De David.

1 Benata estu la Eternulo, mia Roko,

Kiu instruas miajn manojn batali, miajn fingrojn militi:

2 Mia bono kaj mia fortikaĵo,

Mia rifuĝejo kaj mia savanto,

Mia ŝildo, Li, kiun mi fidas,

Kiu submetas al mi mian popolon.

3 Ho Eternulo, kio estas homo, ke Vi lin konas,

Kaj homido, ke Vi lin atentas?

4 Homo estas simila al spireto;

Liaj tagoj estas kiel pasanta ombro.

5 Ho Eternulo, klinu Vian ĉielon kaj iru malsupren;

Tuŝu la montojn, kaj ili ekfumiĝos.

6 Ekbriligu fulmon, kaj dispelu ilin;

Sendu Viajn sagojn, kaj konfuzu ilin.

7 Etendu Vian manon el supre;

Liberigu min, kaj savu min el granda akvo,

El la mano de fremduloj,

8 Kies buŝo parolas malveraĵon

Kaj kies dekstra mano estas mano de trompo.

9 Ho Dio, novan kanton mi kantos al Vi,

Sur dekkorda psaltero mi muzikos al Vi,

10 Kiu donas helpon al la reĝoj,

Kiu savas Sian sklavon David de danĝera glavo.

11 Liberigu min, kaj savu min el la mano de fremduloj,

Kies buŝo parolas malveraĵon

Kaj kies dekstra mano estas mano de trompo.

12 Niaj filoj kiel plantitaĵoj kreskas en sia juneco;

Niaj filinoj estas kiel skulptitaj kolonoj, ornamoj de palaco;

13 Niaj grenejoj estas plenaj, enhavas sufiĉe da greno de ĉiu speco;

Niaj ŝafoj estas en la nombro de miloj kaj dekmiloj sur niaj paŝtejoj;

14 Niaj bovoj estas ŝarĝitaj;

Ne ekzistas difekto, ne ekzistas perdo, ne ekzistas ploro sur niaj stratoj;

15 Feliĉa estas la popolo, kiu havas tian staton;

Feliĉa estas la popolo, kies Dio estas la Eternulo.

1 Salmo di Davide.

Benedetto sia l’Eterno, la mia rocca,

che ammaestra le mie mani al combattimento

e le mie dita alla battaglia;

2 egli è il mio benefattore e la mia fortezza,

il mio alto riparo e il mio liberatore,

il mio scudo, colui nel quale mi rifugio,

che mi rende soggetto il mio popolo.

3 O Eterno, che cos’è l’uomo, che tu ne prenda conoscenza?

o il figlio dell’uomo che tu ne tenga conto?

4 L’uomo è simile a un soffio,

i suoi giorni sono come l’ombra che passa.

5 O Eterno, abbassa i tuoi cieli e scendi;

tocca i monti e fa’ che fumino.

6 Fa’ guizzare il lampo e disperdi i miei nemici.

Lancia le tue saette e mettili in fuga.

7 Stendi le tue mani dall’alto,

salvami e liberami dalle grandi acque,

dalla mano degli stranieri,

8 la cui bocca dice menzogne

e la cui destra giura il falso.

9 O Dio, a te canterò un cantico nuovo;

sul saltèrio a dieci corde a te salmeggerò,

10 che dai la vittoria ai re,

che liberi Davide tuo servitore dalla spada micidiale.

11 Salvami e liberami dalla mano degli stranieri,

la cui bocca dice menzogne

e la cui destra giura il falso.

12 I nostri figli, nella loro giovinezza,

siano come piante novelle che crescono

e le nostre figlie come colonne scolpite

nella struttura di un palazzo.

13 I nostri granai siano pieni

e forniscano ogni specie di beni.

Le nostre greggi moltiplichino

a migliaia e a decine di migliaia

nelle nostre campagne.

14 Le nostre giovenche siano feconde;

e non vi sia né breccia, né fuga,

né grido nelle nostre piazze.

15 Beato il popolo che è in tale stato,

beato il popolo il cui Dio è l’Eterno.