Salmos 18

1 פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; פֿון דעם קנעכט פֿון ה׳, פֿון דָוִדן, װאָס האָט גערעדט צו ה׳ די װערטער פֿון דעם דאָזיקן געזאַנג אין דעם טאָג װאָס ה׳ האָט אים מציל געװען פֿון דער האַנט פֿון אַלע זײַנע פֿײַנט, און פֿון דער מאַכט פֿון שָאולן. 2 און ער האָט געזאָגט:

איך האָב דיך ליב, ה׳ מײַן שטאַרקײט;

3 ה׳ איז מײַן פֿעלדז און מײַן פֿעסטונג,

און דער װאָס מאַכט מיך אַנטרינען.

מײַן אֵל איז מײַן פֿעלדז װאָס איך שיץ מיך אין אים,

מײַן שילד און דער האָרן פֿון מײַן הילף, מײַן טורעם.

4 איך רוף: ברוך ה׳!

און פֿון מײַנע פֿײַנט װער איך געהאָלפֿן.

5 אַרומגערינגלט האָבן מיך שטריק פֿון שְׁאֹול,

און טײַכן פֿון אונטערגאַנג האָבן מיך געשראָקן.

6 שטריק פֿון אונטערערד האָבן מיך אַרומגעקניפּט,

אַקעגנגעקומען זײַנען מיר נעצן פֿון טױט.

7 האָב איך אין מײַן נױט גערופֿן צו ה׳,

און צו מײַן ג-ט האָב איך געשריִען;

האָט ער געהערט פֿון זײַן הֵיכל מײַן קֹול,

און מײַן געשרײ פֿאַר אים איז געקומען אין זײַנע אױערן.

8 און געשאָקלט און געװאַקלט האָט זיך די ערד,

און די גרונטפֿעסטן פֿון די בערג האָבן געציטערט;

זיך געשאָקלט, װײַל ער האָט געצערנט.

9 אַ רױך איז אױפֿגעגאַנגען אין זײַן נאָז,

און פֿון זײַן מױל האָט אַ פֿײַער פֿאַרצערט;

קױלן האָבן געברענט פֿון אים.

10 און ער האָט גענײגט דעם הימל און גענידערט,

מיט אַ נעבל אונטער זײַנע פֿיס.

11 און ער איז געריטן אױף אַ כּרובֿ און געפֿלױגן,

און געשװעבט אױף פֿליגלען פֿון װינט.

12 ער האָט געמאַכט פֿינצטערניש זײַן באַהעלטעניש,

זײַן בײַדל אַרום אים –

אַ חושך פֿון װאַסערן, װאָלקנס געדיכטע.

13 פֿון דעם שימער פֿאַר אים זײַנען זײַנע װאָלקנס צעגאַנגען

אין האָגל און פֿײַערקױלן.

14 און געדונערט אין הימל האָט ה׳,

און דער עליון האָט אַרױסגעלאָזט זײַן קֹול,

מיט האָגל און פֿײַערקױלן.

15 און ער האָט אַרױסגעשיקט זײַנע פֿײַלן און זײ צעשפּרײט,

און בליצן געשאָסן, און זײ פֿאַרטומלט.

16 און די גראָבנס פֿון װאַסערן האָבן זיך באַװיזן,

און די גרונטפֿעסטן פֿון דער װעלט זײַנען אַנטפּלעקט געװאָרן,

פֿון דײַן אָנגעשרײ, ה׳,

פֿון דעם אָטעמבלאָז פֿון דײַן נאָז.

17 ער האָט אױסגעשטרעקט פֿון דער הײך און מיך גענומען,

מיך אַרױסגעצױגן פֿון װאַסערן גרױסע.

18 ער האָט מיך מציל געװען פֿון מײַן מאַכטיקן פֿײַנט,

און פֿון מײַנע שָׂונאים,

װען זײ זײַנען געװען שטאַרקער פֿון מיר.

19 זײ זײַנען מיר אַקעגנגעקומען אין טאָג פֿון מײַן בראָך,

אָבער ה׳ איז מיר צום אָנלען געװען.

20 און ער האָט מיך אַרױסגעפֿירט אין דערברײטערניש,

מיך אַרױסגעצױגן, װײַל ער האָט מיך באַגערט.

21 ה׳ האָט מיר פֿאַרגאָלטן לױט מײַן גערעכטיקײט,

לױט דער רײנקײט פֿון מײַנע הענט האָט ער מיר אומגעקערט.

22 װאָרעם איך האָב געהיט די װעגן פֿון ה׳,

און נישט פֿאַרבראָכן אַקעגן מײַן ג-ט.

23 װאָרעם אַלע זײַנע געזעצן זײַנען פֿאַר מיר,

און זײַנע חוקים טו איך נישט אָפּ פֿון מיר.

24 און איך בין געװען צו אים גאַנץ,

און האָב מיך געהיט פֿון מײַן זינדיקײט.

25 דערום האָט מיר ה׳ אומגעקערט לױט מײַן גערעכטיקײט,

לױט דער רײנקײט פֿון מײַנע הענט פֿאַר זײַנע אױגן.

26 מיט דעם גענאָדיקן װײַזטו זיך גענאָדיק,

מיט דעם ערלעכן מאַן װײַזטו זיך ערלעך.

27 מיט דעם רײנעם װײַזטו זיך רײן,

און מיט דעם קרומען װײַזטו זיך פֿאַרדרײט.

28 װאָרעם דאָס אָרימע פֿאָלק טוסטו העלפֿן,

און הױכע אױגן דערנידערסטו.

29 װאָרעם דו מאַכסט לײַכטן מײַן ליכט;

ה׳ מײַן ג-ט באַשײַנט מײַן פֿינצטערניש.

30 װאָרעם מיט דיר לױף איך קעגן אַ מחנה,

און מיט מײַן ג-ט שפּרינג איך אַ מױער אַריבער.

31 הָאֵל – זײַן װעג איז גאַנץ;

דאָס װאָרט פֿון ה׳ איז געלײַטערט;

ער איז אַ שילד פֿאַר אַלע װאָס שיצן זיך אין אים.

32 װאָרעם װער איז אֱלוֹהַּ אױסער ה׳?

און װער אַ פֿעלדז אַחוץ אלוקינו?

33 הָאֵל װאָס באַגורט מיך מיט שטאַרקײט,

און מאַכט גלײַך מײַן װעג.

34 ער מאַכט מײַנע פֿיס גלײַך װי די הינדן,

און אױף מײַנע הײכן טוט ער מיך שטעלן.

35 ער לערנט מײַנע הענט צו מלחמה,

און אַ קופּערנעם בױגן בײגן אַראָפּ מײַנע אָרעמס.

36 און האָסט מיר געגעבן דעם שילד פֿון דײַן הילף,

און דײַן רעכטע האַנט לענט מיך אונטער,

און דײַן מילדקײט טוט מיך גרײסן.

37 האָסט דערברײטערט מײַן טריט אונטער מיר,

און נישט אױסגעגליטשט האָבן זיך מײַנע קנעכלעך.

38 איך האָב געיאָגט מײַנע פֿײַנט און זײ דערגרײכט,

און זיך נישט אומגעקערט ביז איך האָב זײ פֿאַרלענדט.

39 איך האָב זײ צעהאַקט, אַז זײ קענען נישט אױפֿשטײן;

זײ זײַנען געפֿאַלן אונטער מײַנע פֿיס.

40 און האָסט מיך באַגורט מיט שטאַרקײט פֿאַר מלחמה,

האָסט געבײגט מײַנע קעגנשטײער אונטער מיר.

41 און מײַנע פֿײַנט האָסטו געמאַכט מיטן נאַקן צו מיר,

און מײַנע שָׂונאים, זײ האָב איך פֿאַרשניטן.

42 זײ האָבן געשריִען, און קײן העלפֿער איז נישט געװען,

צו ה׳ – און ער האָט זײ נישט געענטפֿערט.

43 און איך האָב זײ צעריבן װי שטױב פֿאַרן װינט,

װי גאַסנקױט זײ אַרױסגעװאָרפֿן.

44 האָסט מיך געמאַכט אַנטרינען פֿון די קריג פֿון פֿאָלק,

האָסט מיך געמאַכט פֿאַר דעם קאָפּ פֿון די אומות;

אַ פֿאָלק װאָס איך קען נישט טוט מיר דינען,

45 פֿון הערן מיטן אױער געהאָרכן זײ מיר;

די קינדער פֿון פֿרעמדן גײען אײַן פֿאַר מיר.

46 די קינדער פֿון דעם פֿרעמדן װערן פֿאַרװעלקט,

און זײ קומען ציטערנדיק אַרױס פֿון זײערע פֿעסטונגען.

47 עס לעבט ה׳, און געלױבט איז מײַן פֿעלדז,

און דערהױבן איז דער אלֹקים פֿון מײַן הילף;

48 הָאֵל װאָס גיט מיר נקמות

און אונטערטעניקט די אומות אונטער מיר.

49 ער מאַכט מיך אַנטרינען פֿון מײַנע פֿײַנט;

יאָ, איבער מײַנע קעגנשטײער דערהײבסטו מיך,

פֿון דעם רױבמענטשן ביסטו מיך מציל.

50 דערום לױב איך דיך, ה׳, צװישן די פֿעלקער,

און צו דײַן נאָמען טו איך זינגען.

51 ער גרײסט די ישועות פֿון זײַן מלך,

און ער טוט חֶסֶד מיט זײַן געזאַלבטן,

מיט דָוִדן און מיט זײַן זאָמען ביז אײביק.