Al la ĥorestro. Por maĥalato. Instruo de David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, kaj abomeniĝis en la malvirto;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 Dio el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiu devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos tiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al Dio?

5 Tie ili forte ektimis, kie timindaĵo ne ekzistis;

Ĉar Dio disĵetis la ostojn de tiuj, kiuj vin sieĝas;

Vi hontigis ilin, ĉar Dio ilin forpuŝis.

6 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam Dio revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.

1 Per il Maestro del coro. Mestamente. Cantico di Davide.

Lo stolto ha detto nel suo cuore: "Non c’è Dio".

Si sono corrotti, si sono resi abominevoli con la loro malvagità,

non c’è nessuno che faccia il bene.

2 Dio ha riguardato dal cielo sui figli degli uomini

per vedere se vi fosse qualcuno che avesse intelletto,

che cercasse Dio.

3 Tutti si sono sviati, tutti quanti si sono corrotti,

non c’è nessuno che faccia il bene, neppure uno.

4 Sono dunque senza conoscenza questi malvagi,

che divorano il mio popolo come se fosse pane

e non invocano Dio?

5 Ecco, sono presi da grande spavento,

dove prima non c’era spavento;

poiché Dio ha disperse le ossa di quelli che ti assediavano;

tu li hai coperti di confusione, perché Dio li respinge.

6 Oh, chi recherà da Sion la salvezza d’Israele?

Quando Dio farà ritornare gli esuli del suo popolo,

Giacobbe festeggerà, Israele si rallegrerà.