoris la konsilon de malriĉulo,

Sed la Eternulo estas lia rifuĝejo.

7 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam la Eternulo revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.

1 Per il Maestro del coro. Di Davide.

Lo stolto ha detto nel suo cuore: "Non c’è Dio".

Si sono corrotti, si sono resi abominevoli nella loro condotta;

non c’è nessuno che faccia il bene.

2 L’Eterno ha riguardato dal cielo sui figli degli uomini

per vedere se vi fosse qualcuno che avesse intelletto,

che cercasse Dio.

3 Tutti si sono sviati, tutti quanti si sono corrotti,

non c’è nessuno che faccia il bene, neppure uno.

4 Sono dunque senza conoscenza tutti questi malvagi,

che divorano il mio popolo il mio popolo come se fosse pane

e non invocano l’Eterno?

5 Ma ecco, sono presi da grande spavento

perché Dio è con la gente giusta.

6 Voi cercate di confondere le speranze del misero,

perché l’Eterno è il suo rifugio.

7 Oh, chi recherà da Sion la salvezza d’Israele?

Quando l’Eterno ricondurrà dalla cattività il suo popolo,

Giacobbe festeggerà, Israele si rallegrerà.