Al la ĥorestro. Por basuloj. Psalmo de David.

1 Helpu, ho Eternulo, ĉar malaperis piuloj

Kaj maloftiĝis fideluloj inter la homidoj.

2 Malveron ili parolas unuj al aliaj,

Vortojn flatajn el koro hipokrita.

3 La Eternulo ekstermu ĉiun flatan buŝon

Kaj langon fanfaronantan,

4 Tiujn, kiuj diras: Per nia lango ni venkos,

Nia buŝo estas kun ni; kiu estas sinjoro super ni?

5 Ĉar prematoj estas ruinigataj kaj malfeliĉuloj ĝemas,

Tial nun Mi Min levos, diras la Eternulo;

Mi donos savon al tiuj, kiuj sopiras pri ĝi.

6 La paroloj de la Eternulo estas paroloj puraj,

Arĝento, purigita en tera fandujo kaj sepfoje refandita.

7 Vi, ho Eternulo, konservos ilin,

Vi gardos nin kontraŭ ĉi tiu generacio por eterne.

8 Ĉirkaŭe aperas multe da malpiuloj,

Kiam malnobleco altiĝas inter la homidoj.

1 Per il Maestro del coro. Sull’ottava. Salmo di Davide.

Salva, o Eterno, poiché l’uomo pio viene meno,

e i fedeli vengono a mancare tra i figli degli uomini.

2 Ciascuno mente parlando con il prossimo;

parlano con labbro lusinghiero e con cuore doppio.

3 L’Eterno recida tutte le labbra lusinghiere,

la lingua che parla con arroganza,

4 quelli che dicono: "Con le nostre lingue prevarremo;

le nostre labbra sono per noi; chi sarà signore su di noi?".

5 "Per l’oppressione dei miseri, per il grido d’angoscia dei bisognosi,

ora mi ergerò", dice l’Eterno;

"darò loro la salvezza alla quale anelano".

6 Le parole dell’Eterno sono parole pure,

sono argento affinato in un crogiuolo di terra,

purificato sette volte.

7 Tu, o Eterno, li proteggerai,

li preserverai da questa generazione per sempre.

8 Gli empi vanno attorno da tutte le parti

quando la bassezza siede in alto tra i figli degli uomini.