Al la ĥorestro. De la Koraĥidoj. Psalmo.

1 Aŭskultu ĉi tion, ĉiuj popoloj;

Atentu, ĉiuj loĝantoj de la mondo,

2 Kaj altrangulo kaj malaltrangulo,

Riĉulo kaj malriĉulo kune.

3 Mia buŝo diros saĝaĵon,

Kaj la penso de mia koro prudentaĵon.

4 Mi klinos mian orelon al sentenco;

Sur harpo mi esprimos mian enigmon.

5 Kial mi devus timi en tagoj de malbono,

Kiam min ĉirkaŭas la malboneco de miaj persekutantoj,

6 Kiuj fidas sian potencon

Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?

7 Fraton tute ne liberigos homo,

Nek donos al Dio elaĉeton por li

8 (Multekosta estus la elaĉeto de ilia animo,

Kaj neniam tio estos),

9 Ke li restu viva eterne,

Ke li ne vidu la tombon.

10 Oni ja vidas, ke saĝuloj mortas,

Kaj ankaŭ malsaĝulo kaj sensciulo pereas

Kaj lasas al aliaj sian havon.

11 Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por ĉiam,

Kaj iliaj loĝejoj de generacio al generacio;

Ili nomas siajn bienojn laŭ siaj nomoj.

12 Sed homo ne restas longe en honoro;

Li egaliĝas al bruto buĉota.

13 Tia estas ilia vojo, ilia espero,

Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.

14 Kiel ŝafoj ili estos metataj en Ŝeolon;

La morto ilin paŝtos;

Kaj matene virtuloj ilin ekposedos,

Kaj ilia bildo pereos en Ŝeol, perdinte loĝejon.

15 Sed Dio liberigos mian animon el la mano de Ŝeol,

Ĉar Li prenos min. Sela.

16 Ne timu, kiam homo riĉiĝas,

Kiam grandiĝas la gloro de lia domo.

17 Ĉar mortante li nenion prenos;

Ne iros post li malsupren lia honoro.

18 Ĉar kvankam li ĝuigas sian animon dum sia vivado,

Kaj oni vin laŭdas por tio, ke vi faras al vi bone,

19 Tamen li iros al la generacio de siaj patroj,

Kiuj neniam vidos lumon.

20 Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton,

Estas egala al bruto buĉota.

1 Per il Maestro del coro. Dei figli di Core. Salmo.

Udite questo, popoli tutti;

porgete orecchio, voi tutti gli abitanti del mondo!

2 Plebei e nobili,

ricchi e poveri tutti insieme.

3 La mia bocca pronuncerà cose sagge,

e la meditazione del mio cuore sarà piena di senno.

4 Io presterò orecchio al proverbio,

spiegherò il mio enigma al suon della cetra.

5 Perché temere nei giorni dell’avversità

quando mi circonda l’iniquità dei miei avversari?

6 Essi confidano nei loro grandi averi

e si gloriano della grandezza delle loro ricchezze,

7 ma nessuno può in alcun modo redimere il fratello,

né dare a Dio il prezzo del suo riscatto.

8 Il riscatto dell’anima dell’uomo è troppo alto

e il denaro sarà sempre insufficiente,

9 perché essa viva in eterno ed eviti di vedere la tomba.

10 Infatti la vedrà: i sapienti muoiono;

lo stolto e l’ignorante periscono tutti

e lasciano ad altri le loro ricchezze.

11 Pensano che le loro case dureranno per sempre

e che le loro abitazioni siano eterne,

perciò danno i loro nomi alle terre.

12 Ma anche l’uomo che è in onore non dura;

egli è simile alle bestie che periscono.

13 Questo loro modo di comportarsi è follia;

eppure i loro successori approvano i loro discorsi. [Pausa]

14 Sono scacciati come pecore nel soggiorno dei morti;

la morte è il loro pastore

e al mattino gli uomini retti li calpestano.

La loro gloria deve consumarsi nel soggiorno dei morti

e non avrà altra dimora.

15 Ma Dio riscatterà l’anima mia

dal potere del soggiorno dei morti,

perché mi prenderà con sé. [Pausa]

16 Non temere quando uno si arricchisce,

quando si accresce la gloria della sua casa.

17 Perché, quando morrà, non porterà nulla con sé;

la sua gloria non scenderà con lui.

18 Benché tu, mentre vivi, ti reputi felice

e la gente ti lodi per i successi che ti procuri,

19 tu te ne andrai alla generazione dei tuoi padri,

che non vedranno mai più la tua luce.

20 L’uomo che è in onore e non ha intendimento

è simile alle bestie che periscono.