1 Apud la riveroj de Babel

Ni sidis kaj ploris,

Rememorante Cionon.

2 Sur la salikoj tie

Ni pendigis niajn harpojn.

3 Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,

Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:

Kantu al ni el la kantoj de Cion.

4 Kiel ni kantos sur fremda tero

La kanton de la Eternulo?

5 Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,

Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;

6 Algluiĝu mia lango al mia palato,

Se mi vin ne memoros,

Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.

7 Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom

La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:

Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.

8 Ho ruinigema filino de Babel!

Bone estos al tiu,

Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.

9 Bone estos al tiu,

Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.

1 Là presso i fiumi di Babilonia,

sedevamo e piangevamo

ricordandoci di Sion.

2 Ai salici delle sponde

avevamo appese le nostre cetre.

3 Poiché là quelli che ci avevano condotti in schiavitù

ci chiedevano dei canti,

e i nostri oppressori delle canzoni d’allegrezza, dicendo:

"Cantateci delle canzoni di Sion!".

4 Come potremmo noi cantare le canzoni dell’Eterno

in terra straniera?

5 Se ti dimentico, o Gerusalemme,

dimentichi la mia destra le sue funzioni;

6 resti la mia lingua attaccata al palato

se io non mi ricordo di te,

se non metto Gerusalemme

al di sopra d’ogni mia più grande gioia.

7 Ricordati, o Eterno, dei figli di Edom,

che nel giorno di Gerusalemme

dicevano: "Spianatela, spianatela

fin dalle fondamenta!".

8 O figlia di Babilonia, che devi essere distrutta,

beato chi ti darà la retribuzione

del male che ci hai fatto!

9 Beato chi prenderà i tuoi piccoli bambini

e li sbatterà contro la roccia!