Kanto de suprenirado.

1 Al Vi mi levas miajn okulojn,

Ho Vi, kiu sidas en la ĉielo!

2 Jen kiel la okuloj de sklavoj estas direktitaj al la mano de iliaj sinjoroj,

Kiel la okuloj de sklavino al la mano de ŝia sinjorino,

Tiel niaj okuloj estas direktitaj al la Eternulo, nia Dio,

Ĝis Li korfavoros nin.

3 Korfavoru nin, ho Eternulo, korfavoru nin;

Ĉar ni suferis sufiĉe da malestimo.

4 Tute pleniĝis nia animo

De la insultado de arogantuloj,

De la malhonorado de fieruloj.

1 Canto dei pellegrinaggi.

A te io alzo gli occhi miei,

a te che siedi nei cieli!

2 Ecco, come gli occhi dei servi

guardano la mano del loro padrone,

come gli occhi della serva

guardano la mano della sua padrona,

3 così gli occhi nostri guardano all’Eterno, al nostro Dio,

finché egli abbia pietà di noi.

4 Abbi pietà di noi, o Eterno, abbi pietà di noi,

perché siamo più che sazi di disprezzo.

5 L’anima nostra è più che sazia

dello scherno della gente agiata

e del disprezzo dei superbi.