De David.

1 Batalu, ho Eternulo, kontraŭ tiuj, kiuj batalas kontraŭ mi;

Militu kontraŭ tiuj, kiuj militas kontraŭ mi.

2 Prenu ŝildon kaj armilojn,

Kaj stariĝu, por helpi min.

3 Kaj nudigu ponardegon, kaj stariĝu kontraŭ miaj persekutantoj;

Diru al mia animo: Via helpo Mi estas.

4 Hontigitaj kaj malhonoritaj estu tiuj, kiuj celas kontraŭ mia animo;

Turniĝu reen kaj estu hontigitaj tiuj, kiuj intencas malbonon kontraŭ mi.

5 Ili estu kiel grenventumaĵo antaŭ vento,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin forpelu.

6 Ilia vojo estu malluma kaj glitiga,

Kaj anĝelo de la Eternulo ilin persekutu.

7 Ĉar sen mia kulpo ili submetis por mi sian reton,

Sen mia kulpo ili fosis sub mia animo.

8 Venu sur lin pereo neatendite,

Kaj lia reto, kiun li kaŝis, kaptu lin;

Por pereo li falu en ĝin.

9 Kaj mia animo ĝojos pro la Eternulo,

Triumfos pro Lia helpo.

10 Ĉiuj miaj ostoj diros: Ho Eternulo, kiu egalas Vin,

Kiu liberigas mizerulon de lia perfortanto,

Mizerulon kaj malriĉulon de lia rabanto?

11 Stariĝas kontraŭ mi krimaj atestantoj;

Kion mi ne scias, pri tio ili min demandas.

12 Ili pagas al mi malbonon por bono,

Atencon kontraŭ mia animo.

13 Kaj mi dum ilia malsano metis sur min sakaĵon,

Mi turmentis mian animon per fasto,

Kaj mi preĝis sincere, kiel pri mi mem.

14 Mi kondutis, kvazaŭ ili estus miaj amikoj, miaj fratoj;

Kiel homo, kiu funebras pri sia patrino, mi profunde malĝojis.

15 Sed kiam mi difektiĝis, ili ĝojis, kaj ili kuniĝis;

Kuniĝis kontraŭ mi la senkoruloj, kiam mi ne atendis:

Ili ŝiris kaj ne ĉesis.

16 Laŭ la maniero de malpiaj parazitoj,

Ili kunfrapis kontraŭ mi siajn dentojn.

17 Mia Sinjoro! kiel longe Vi tion rigardos?

Deturnu mian animon de iliaj atakoj,

Mian solan de la leonoj.

18 Mi gloros Vin en granda kunveno,

Meze de multe da popolo mi Vin laŭdos.

19 Ne ĝoju pri mi miaj maljustaj malamikoj;

Kaj tiuj, kiuj malamas min sen mia kulpo, ne moku per la okuloj.

20 Ĉar ne pri paco ili parolas,

Kaj kontraŭ la kvietuloj sur la tero ili pripensas malicajn intencojn.

21 Ili larĝe malfermis kontraŭ mi sian buŝon,

Kaj diris: Ha, ha! nia okulo vidis.

22 Vi vidis, ho Eternulo; ne silentu!

Mia Sinjoro, ne malproksimiĝu de mi.

23 Vekiĝu kaj leviĝu, por fari al mi juĝon,

Mia Dio kaj mia Sinjoro, pri mia disputo.

24 Juĝu min laŭ Via justeco, ho Eternulo, mia Dio;

Kaj ili ne ĝoju pri mi.

25 Ili ne diru en sia koro: Ha, ha! tio estas laŭ nia deziro;

Ili ne diru: Ni lin englutis.

26 Ili estu hontigitaj kaj malhonoritaj ĉiuj, kiuj ĝojas pro mia malfeliĉo;

Vestiĝu per honto kaj malhonoro tiuj, kiuj fanfaronas kontraŭ mi.

27 Triumfu kaj ĝoju tiuj, kiuj deziras justecon por mi;

Kaj ili diru ĉiam: Granda estas la Eternulo,

Kiu deziras bonstaton por Sia sklavo.

28 Kaj mia lango rakontados pri Via justeco

Kaj ĉiutage pri Via gloro.

1 Di Davide.

O Eterno, contendi con quelli che mi aggrediscono,

combatti con quelli che mi combattono.

2 Prendi lo scudo e la targa

e vieni in mio aiuto.

3 Tira fuori la lancia e chiudi il passo ai miei persecutori;

di’ all’anima mia: "Io sono la tua salvezza".

4 Siano confusi e svergognati quelli che cercano di togliermi la vita;

si ritirino e siano umiliati quelli che meditano la mia rovina.

5 Siano come pula al vento

e l’angelo dell’Eterno li scacci.

6 Sia la loro via tenebrosa e sdrucciolevole,

e l’angelo dell’Eterno li insegua.

7 Poiché, senza motivo, mi hanno teso di nascosto la loro rete,

senza motivo hanno scavato una fossa per togliermi la vita.

8 Li colga una rovina improvvisa

e siano presi nella rete che essi hanno nascosta;

scendano nella rovina preparata per me.

9 Allora l’anima mia festeggerà nell’Eterno

e si rallegrerà nella sua salvezza.

10 Tutte le mie ossa diranno: "O Eterno, chi è pari a te

che liberi il misero da chi è più forte di lui,

il misero e il bisognoso da chi lo spoglia?".

11 Perfidi testimoni si alzano contro di me;

mi domandano cose delle quali non so nulla.

12 Mi rendono male per bene;

l’anima mia è desolata.

13 Eppure io, quando erano malati, vestivo il cilicio,

affliggevo l’anima mia con il digiuno,

e pregavo con il capo curvo sul petto.

14 Camminavo triste come per la perdita di un amico, di un fratello,

andavo chino, scuro in volto, come uno che pianga sua madre.

15 Ma, quando io vacillo, essi si rallegrano, si radunano assieme;

si raduna contro di me gente abietta che io non conosco;

mi lacerano senza posa.

16 Come profani buffoni da mensa,

digrignano i denti contro di me.

17 O Signore, fino a quando vedrai tu questo?

allontana l’anima mia dalla loro malvagità,

l’unica mia, da quelle belve.

18 Io ti celebrerò nella grande assemblea,

ti loderò in mezzo a un popolo numeroso.

19 Non si rallegrino di me quelli che a torto mi sono nemici,

né ammicchino quelli che mi odiano senza motivo.

20 Poiché non parlano di pace,

anzi meditano inganni contro la gente pacifica del paese.

21 Aprono larga la bocca contro di me e dicono:

"Ah, ah! l’occhio nostro l’ha visto".

22 Anche tu hai visto, o Eterno; non tacere!

O Signore, non allontanarti da me.

23 Risvegliati, destati per farmi giustizia,

o mio Dio, mio Signore, per difendere la mia causa.

24 Giudicami secondo la tua giustizia, o Eterno, Dio mio,

e fa’ che essi non si rallegrino di me;

25 che non dicano in cuor loro: "Ah, ecco il nostro desiderio!",

che non dicano: "L’abbiamo inghiottito".

26 Siano tutti svergognati e confusi

quelli che si rallegrano del mio male;

siano ricoperti di vergogna e disonore

quelli che si innalzano superbi contro di me.

27 Cantino e si rallegrino

quelli che si compiacciono della mia giustizia,

e dicano sempre: "Glorificato sia l’Eterno

che vuole la pace del suo servitore!".

28 La mia lingua parlerà della tua giustizia,

e proclamerà sempre la tua lode.