Al la ĥorestro. Por ŝoŝanoj. De David.

1 Savu min, ho Dio;

Ĉar la akvoj venis ĝis mia animo.

2 Mi profundiĝis en profundan marĉon, kaj mi ne havas, sur kio stari;

Mi enfalis en la profundon de la akvo, kaj la fluo min forportas.

3 Mi senfortiĝis de mia kriado, sekiĝis mia gorĝo;

Laciĝis miaj okuloj de la atendado de mia Dio.

4 Pli multaj ol la haroj de mia kapo estas miaj senkaŭzaj malamantoj;

Fortiĝis miaj premantoj, miaj maljustaj malamikoj;

Kion mi ne rabis, tion mi devas fordoni.

5 Ho Dio, Vi scias mian malsaĝecon;

Kaj miaj kulpoj ne estas kaŝitaj por Vi.

6 Ne hontiĝu per mi tiuj, kiuj esperas al Vi, ho mia Sinjoro, Eternulo Cebaot!

Ne hontiĝu per mi tiuj, kiuj Vin serĉas, ho Dio de Izrael!

7 Ĉar pro Vi mi portas malhonoron,

Honto kovras mian vizaĝon.

8 Mi fariĝis fremda por miaj fratoj,

Nekonato por la filoj de mia patrino.

9 Ĉar fervoro pri Via domo min konsumis,

Kaj la insultoj de Viaj insultantoj falis sur min.

10 Kaj mi ploras, mia animo estas en fasto,

Kaj pri tio oni min hontigas.

11 Kiel veston mi metis sur min sakon,

Kaj mi fariĝis moka ekzemplo por ili.

12 Parolas pri mi la sidantoj ĉe la pordego,

Kaj la drinkantoj kantas pri mi.

13 Kaj mi preĝas al Vi, ho Eternulo, en favora tempo;

Ho Dio, pro Via granda boneco respondu al mi per Via vera helpo.

14 Eligu min el la ŝlimo, ke mi ne dronu;

Mi estu savita kontraŭ miaj malamantoj kaj el profunda akvo.

15 Ne fortiru min fluo de la akvo,

Ne englutu min profundo,

Kaj abismo ne fermu super mi sian buŝon.

16 Aŭskultu min, ho Eternulo, ĉar bona estas Via favorkoreco;

Laŭ Via kompatemeco turnu Vin al mi.

17 Kaj ne kaŝu antaŭ Via sklavo Vian vizaĝon, ĉar mi suferas;

Rapidu, aŭskultu min.

18 Alproksimiĝu al mia animo, savu ĝin;

Spite miajn malamikojn liberigu min.

19 Vi scias mian malhonoron kaj mian honton kaj mian mokatecon;

Antaŭ Vi estas ĉiuj miaj premantoj.

20 Honto rompis mian koron, kaj mi senfortiĝis;

Mi atendis kompatantojn, sed ili forestis;

Konsolantojn, sed mi ne trovis.

21 Kaj ili donis al mi por manĝo galon,

Kaj en mia soifo ili trinkigis al mi vinagron.

22 Ilia tablo antaŭ ili fariĝu reto,

Kaj ilia prospero fariĝu kaptilo.

23 Mallumiĝu iliaj okuloj, ke ili ne vidu;

Kaj iliajn lumbojn malfortigu por ĉiam.

24 Verŝu sur ilin Vian furiozon,

Kaj la flamo de Via kolero ilin ataku.

25 Ilia loĝejo dezertiĝu,

En iliaj tendoj ne ekzistu loĝanto.

26 Ĉar tiun, kiun Vi frapis, ili persekutas,

Kaj la suferojn de Viaj batitoj ili rakontas.

27 Aldonu kulpon al ilia kulpo,

Ke ili ne atingu Vian bonecon.

28 Ili estu elstrekitaj el la libro de vivantoj,

Kaj ili ne estu skribitaj kune kun virtuloj.

29 Sed mi estas malriĉa kaj suferanta;

Via helpo min defendu, ho Dio.

30 Mi gloros la nomon de Dio per kanto,

Kaj mi rakontos en danko Lian grandecon.

31 Kaj ĝi estos pli agrabla al la Eternulo,

Ol bovo aŭ bovido kun kornoj kaj fendohavaj hufoj.

32 Vidos humiluloj kaj ĝojos!

Ho serĉantoj de Dio, via koro reviviĝu.

33 Ĉar la Eternulo aŭskultas humilulojn,

Kaj Siajn malliberulojn Li ne malŝatas.

34 Gloru Lin la ĉielo kaj la tero,

La maroj, kaj ĉio, kio en ili moviĝas.

35 Ĉar Dio helpos Cionon kaj konstruos la urbojn de Judujo,

Ke oni tie loĝos kaj ilin heredos.

36 Kaj la idaro de Liaj sklavoj ĝin heredos,

Kaj la amantoj de Lia nomo loĝos en ĝi.

1 Per il Maestro del coro. Sopra "I gigli". Di Davide.

Salvami, o Dio,

poiché le acque mi sono giunte fino alla gola.

2 Sono affondato in un pantano profondo,

dove non posso poggiare il piede;

sono giunto in acque profonde e la corrente mi travolge.

3 Sono stanco di gridare, la mia gola è riarsa;

gli occhi mi vengono meno, mentre aspetto il mio Dio.

4 Quelli che mi odiano senza motivo

sono più numerosi dei capelli del mio capo;

sono potenti quelli che vogliono distruggermi

e che a torto mi sono nemici;

ho dovuto restituire perfino quello che non avevo rubato.

5 O Dio, tu conosci la mia follia,

e le mie colpe non ti sono nascoste.

6 Non siano confusi, a causa mia, quelli che sperano in te,

o Signore, Eterno degli eserciti!

Non siano svergognati a causa mia, quelli che ti cercano,

o Dio d’Israele!

7 Per amor tuo io sopporto gli insulti,

la vergogna mi copre la faccia.

8 Sono divenuto un estraneo per i miei fratelli,

e un forestiero per i figli di mia madre.

9 Poiché mi divora lo zelo per la tua casa,

gli insulti di chi ti oltraggia sono caduti su di me.

10 Io ho pianto, ho afflitto l’anima mia con il digiuno,

ma ciò è stato motivo di scherno.

11 Ho indossato un cilicio come vestito,

ma sono diventato il loro zimbello.

12 Quelli che siedono alla porta sparlano di me

e sono deriso dagli ubriaconi.

13 Ma, quanto a me, o Eterno, la mia preghiera si eleva a te

nel tempo accettevole;

o Dio, rispondimi nella grandezza della tua misericordia

e secondo la verità della tua salvezza.

14 Tirami fuori dal pantano, che io non affondi!

Liberami da quelli che mi odiano,

e dalle acque profonde.

15 Non mi sommerga la corrente delle acque,

non mi inghiottisca il gorgo,

e non chiuda il pozzo la sua bocca su di me!

16 Rispondimi, o Eterno, perché la tua grazia è benefica;

volgiti a me secondo la grandezza delle tue compassioni.

17 Non nascondere il tuo volto dal tuo servo,

perché sono in pericolo; affrettati a rispondermi.

18 Avvicinati all’anima mia e redimila;

riscattami a causa dei miei nemici.

19 Tu conosci la mia vergogna, il mio disonore e la mia infamia;

i miei nemici sono tutti davanti a te.

20 L’oltraggio mi ha spezzato il cuore e sono tutto dolente;

ho aspettato chi mi confortasse, ma invano;

ho atteso dei consolatori, ma non ne ho trovati.

21 Anzi mi hanno dato del fiele al posto del cibo,

e, nella mia sete, mi hanno dato da bere dell’aceto.

22 Sia la mensa che sta davanti a loro come un laccio;

e, quando si credono sicuri, sia per loro un tranello!

23 Gli occhi loro si offuschino, e non vedano più,

e indebolisci continuamente i loro fianchi.

24 Riversa su di loro la tua ira,

e li colga l’ardore del tuo furore.

25 La loro dimora sia desolata,

nessuno abiti nelle loro tende.

26 Poiché perseguitano colui che hai percosso,

e si raccontano i dolori di quelli che tu hai ferito.

27 Aggiungi iniquità alla loro iniquità,

e non abbiano parte alcuna nella tua giustizia.

28 Siano cancellati dal libro della vita

e non siano iscritti con i giusti.

29 Quanto a me, io sono misero e addolorato;

il tuo soccorso, o Dio, mi porti in salvo.

30 Io celebrerò il nome di Dio con un canto,

e lo esalterò con le mie lodi.

31 All’Eterno ciò sarà accettevole più di un bue,

più di un giovenco con corna e unghie.

32 I mansueti lo vedranno e si rallegreranno;

o voi che cercate Dio, il vostro cuore riviva!

33 Poiché l’Eterno ascolta i bisognosi,

e non disprezza i suoi prigionieri.

34 Lo lodino i cieli e la terra,

i mari e tutto ciò che si muove in essi!

35 Poiché Dio salverà Sion, e ricostruirà le città di Giuda;

il suo popolo abiterà in Sion e la possederà.

36 Anche la discendenza dei suoi servitori l’avrà in eredità,

e quelli che amano il suo nome vi abiteranno.