Al la ĥorestro. De David.

1 Ĉe la Eternulo mi rifuĝas.

Kial vi diras al mia animo:

Flugu kiel birdo sur vian monton?

2 Ĉar jen la malbonuloj streĉis pafarkon,

Almetis sagon sian al la tendeno,

Por pafi kaŝe kontraŭ la honestajn korojn.

3 Kiam la fundamentoj estas detruitaj,

Kion povas fari la justulo?

4 La Eternulo estas en Sia sankta templo;

La trono de la Eternulo estas en la ĉielo;

Liaj okuloj vidas, Liaj palpebroj esploras la homidojn.

5 La Eternulo elprovas justulon;

Sed malpiulon kaj perfortemulon Lia animo malamas.

6 Sur la malpiulojn Li pluvigos brulantajn karbojn, fajron kaj sulfuron;

Brula vento estos kaliko, destinita por ili.

7 Ĉar la Eternulo estas justa, Li amas justecon;

La piulo vidos Lian vizaĝon.

1 Per il Maestro del coro. Di Davide.

Io mi confido nell’Eterno.

Come potete voi dire all’anima mia:

"Fuggi al tuo monte come un uccello?".

2 Poiché, ecco, gli empi tendono l’arco,

aggiustano le loro frecce sulla corda

per tirarle nell’oscurità contro i retti di cuore.

3 Quando le fondamenta sono rovinate

che può fare il giusto?

4 L’Eterno è nel suo tempio santo;

l’Eterno ha il suo trono nei cieli;

i suoi occhi vedono,

le sue pupille scrutano i figli degli uomini.

5 L’Eterno scruta il giusto,

ma l’anima sua odia l’empio e colui che ama la violenza.

6 Egli farà piovere sull’empio carboni accesi;

zolfo e vento infuocato sarà la parte del loro calice.

7 Poiché l’Eterno è giusto; egli ama la giustizia;

gli uomini retti contempleranno il suo volto.