Al la ĥorestro. Por Jedutun. Psalmo de David.

1 Nur al Dio esperas mia animo;

De Li venas mia savo.

2 Nur Li estas mia fortikaĵo kaj mia savo, mia rifuĝejo;

Mi ne tute renversiĝos.

3 Ĝis kiam vi insidos kontraŭ viro kaj ĉiuj vi penos faligi lin,

Kiel kliniĝintan muron, kiel barilon kadukan?

4 Ili meditas nur pri tio, ke ili deĵetu lin de lia altaĵo;

Plaĉas al ili malvero;

Per la buŝo ili benas, kaj interne ili malbenas. Sela.

5 Nur Dion fidu, mia animo;

Ĉar Li estas mia espero.

6 Nur Li estas mia fortikaĵo kaj mia savo, mia rifuĝejo;

Mi ne renversiĝos.

7 En Dio estas mia savo kaj mia honoro;

Mia forta roko, mia ŝirmo estas en Dio.

8 Fidu Lin en ĉiu tempo, ho popolo;

Elverŝu antaŭ Li vian koron:

Dio estas nia defendo. Sela.

9 Nur vantaĵo estas la malaltranguloj, malveraĵo estas la altranguloj;

Metitaj sur pesilon, ili ĉiuj estas malpli ol vantaĵo.

10 Ne fidu perfortaĵon, kaj rabitaĵon ne fidu vane;

Kiam kreskos riĉeco, ne atentu ĝin per via koro.

11 Unu vorton diris Dio,

Dufoje mi ĝin aŭdis,

Ke la forto estas ĉe Dio.

12 Kaj Vi, ho mia Sinjoro, havas favorkorecon;

Ĉar Vi redonas al homo laŭ liaj faroj.

1 Per il Maestro del coro. Per Iedutun. Salmo di Davide.

L’anima mia trova riposo in Dio solo;

da lui viene la mia salvezza.

2 Lui solo è la mia rocca e la mia salvezza,

il mio alto rifugio; io non sarò smosso.

3 Fino a quando vi avventerete sopra un uomo

e cercherete tutti insieme di abbatterlo

come una parete che pende,

come un muricciolo che cede?

4 Essi non pensano che a farlo cadere dalla sua altezza;

prendono piacere nella menzogna;

benedicono con la bocca,

ma internamente maledicono. [Pausa]

5 Anima mia, riposa in Dio solo,

poiché da lui viene la mia speranza.

6 Egli solo è la mia rocca e la mia salvezza;

egli è il mio alto rifugio; io non sarò smosso.

7 In Dio è la mia salvezza e la mia gloria;

la mia forte rocca e il mio rifugio sono in Dio.

8 Confida in lui in ogni tempo, o popolo;

spandi il tuo cuore nel suo cospetto;

Dio è il nostro rifugio. [Pausa]

9 Gli uomini del volgo non sono che vanità,

e i nobili non sono che menzogna;

messi sulla bilancia vanno su,

tutti assieme sono più leggeri della vanità.

10 Non confidate nell’oppressione,

e non mettete vane speranze nella rapina;

se le ricchezze abbondano, non vi mettete il cuore.

11 Dio ha parlato una volta,

due volte ho udito questo:

Che la potenza appartiene a Dio;

12 e a te pure, o Signore, appartiene la misericordia;

perché tu renderai a ciascuno secondo le sue opere.