LIBRO DUA

(Psalmoj 42—72)

Al la ĥorestro. Instruo de la Koraĥidoj.

1 Kiel cervo sopiras al fluanta akvo,

Tiel mia animo sopiras al Vi, ho Dio.

2 Mia animo soifas Dion, la vivantan Dion;

Kiam mi venos kaj aperos antaŭ la vizaĝo de Dio?

3 Miaj larmoj fariĝis mia pano tage kaj nokte,

Ĉar oni diras al mi ĉiutage: Kie estas via Dio?

4 Elverŝiĝas mia animo, kiam mi rememoras,

Kiel mi iradis kun la granda homamaso, kaj kondukis ĝin en la domon de Dio,

Ĉe laŭta kantado kaj glorado de festanta amaso.

5 Kial vi malĝojas, ho mia animo?

Kaj kial vi konsterniĝas en mi?

Esperu al Dio;

Ĉar ankoraŭ mi dankos Lin,

La savanton de mia vizaĝo kaj mian Dion.

6 Malĝojas en mi mia animo;

Tial mi rememoras pri Vi en la lando de Jordan kaj Ĥermon,

Sur la monto Micar.

7 Abismo resonas al abismo per la bruo de Viaj falakvoj;

Ĉiuj Viaj akvoj kaj ondoj pasis super mi.

8 En la tago la Eternulo aperigas al mi Sian bonecon,

Kaj en la nokto mi havas kanton al Li,

Preĝon al la Dio de mia vivo.

9 Mi diras al Dio, mia Roko: Kial Vi min forgesis?

Kial mi iradas malgaja pro la premado de la malamiko?

10 Kvazaŭ dispremante miajn ostojn, mokas min miaj malamikoj,

Dirante al mi ĉiutage: Kie estas via Dio?

11 Kial vi malĝojas, ho mia animo?

Kaj kial vi konsterniĝas en mi?

Esperu al Dio;

Ĉar ankoraŭ mi dankos Lin,

La savanton de mia vizaĝo kaj mian Dion.

1 Per il Maestro del coro. Cantico dei figli di Core.

Come la cerva anela i rivi dell’acque,

così l’anima mia anela a te, o Dio.

2 L’anima mia è assetata di Dio, del Dio vivente:

Quando verrò e comparirò al cospetto di Dio?

3 Le mie lacrime sono diventate il mio cibo giorno e notte,

da che mi dicono continuamente: "Dov’è il tuo Dio?".

4 Ricordo con profonda commozione

il tempo in cui procedevo con la folla

e la guidavo alla casa di Dio,

tra i canti di gioia e di lode di una moltitudine in festa.

5 Perché ti abbatti anima mia? perché ti commuovi in me?

Spera in Dio, perché io lo celebrerò ancora;

egli è la mia salvezza e il mio Dio.

6 L’anima mia è abbattuta in me;

perciò io ripenso a te dal paese del Giordano,

dai monti dell’Ermon, dal monte Misar.

7 Un abisso chiama un altro abisso al fragore delle tue cascate;

tutte le tue onde e i tuoi flutti mi sono passati addosso.

8 L’Eterno, di giorno, concedeva la sua grazia,

e io la notte innalzavo cantici per lui

come preghiera al Dio che mi dà vita.

9 Io dirò a Dio, che è la mia rocca:

"Perché mi hai dimenticato?

Perché vado vestito a lutto per l’oppressione del nemico?".

10 Le mie ossa sono trafitte dagli insulti dei miei nemici

che mi dicono continuamente: "Dov’è il tuo Dio?".

11 Perché ti abbatti anima mia? perché ti commuovi in me?

Spera in Dio, perché lo celebrerò ancora;

egli è la mia salvezza e il mio Dio.