Psalmo-kanto ĉe inaŭguro de la Domo; de David.

1 Mi gloros Vin alte, ho Eternulo,

Ĉar Vi levis min kaj Vi ne lasis miajn malamikojn triumfi super mi.

2 Ho Eternulo, mia Dio, mi vokis al Vi,

Kaj Vi min sanigis.

3 Ho Eternulo, Vi ellevis el Ŝeol mian animon;

Vi vivigis min, ke mi ne iru en la tombon.

4 Kantu al la Eternulo, ho Liaj piuloj,

Kaj gloru Lian sanktan nomon.

5 Ĉar nur momenton daŭras Lia kolero,

Sed tutan vivon daŭras Lia favoro;

Vespere povas esti ploro,

Sed matene venos ĝojego.

6 Kaj mi diris en la tempo de mia feliĉo:

Mi neniam falos.

7 Ho Eternulo, per Via favoro Vi starigis mian monton fortike;

Sed kiam Vi kaŝis Vian vizaĝon, mi konfuziĝis.

8 Al Vi, ho Eternulo, mi vokis,

Kaj al la Eternulo mi preĝis:

9 Kion utilos mia sango, se mi iros en la tombon?

Ĉu gloros Vin polvo? ĉu ĝi aŭdigos Vian veron?

10 Aŭskultu, ho Eternulo, kaj korfavoru min;

Ho Eternulo, estu helpanto al mi.

11 Vi anstataŭigis al mi mian plendon per danco;

Vi deprenis de mi mian sakaĵon kaj zonis min per ĝojo,

12 Por ke mia animo kantu al Vi kaj ne silentiĝu.

Ho Eternulo, mia Dio, eterne mi Vin gloros.

1 Salmo. Cantico per la dedicazione della Casa. Di Davide.

Io ti esalto, o Eterno, perché mi hai tratto in alto,

e non hai permesso che i miei nemici si rallegrassero di me.

2 O Eterno, Dio mio,

io ho gridato a te, e tu mi hai guarito.

3 O Eterno, tu hai fatto risalire l’anima mia dal soggiorno dei morti,

tu mi hai ridato la vita perché io non scendessi nella fossa.

4 Salmeggiate all’Eterno, voi suoi fedeli,

e celebrate la memoria della sua santità.

5 Poiché l’ira sua è solo per un momento,

ma la sua benevolenza è per tutta una vita.

La sera alberga da noi il pianto;

ma la mattina viene la gioia.

6 Quanto a me, nella mia prosperità, dicevo:

"Non sarò mai smosso".

7 O Eterno, per il tuo favore, avevi reso forte il mio monte;

tu nascondesti il tuo volto, e io fui smarrito.

8 Io ho gridato a te, o Eterno;

ho supplicato l’Eterno, dicendo:

9 "Che profitto avrai dal mio sangue se io scendo nella fossa?

Forse la polvere ti celebrerà? predicherà essa la tua verità?".

10 Ascolta, o Eterno, e abbi pietà di me;

o Eterno, sii tu il mio aiuto!

11 Tu hai mutato il mio dolore in danza;

hai sciolto il mio cilicio e mi hai cinto d’allegrezza,

12 perché l’anima mia possa salmeggiare a te, senza mai tacere.

O Eterno, Dio mio, io ti celebrerò per sempre.