Psalmo de Asaf.

1 Ho Dio! venis idolanoj en Vian heredon,

Malpurigis Vian sanktan templon,

Faris el Jerusalem ruinojn.

2 La kadavrojn de Viaj sklavoj ili donis kiel manĝon al la birdoj de la ĉielo,

La karnon de Viaj fideluloj al la bestoj de la tero;

3 Ili verŝis ilian sangon kiel akvon, ĉirkaŭ Jerusalem,

Kaj estis neniu, kiu ilin enterigus.

4 Ni fariĝis hontindaĵo por niaj najbaroj,

Mokataĵo kaj insultataĵo por niaj ĉirkaŭantoj.

5 Ĝis kiam, ho Eternulo, Vi koleros senĉese?

Kaj Via indigno brulos, kiel fajro?

6 Elverŝu Vian koleron sur tiujn naciojn, kiuj Vin ne konas,

Kaj sur la regnojn, kiuj ne vokas Vian nomon;

7 Ĉar ili formanĝis Jakobon

Kaj dezertigis lian loĝejon.

8 Ne memoru niajn antaŭajn krimojn,

Rapide atingu nin Via favorkoreco;

Ĉar ni tre konsumiĝis.

9 Helpu nin, ho Dio de nia savo, pro la gloro de Via nomo;

Kaj savu nin kaj pardonu al ni niajn pekojn pro Via nomo.

10 Kial devas diri la popoloj: Kie estas ilia Dio?

Fariĝu konata inter la popoloj antaŭ niaj okuloj

La venĝo por la verŝita sango de Viaj sklavoj.

11 Venu al Vi la ĝemoj de la malliberuloj;

Per la grandeco de Via brako liberigu tiujn, kiuj estas kondamnitaj al morto;

12 Kaj redonu al niaj najbaroj sepoble en ilian sinon la malhonoron,

Per kiu ili malhonoris Vin, ho mia Sinjoro!

13 Kaj ni, Via popolo kaj la ŝafoj de Via paŝtataro,

Eterne Vin dankos,

De generacio al generacio ni rakontos Vian gloron.

1 Salmo di Asaf.

O Dio, le nazioni sono entrate nella tua eredità,

hanno contaminato il tuo santo tempio,

hanno ridotto Gerusalemme in un mucchio di rovine;

2 hanno dato i cadaveri dei tuoi servi

in pasto agli uccelli del cielo,

la carne dei tuoi santi alle bestie della terra.

3 Hanno sparso il loro sangue come acqua

intorno a Gerusalemme,

e non c’è stato alcuno che li seppellisse.

4 Noi siamo diventati oggetto di derisione per i nostri vicini,

oggetto di scherno e di beffa

per quelli che ci circondano.

5 Fino a quando, o Eterno? Sarai tu adirato per sempre?

La tua gelosia arderà come un fuoco?

6 Riversa la tua ira sulle nazioni che non ti conoscono

e sui regni che non invocano il tuo nome,

7 poiché hanno divorato Giacobbe

e hanno devastato la sua dimora.

8 Non ricordare contro di noi le iniquità dei nostri antenati;

affrettati, ci vengano incontro le tue compassioni,

poiché siamo molto angosciati.

9 Soccorrici, o Dio della nostra salvezza,

per la gloria del tuo nome,

liberaci e perdona i nostri peccati,

per amore del tuo nome.

10 Perché direbbero le nazioni: "Dov’è il loro Dio?".

Fa’ che la vendetta del sangue sparso dei tuoi servitori

sia nota fra le nazioni, davanti agli occhi nostri.

11 Giunga davanti a te il gemito dei prigionieri;

secondo la potenza del tuo braccio,

scampa quelli che sono condannati a morte.

12 Restituisci ai nostri vicini sette volte tanto

l’oltraggio che ti hanno fatto, o Signore!

13 E noi, tuo popolo e gregge del tuo pascolo,

ti celebreremo in eterno,

proclameremo la tua lode per ogni età.