Al la ĥorestro. De la sklavo de la Eternulo, David, kiu eldiris al la Eternulo la vortojn de ĉi tiu kanto, kiam la Eternulo lin savis el la manoj de ĉiuj liaj malamikoj kaj el la mano de Saul. Kaj li diris:

1 Mi varmege Vin amas, ho Eternulo, mia forteco!

2 La Eternulo estas mia Roko, kaj mia fortikaĵo, kaj mia Savanto,

Mia Dio, mia forta Roko, kiun mi fidas,

Mia ŝildo kaj la korno de mia savo, mia rifuĝejo.

3 Mi vokas al la Eternulo, la glorinda;

Kaj mi saviĝas de miaj malamikoj.

4 Ĉirkaŭis min la ondoj de la morto,

Kaj torentoj pereigaj min teruris;

5 La ŝnuroj de Ŝeol min ĉirkaŭis,

La retoj de la morto min atingis.

6 En mia premiteco mi vokis la Eternulon,

Kaj al mia Dio mi kriis;

El Sia templo Li aŭdis mian voĉon,

Kaj mia krio al Li atingis Liajn orelojn.

7 Ektremis kaj ekskuiĝis la tero,

La fundamentoj de la montoj ekmoviĝis

Kaj ekŝanceliĝis, ĉar Li koleris.

8 Leviĝis fumo el Lia nazo,

Kaj ekstermanta fajro el Lia buŝo;

Karboj ekflamis de ĝi.

9 Li klinis la ĉielon kaj iris malsupren;

Kaj densa mallumo estis sub Liaj piedoj.

10 Kaj Li ekrajdis sur kerubo kaj ekflugis,

Kaj Li portiĝis sur la flugiloj de la vento.

11 El la mallumo Li faris al Si kovron,

Tendon Li faris ĉirkaŭ Si el la mallumo de la akvo, densaj nuboj.

12 De la brilo antaŭ Li, tra Liaj densaj nuboj,

Flugis hajlo kaj brulantaj karboj.

13 Kaj la Eternulo ektondris en la ĉielo,

Kaj la Plejaltulo aŭdigis Sian voĉon;

Hajlon kaj brulantajn karbojn.

14 Li ĵetis Siajn sagojn, kaj dispelis ilin;

Ĵetis multajn fulmojn, kaj konfuzis ilin.

15 Kaj malkovriĝis la kuŝujoj de la akvoj,

Kaj nudiĝis la fundamentoj de la universo,

De Via minaca voĉo, ho Eternulo,

De la kolera spirado de Via nazo.

16 Li etendas el supre la brakon, kaj prenas min;

Li eltiras min el grandaj akvoj;

17 Li savas min de mia potenca malamiko,

Kaj de miaj malamantoj, ĉar ili estas pli fortaj ol mi.

18 Ili atingis min en la tago de mia malfeliĉo;

Sed la Eternulo fariĝis mia subteno.

19 Kaj Li elkondukis min en vastan lokon;

Li liberigis min, ĉar Li estas favora al mi.

20 La Eternulo rekompencas min laŭ mia justeco;

Laŭ la pureco de miaj manoj Li repagas al mi.

21 Ĉar mi min tenis je la vojoj de la Eternulo,

Kaj mi ne faris malbonon antaŭ mia Dio.

22 Ĉar ĉiuj Liaj leĝoj estis antaŭ mi,

Kaj Liajn ordonojn mi ne forigis de mi.

23 Mi estis senkulpa antaŭ Li,

Kaj mi gardis min, ke mi ne peku.

24 Kaj la Eternulo rekompencis min laŭ mia justeco,

Laŭ la pureco de miaj manoj antaŭ Liaj okuloj.

25 Kun favorkorulo Vi estas favorkora,

Kun piulo Vi estas pia,

26 Kun purulo Vi agas laŭ lia pureco,

Kaj kun maliculo laŭ lia maliceco.

27 Ĉar humilan popolon Vi helpas,

Sed altajn okulojn Vi malaltigas.

28 Ĉar Vi lumigas mian lumilon;

La Eternulo, mia Dio, lumigas mian mallumon.

29 Ĉar kun Vi mi forkurigas militistaron,

Kaj kun mia Dio mi transsaltas muron.

30 La vojo de Dio estas perfekta;

La parolo de la Eternulo estas tute pura;

Li estas ŝildo por ĉiuj, kiuj Lin fidas.

31 Ĉar kiu estas Dio, krom la Eternulo?

Kaj kiu estas Roko, krom nia Dio?

32 Tiu Dio, kiu ĉirkaŭzonas min per forto

Kaj perfektigas mian vojon;

33 Kiu similigas miajn piedojn al cervaj,

Kaj starigas min sur miaj altaĵoj;

34 Kiu instruas mian manon militi,

Kaj miajn brakojn streĉi kupran pafarkon.

35 Vi donis al mi la ŝildon de Via savo;

Kaj Via dekstra mano subtenas min,

Kaj Via favoro min grandigas.

36 Vi larĝigas mian paŝon sub mi,

Por ke ne ŝanceliĝu miaj piedoj.

37 Mi persekutas miajn malamikojn, kaj mi atingas ilin;

Kaj mi ne revenas, ĝis mi ilin pereigas.

38 Mi ilin frakasas, ke ili ne povas plu leviĝi;

Ili falas sub miajn piedojn.

39 Vi ĉirkaŭzonas min per forto por la milito;

Miajn atakintojn Vi ĵetas sub min.

40 Vi forkurigas de mi miajn malamikojn,

Kaj miajn malamantojn mi ekstermas.

41 Ili krias, sed ne venas helpanto;

Al la Eternulo, sed Li ne respondas al ili.

42 Mi disflugigas ilin, kiel polvon laŭ la vento;

Kiel stratan koton mi ilin forĵetas.

43 Vi savas min de popola tumulto;

Vi faras min ĉefo de la nacioj;

Popolo, kiun mi ne konas, servas min.

44 Per atentaj oreloj ili obeas min;

Aligentuloj respektegas min.

45 Aligentuloj senfortiĝas,

Kaj kuras terurite el siaj fortikaĵoj.

46 Vivas la Eternulo; kaj benata estu mia Roko;

Kaj alte glorata estu la Dio de mia savo:

47 Tiu Dio, kiu donas al mi venĝon

Kaj submetas al mi popolojn,

48 Kiu savas min de miaj malamikoj,

Altigas min super miaj atakintoj,

Kaj savas min de perfortulo.

49 Tial mi gloras Vin, ho Eternulo, inter la popoloj,

Kaj pri Via nomo mi kantas.

50 Li donas grandan helpon al Sia reĝo,

Kaj faras favoraĵon al Sia sanktoleito,

Al David kaj al lia idaro, por eterne.

1 Per il Maestro del coro. Di Davide, servo dell’Eterno, il quale rivolse all’Eterno le parole di questo cantico, quando l’Eterno l’ebbe liberato dalla mano di tutti i suoi nemici e dalla mano di Saul. Egli disse:

Io t’amo, o Eterno, mia forza!

2 L’Eterno è la mia rocca, la mia fortezza, il mio liberatore;

il mio Dio, la mia rupe, in cui mi rifugio,

il mio scudo, il mio potente salvatore, il mio alto rifugio.

3 Io invocai l’Eterno che è degno d’ogni lode

e fui salvato dai miei nemici.

4 I legami della morte mi avevano circondato

e i torrenti della distruzione mi avevano spaventato.

5 I legami del soggiorno dei morti mi avevano attorniato,

i lacci della morte mi avevano sorpreso.

6 Nella mia angoscia invocai l’Eterno

e gridai al mio Dio.

Egli udì la mia voce dal suo tempio

e il mio grido giunse a lui, ai suoi orecchi.

7 Allora la terra fu scossa e tremò,

le fondamenta dei monti furono smosse

e scrollate; perché egli era colmo di sdegno.

8 Un fumo saliva dalle sue narici;

un fuoco consumante gli usciva dalla bocca,

e ne procedevano carboni accesi.

9 Egli abbassò i cieli e discese,

avendo sotto i piedi una densa caligine.

10 Cavalcava sopra un cherubino e volava;

volava veloce sulle ali del vento;

11 aveva fatto delle tenebre la sua stanza nascosta,

aveva posto intorno a sé, per suo padiglione,

l’oscurità delle acque, le dense nubi dei cieli.

12 Per lo splendore che lo precedeva, le dense nubi si sciolsero

con grandine e con carboni accesi.

13 L’Eterno tuonò nei cieli

e l’Altissimo fece udire la sua voce

con grandine e con carboni accesi.

14 Scagliò le sue saette e disperse i nemici;

lanciò folgori in gran numero e li mise in fuga.

15 Allora apparve il letto delle acque,

e le fondamenta del mondo furono scoperte

al tuo rimprovero, o Eterno,

al soffio del vento delle tue narici.

16 Egli distese dall’alto la mano e mi prese,

mi tirò fuori delle grandi acque.

17 Mi riscosse dal mio potente nemico,

e da quelli che mi odiavano perché erano più forti di me.

18 Essi mi erano piombati addosso nel giorno della mia calamità,

ma l’Eterno fu il mio sostegno.

19 Egli mi trasse fuori al largo,

mi liberò, perché mi gradisce.

20 L’Eterno mi ha ricompensato secondo la mia giustizia,

mi ha reso secondo la purezza delle mie mani,

21 poiché ho osservato le vie dell’Eterno

e non mi sono empiamente sviato dal mio Dio.

22 Poiché ho tenuto tutte le sue leggi davanti a me

e non ho rimosso da me i suoi statuti.

23 E sono stato integro verso lui

e mi sono guardato dalla mia iniquità.

24 Perciò l’Eterno mi ha reso secondo la mia giustizia,

secondo la purezza delle mie mani nel suo cospetto.

25 Tu ti mostri pietoso verso il pio,

integro verso l’uomo integro;

26 ti mostri puro con il puro

e ti mostri astuto con il perverso;

27 poiché tu sei colui che salva la gente afflitta

e fai abbassare gli occhi alteri.

28 Sì, tu fai risplendere la mia lampada;

l’Eterno, il mio Dio, è colui che illumina le mie tenebre.

29 Con te io assalgo tutta una schiera

e con il mio Dio salgo sulle mura.

30 La via di Dio è perfetta;

la parola dell’Eterno è purificata con il fuoco;

egli è lo scudo di tutti quelli che sperano in lui.

31 Poiché chi è Dio all’infuori dell’Eterno?

E chi è Rocca all’infuori del nostro Dio,

32 il Dio che mi cinge di forza

e rende la mia via perfetta?

33 Egli rende i miei piedi simili a quelli delle cerve,

e mi rende saldo sui miei alti luoghi;

34 ammaestra le mie mani alla battaglia

e le mie braccia tendono un arco di bronzo.

35 Tu mi hai anche dato lo scudo della tua salvezza,

la tua destra mi ha sostenuto

e la tua bontà mi ha reso grande.

36 Tu hai allargato la via davanti ai miei passi;

e i miei piedi non hanno vacillato.

37 Io ho inseguito i miei nemici e li ho raggiunti;

e non sono tornato indietro prima di averli distrutti.

38 Io li ho abbattuti e non sono potuti risorgere;

sono caduti sotto i miei piedi.

39 Tu mi hai cinto di forza per la guerra;

tu hai fatto piegare sotto di me i miei avversari;

40 hai fatto voltare le spalle davanti a me ai miei nemici,

e ho distrutto quelli che mi odiavano.

41 Hanno gridato, ma non vi fu chi li salvasse;

hanno gridato all’Eterno, ma egli non rispose loro.

42 Io li ho tritati come polvere al vento,

li ho spazzati via come il fango delle strade.

43 Tu mi hai liberato dalle contese del popolo,

mi hai costituito capo di nazioni;

un popolo che non conoscevo mi è stato sottomesso.

44 Al solo udir parlare di me, mi hanno ubbidito;

i figli degli stranieri mi hanno reso omaggio.

45 I figli degli stranieri sono venuti meno,

sono usciti tremanti dai loro ripari.

46 Vive l’Eterno! Sia benedetta la mia rocca!

E sia esaltato il Dio della mia salvezza!

47 Il Dio che fa la mia vendetta

e mi sottomette i popoli,

48 che mi libera dai miei nemici.

Sì, tu mi innalzi sopra i miei avversari,

mi salvi dall’uomo violento.

49 Perciò, o Eterno, ti loderò fra le nazioni,

e salmeggerò al tuo nome.

50 Grandi liberazioni egli accorda al suo re,

e usa benevolenza verso il suo unto,

verso Davide e la sua discendenza in eterno.