Al la ĥorestro. De David, sklavo de la Eternulo.

1 La pekado de malpiulo parolas al lia koro;

Antaŭ liaj okuloj ne ekzistas timo antaŭ Dio.

2 Ĉar ĝi flatas al li en liaj okuloj,

Ĝis lia pekado eltroviĝos kaj li malamiĝos.

3 La paroloj de lia buŝo estas krimo kaj malvero;

Li ne volas kompreni, por fari bonon.

4 Krimon li pripensas sur sia kuŝejo;

Li staras sur vojo ne bona;

Malbonon li ne abomenas.

5 Ho Eternulo, ĝis la ĉielo atingas Via boneco,

Via vereco ĝis la nuboj.

6 Via justeco estas kiel la montoj de Dio,

Viaj juĝoj estas granda abismo;

Homon kaj bruton Vi helpas, ho Eternulo.

7 Kiel grandvalora estas Via favoro, ho Dio!

Kaj la homidoj ricevas rifuĝon en la ombro de Viaj flugiloj.

8 Ili satiĝas per la riĉa havo de Via domo,

Kaj el la rivero de Viaj bonaĵoj Vi ilin trinkigas.

9 Ĉar ĉe Vi estas la fonto de vivo,

Kaj en Via lumo ni vidas lumon.

10 Venigu Vian favoron sur tiujn, kiuj Vin konas,

Kaj Vian bonecon sur la honestulojn.

11 Ne paŝu sur min piedo de fiereco,

Kaj mano de malpiuloj ne renversu min.

12 Tie falu la farantoj de malbono;

Ili estu renversitaj kaj ne povu sin levi.

1 Per il Maestro del coro. Di Davide, servo dell’Eterno.

L’iniquità parla all’empio nell’intimo del suo cuore;

non c’è timor di Dio davanti ai suoi occhi.

2 Essa lo lusinga

che la sua empietà non sarà scoperta né presa in odio.

3 Le parole della sua bocca sono iniquità e inganno;

egli ha cessato di essere saggio e di fare il bene.

4 Egli medita iniquità sul suo letto;

si pone nella via che non è buona; non odia il male.

5 O Eterno, la tua benevolenza giunge fino al cielo

e la tua fedeltà fino alle nuvole.

6 La tua giustizia è come le montagne più alte,

i tuoi giudizi sono un grande abisso.

O Eterno, tu preservi uomini e bestie.

7 O Dio, com’è preziosa la tua benevolenza!

Perciò i figli degli uomini si rifugiano all’ombra delle tue ali,

8 sono saziati dell’abbondanza della tua casa

e tu li disseti al torrente delle tue delizie.

9 Poiché in te è la fonte della vita

e per la tua luce noi vediamo la luce.

10 Fa’ giungere la tua benevolenza a quelli che ti conoscono,

la tua giustizia ai retti di cuore.

11 Non mi raggiunga il piede dei superbi,

la mano degli empi non mi metta in fuga.

12 Ecco, quelli che fanno il male sono caduti;

sono atterrati, e non possono risorgere.