LIBRO KVINA

(Psalmoj 107—150)

1 Gloru la Eternulon, ĉar Li estas bona;

Ĉar eterna estas Lia boneco:

2 Diru la liberigitoj de la Eternulo,

Kiujn Li liberigis el la mano de malamiko,

3 Kiujn Li kolektis el la landoj,

De oriento kaj okcidento,

De nordo kaj de la maro.

4 Ili vagis en la dezerto, laŭ vojo senviva,

Urbon loĝatan ili ne trovis;

5 Ili malsatis kaj soifis,

Ilia animo en ili senfortiĝis.

6 Sed ili ekkriis al la Eternulo en sia sufero,

Kaj Li liberigis ilin el ilia mizero.

7 Kaj Li kondukis ilin laŭ ĝusta vojo,

Ke ili venu al urbo loĝata.

8 Ili gloru la Eternulon por Lia boneco,

Kaj por Liaj mirakloj antaŭ la homidoj.

9 Ĉar Li satigis animon soifantan,

Kaj animon malsatan Li plenigis per bonaĵo.

10 Ili sidis en mallumo kaj en ombro de morto,

Katenitaj de mizero kaj fero;

11 Ĉar ili malobeis la vortojn de Dio

Kaj malŝatis la decidon de la Plejaltulo.

12 Kaj Li frapis ilian koron per sufero;

Ili falis, kaj neniu helpis.

13 Sed ili ekkriis al la Eternulo en sia sufero,

Kaj Li liberigis ilin el ilia mizero.

14 Li eligis ilin el mallumo kaj ombro de morto,

Kaj iliajn ligilojn Li disŝiris.

15 Ili gloru la Eternulon por Lia boneco,

Kaj por Liaj mirakloj antaŭ la homidoj.

16 Ĉar Li rompis kuprajn pordojn,

Kaj disbatis ferajn riglilojn.

17 La malsaĝuloj suferis pro siaj pekaj vojoj

Kaj pro siaj krimoj;

18 Ĉiujn manĝojn abomenis ilia animo,

Kaj ili atingis la pordegon de la morto.

19 Sed ili ekkriis al la Eternulo en sia sufero,

Kaj Li liberigis ilin el ilia mizero.

20 Li sendis Sian vorton,

Kaj Li sanigis ilin kaj savis ilin de la tombo.

21 Ili gloru la Eternulon por Lia boneco,

Kaj por Liaj mirakloj antaŭ la homidoj.

22 Kaj ili oferdonu dankajn oferojn,

Kaj rakontu Liajn farojn kun kantado.

23 Kiuj veturas per ŝipoj sur la maro,

Kiuj komercas sur grandaj akvoj,

24 Tiuj vidis la farojn de la Eternulo

Kaj Liajn miraklojn en la profundo.

25 Li diris, kaj aperis granda ventego

Kaj alte levis ĝiajn ondojn:

26 Ili leviĝas ĝis la ĉielo, malleviĝas en la abismojn;

Ilia animo konsumiĝas de sufero;

27 Ili iras ĉirkaŭe kaj ŝanceliĝas kiel ebriulo,

Kaj ilia tuta saĝeco malaperas.

28 Sed ili ekkriis al la Eternulo en sia sufero,

Kaj Li eligis ilin el ilia mizero.

29 Li kvietigis la ventegon,

Kaj ĝiaj ondoj silentiĝis.

30 Kaj ili ekĝojis, kiam fariĝis silente;

Kaj Li alkondukis ilin al la dezirata haveno.

31 Ili gloru la Eternulon por Lia boneco,

Kaj por Liaj mirakloj antaŭ la homidoj.

32 Kaj ili altigu Lin en popola kunveno,

Kaj en kunsido de plejaĝuloj ili Lin laŭdu.

33 Li ŝanĝas riverojn en dezerton,

Kaj fontojn de akvo en sekaĵon;

34 Fruktoportan teron en salan dezerton,

Pro la malboneco de ĝiaj loĝantoj.

35 Li ŝanĝas dezerton en lagon,

Kaj sekan teron en fontojn de akvo;

36 Kaj Li loĝigas tie malsatulojn,

Kaj ili konstruas urbon loĝatan.

37 Kaj ili prisemas kampojn,

Plantas vinberujojn, kaj ricevas fruktojn.

38 Kaj Li ilin benas, kaj ili tre multiĝas,

Kaj brutoj ne mankas al ili.

39 Kaj kiam ili estas tre malmultaj kaj malfortaj

Pro la premanta malbono kaj mizero,

40 Li verŝas honton sur eminentulojn,

Kaj erarvagigas ilin en dezerto senvoja.

41 Malriĉulon Li altigas el mizero,

Kaj kreas familiojn kiel ŝafojn.

42 La virtuloj tion vidas, kaj ĝojas;

Kaj ĉia malboneco fermas sian buŝon.

43 Kiu estas saĝa, tiu tion observu,

Kaj oni komprenu la favoraĵojn de la Eternulo.

1 Celebrate l’Eterno, perché egli è buono,

perché la sua bontà dura in eterno!

2 Così dicano i riscattati dall’Eterno,

che egli ha liberati dalla mano dell’avversario

3 e raccolti da tutti i paesi,

da oriente e da occidente,

dal settentrione e dal meridione.

4 Essi vagavano nel deserto per vie desolate;

non trovavano città da abitare.

5 Affamati e assetati,

l’anima veniva meno in loro.

6 Allora gridarono all’Eterno nella loro angoscia,

ed egli li liberò dalle loro tribolazioni.

7 Li condusse per la diritta via

perché giungessero a una città da abitare.

8 Celebrino l’Eterno per la sua bontà

e per i suoi prodigi in favore degli uomini!

9 Poiché egli ha saziato l’anima assetata

e ha colmato di beni l’anima affamata.

10 Altri dimoravano in tenebre e in ombra di morte,

prigionieri nell’afflizione e in catene,

11 perché si erano ribellati alle parole di Dio

e avevano disprezzato il consiglio dell’Altissimo;

12 perciò egli umiliò i loro cuori nella sofferenza,

caddero e nessuno li soccorse.

13 Allora gridarono all’Eterno nella loro angoscia,

ed egli li salvò dalle loro tribolazioni;

14 li trasse fuori dalle tenebre, dall’ombra di morte

e ruppe i loro legami.

15 Celebrino l’Eterno per la sua bontà

e per i suoi prodigi in favore degli uomini!

16 Poiché egli ha infranto le porte di bronzo

e ha spezzato le sbarre di ferro.

17 Degli stolti erano afflitti per la loro condotta ribelle

e per le loro iniquità.

18 L’anima loro aborriva ogni cibo,

ed erano giunti fino alle porte della morte.

19 Allora gridarono all’Eterno nella loro angoscia,

ed egli li salvò dalle loro tribolazioni.

20 Mandò la sua parola e li guarì,

li salvò dalla distruzione.

21 Celebrino l’Eterno per la sua bontà

e per i suoi prodigi in favore degli uomini!

22 Offrano sacrifici di lode

e raccontino le sue opere con gioia!

23 Ecco quelli che scendono in mare su navi,

che trafficano sulle grandi acque;

24 essi vedono le opere dell’Eterno

e le sue meraviglie nell’abisso.

25 Poiché egli comanda e fa alzare il vento di tempesta,

che solleva le onde del mare.

26 Salgono al cielo, scendono negli abissi;

l’anima loro viene meno per l’angoscia.

27 Traballano e barcollano come un ubriaco,

e tutta la loro saggezza svanisce.

28 Ma, gridando all’Eterno nella loro angoscia,

egli li tira fuori dalle loro tribolazioni.

29 Egli trasforma la tempesta in quiete,

e le onde si calmano.

30 Allora essi si rallegrano perché si sono calmate,

ed egli li conduce al porto da loro desiderato.

31 Celebrino l’Eterno per la sua bontà

e per i suoi prodigi in favore degli uomini.

32 Lo esaltino nell’assemblea del popolo

e lo lodino nel consiglio degli anziani!

33 Egli cambia i fiumi in deserto

e le fonti dell’acqua in luogo arido;

34 la terra fertile in pianura di sale,

per la malvagità dei suoi abitanti.

35 Egli cambia il deserto in un lago,

e la terra arida in fonti d’acqua.

36 Là egli fa abitare gli affamati

ed essi fondano una città da abitare.

37 Vi seminano campi e vi piantano vigne,

e ne raccolgono frutti abbondanti.

38 Egli li benedice perché moltiplichino grandemente,

ed egli non lascia diminuire il loro bestiame.

39 Ma poi sono ridotti a pochi, umiliati

per l’oppressione, per l’avversità e gli affanni.

40 Egli riversa il disprezzo sui prìncipi

e li fa vagare per deserti senza una via;

41 ma rialza il povero dall’afflizione,

e fa moltiplicare le famiglie come greggi.

42 Gli uomini retti lo vedono e si rallegrano,

ma ogni malvagio ha la bocca chiusa.

43 Chi è saggio osservi queste cose

e consideri la bontà dell’Eterno.