Al la ĥorestro Jedutun. Psalmo de David.

1 Mi diris: Mi gardos min sur miaj vojoj, ke mi ne peku per mia lango;

Mi bridos mian buŝon, kiam malpiulo staras kontraŭ mi.

2 Mi estis muta kaj silenta, mi silentis eĉ pri bono;

Kaj mia sufero estis mordanta.

3 Ekbrulis mia koro en mia interno,

En miaj pensoj ekflamis fajro,

Mi ekparolis per mia lango:

4 Sciigu al mi, ho Eternulo, mian finon,

Kaj kia estos la daŭro de miaj tagoj,

Por ke mi sciu, kiel neniiĝa mi estas.

5 Jen Vi donis al mi tagojn larĝajn kiel manplato,

Kaj la daŭro de mia vivo estas antaŭ Vi kiel nenio;

Absoluta vantaĵo estas ĉiu homo, kiel ajn forte li starus. Sela.

6 Nur kiel fantomo iras la homo, nur vante li klopodas;

Li kolektas, kaj ne scias, kiu ĝin ricevos.

7 Kaj nun kion mi devas esperi, mia Sinjoro?

Mia espero estas al Vi.

8 De ĉiuj miaj pekoj liberigu min,

Ne lasu min fariĝi mokindaĵo por sensaĝulo.

9 Mi mutiĝis, mi ne malfermos mian buŝon,

Ĉar Vi tion faris.

10 Deturnu de mi Vian frapon;

De Via batanta mano mi pereas.

11 Se Vi punas homon pro lia krimo,

Tiam lia beleco konsumiĝas kiel de tineoj.

Nur vantaĵo estas ĉiu homo. Sela.

12 Aŭskultu mian preĝon, ho Eternulo, kaj atentu mian krion;

Al miaj larmoj ne silentu;

Ĉar migranto mi estas ĉe Vi,

Enmigrinto, kiel ĉiuj miaj patroj.

13 Lasu min, ke mi vigliĝu,

Antaŭ ol mi foriros kaj ĉesos ekzisti.

1 Per il Maestro del coro. Per Iedutun. Salmo di Davide.

Io dicevo: "Vigilerò sulla mia condotta,

per non peccare con la mia lingua;

metterò un freno alla mia bocca,

finché l’empio mi starà davanti".

2 Sono stato muto, in silenzio,

ho taciuto senz’averne bene;

anzi il mio dolore si è inasprito.

3 Il mio cuore s’infiammava dentro di me;

mentre meditavo, un fuoco s’è acceso;

allora la mia lingua ha parlato.

4 O Eterno, fammi conoscere la mia fine

e qual è la misura dei miei giorni.

Fa’ che io sappia quanto sono fragile.

5 Ecco, tu hai ridotto i miei giorni

alla lunghezza di qualche palmo,

e la mia durata è come nulla davanti a te;

certo, ogni uomo, benché saldo in piedi, non è che vanità. [Pausa]

6 Certo, l’uomo va e viene come un’ombra;

egli si affanna, ma per ciò che è vanità:

egli accumula, senza sapere chi raccoglierà.

7 E ora, o Signore, che aspetto?

La mia speranza è in te.

8 Liberami da tutti i miei peccati;

non abbandonarmi agli scherni dello stolto.

9 Io me ne sto in silenzio, non aprirò bocca,

perché sei tu che hai agito.

10 Toglimi di dosso il tuo flagello!

Io mi consumo sotto i colpi della tua mano.

11 Quando, castigando la sua iniquità, tu correggi l’uomo,

distruggi come la tignola quel che ha di più caro;

certo, ogni uomo non è che vanità. [Pausa]

12 O Eterno, ascolta la mia preghiera,

e porgi l’orecchio al mio grido;

non essere sordo alle mie lacrime;

poiché io sono uno straniero presso di te,

un pellegrino, come tutti i miei padri.

13 Distogli da me il tuo sguardo affinché mi rianimi,

prima che io me ne vada e più non sia.