De David.

1 La Eternulo estas mia lumo kaj mia savo; kiun mi devas timi?

La Eternulo estas la forto de mia vivo; kiu povas min teruri?

2 Kiam alproksimiĝos al mi malbonfarantoj, por manĝi mian karnon,

Miaj kontraŭuloj kaj malamikoj, ili surpuŝiĝos kaj falos.

3 Se elpaŝos kontraŭ min armeo,

Mia koro ne ektimos;

Se leviĝos kontraŭ min milito,

Ankaŭ tiam mi havos fidon.

4 Nur unu aferon mi petas de la Eternulo, nur tion mi deziras:

Ke mi restu en la domo de la Eternulo en la daŭro de mia tuta vivo,

Por rigardi la ĉarmon de la Eternulo, admiri Lian templon.

5 Ĉar Li kovros min en Sia kabano en la tago de malbono;

Li kaŝos min en sekreta loko de Sia tendo;

Sur rokon Li levos min.

6 Kaj nun leviĝos mia kapo super miajn malamikojn, kiuj min ĉirkaŭas;

Kaj mi oferfaros en Lia tendo oferojn de danko;

Mi kantos kaj gloros la Eternulon.

7 Aŭskultu, ho Eternulo, mian voĉon, kiam mi vokas;

Korfavoru min, kaj respondu al mi.

8 De Vi diris al mi mia koro:

Serĉu Mian vizaĝon.

Vian vizaĝon, ho Eternulo, mi serĉas.

9 Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon,

Ne forpuŝu en kolero Vian sklavon;

Vi estis mia helpo,

Ne forpuŝu kaj ne forlasu min, ho Dio de mia savo.

10 Ĉar mia patro kaj mia patrino min forlasis,

Sed la Eternulo min akceptis.

11 Instruu al mi, ho Eternulo, Vian vojon,

Kaj konduku min sur ĝusta irejo, spite miajn insidantojn.

12 Ne fordonu min al la volo de miaj premantoj;

Ĉar stariĝis kontraŭ mi falsaj atestantoj, plenaj de rabemeco.

13 Se mi ne esperus vidi la bonecon de la Eternulo

En la lando de vivantoj!

14 Esperu al la Eternulo;

Tenu vin forte, forta estu via koro;

Jes, esperu al la Eternulo.

1 Di Davide.

L’Eterno è la mia luce e la mia salvezza;

di chi temerò?

L’Eterno è il baluardo della mia vita;

di chi avrò paura?

2 Quando i malvagi, che mi sono avversari e nemici,

mi hanno assalito per divorare la mia carne,

essi stessi hanno vacillato e sono caduti.

3 Se un esercito si accampasse contro di me,

il mio cuore non avrebbe paura;

se infuriasse la battaglia contro di me,

anche allora sarei fiducioso.

4 Una cosa ho chiesto all’Eterno, e quella ricerco:

che io dimori nella casa dell’Eterno tutti i giorni della mia vita,

per contemplare la bellezza dell’Eterno

e meditare nel suo tempio.

5 Poiché egli mi nasconderà nella sua tenda nel giorno dell’avversità,

mi custodirà nel luogo più segreto della sua dimora,

mi porterà in alto sopra una roccia.

6 Già fin d’ora il mio capo si eleva sui miei nemici che mi accerchiano.

Io offrirò nel suo padiglione sacrifici con gioia;

canterò e salmeggerò all’Eterno.

7 O Eterno, ascolta la mia voce quando t’invoco;

abbi pietà di me e rispondimi.

8 Il mio cuore mi dice da parte tua: "Cercate il mio volto!".

Io cerco il tuo volto, o Eterno.

9 Non mi nascondere il tuo volto,

non respingere con ira il tuo servo;

tu sei stato il mio aiuto;

non lasciarmi, non abbandonarmi,

o Dio della mia salvezza!

10 Quand’anche mio padre e mia madre m’avessero abbandonato,

pure l’Eterno mi accoglierà.

11 O Eterno, insegnami la tua via,

e guidami per un sentiero diritto,

a motivo dei miei nemici.

12 Non darmi in balìa dei miei nemici;

perché sono sorti contro di me falsi testimoni,

gente che respira violenza.

13 Ah! se non avessi avuto fede di vedere la bontà dell’Eterno

sulla terra dei viventi!

14 Spera nell’Eterno!

Sii forte, il tuo cuore si rinfranchi,

sì, spera nell’Eterno!