Salmos 22

1 פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; אױף אַיֶלֶת-הַשַחַר. אַ מיזמור פֿון דָוִדן.

2 מײַן אֵל, מײַן אֵל, פֿאַר װאָס האָסטו מיך פֿאַרלאָזן?

װײַט פֿון מײַן הילף זײַנען די װערטער פֿון מײַן געשרײ.

3 אָ מײַן ג-ט, איך רוף בײַ טאָג, און דו ענטפֿערסט נישט,

און בײַ נאַכט און אױך איז קײן שטילונג צו מיר.

4 דו ביסט דאָך דער הײליקער,

װאָס טראָנט אױף די לױבגעזאַנגען פֿון יִשׂרָאֵל.

5 אױף דיר האָבן זיך פֿאַרזיכערט אונדזערע עלטערן,

זיך פֿאַרזיכערט, און דו האָסט זײ דערלײזט.

6 צו דיר האָבן זײ געשריִען, און אַנטרונען געװאָרן,

אױף דיר זיך פֿאַרזיכערט, און נישט פֿאַרשעמט געװאָרן.

7 אָבער איך בין אַ װאָרעם און נישט קײן מענטש,

אַ חרפּה פֿאַר לײַט, און פֿאַראַכט פֿון פֿאָלק.

8 אַלע װאָס זעען מיך, לאַכן פֿון מיר,

זײ ציִען מיט דער ליפּ, זײ שאָקלען דעם קאָפּ:

9 זאָל ער זיך אַרױפֿלײגן אױף ה׳, ער זאָל אים דערלײזן,

אים מציל זײַן, אױב ער טוט אים באַגערן.

10 פֿאַר װאָר, דו האָסט מיך אַרױסגעצױגן פֿון מוטערלײַב,

מיך פֿאַרזיכערט אױף מײַן מוטערס ברוסט.

11 אױף דיר בין איך אַרױפֿגעװאָרפֿן פֿון געבערמוטער אָן,

פֿון מײַן מוטערלײַב אָן ביסט דו מײַן אֵל.

12 נישט דערװײַטער זיך פֿון מיר, װאָרעם די נױט איז נאָנט,

װאָרעם נישטאָ װער זאָל העלפֿן.

13 אַרומגערינגלט האָבן מיך אָקסן פֿיל,

בולן פֿון בָשָן זײַנען מיך באַפֿאַלן אַרום.

14 זײ האָבן אױפֿגעשפּאַרט זײער מױל אױף מיר,

װי אַ לײב װאָס פֿאַרצוקט און ברומט.

15 װי װאַסער בין איך צערונען געװאָרן,

און אַלע מײַנע בײנער האָבן זיך צעשאָטן;

מײַן האַרץ איז געװאָרן װי װאַקס,

צעגאַנגען אין מײַנע אינגעװײד.

16 אױסגעטריקנט װי אַ שאַרבן איז מײַן כּוֹח,

און מײַן צונג איז צוגעקלעפּט צו מײַן גומען;

און אין דעם שטױב פֿון טױט טוסטו מיך לײגן.

17 װאָרעם אַרומגערינגלט האָבן מיך הינט,

אַ באַנדע שלעכטסטוער האָט מיך אַרומגענומען,

זײ האָבן מײַנע הענט און מײַנע פֿיס דורכגעשטאָכן.

18 איך קען איבערצײלן אַלע מײַנע בײנער;

זײ גלאָצן, זײ קוקן אױף מיר.

19 זײ צעטײלן מײַנע בגדים צװישן זיך,

און אױף מײַן מלבוש װאַרפֿן זײ גורל.

20 אָבער דו ה׳, זאָלסט זיך נישט דערװײַטערן,

מײַן שטאַרקײט, אײַל מיר צו הילף.

21 זײַ מציל פֿון שװערד מײַן זעל,

פֿון דער מאַכט פֿון הונט מײַן אײנאײנציקע.

22 העלף מיך פֿון דעם לײבס מױל,

און פֿון די הערנער פֿון װיזלטירן. זאָלסטו מיר ענטפֿערן.

23 איך װעל דערצײלן דײַן נאָמען צו מײַנע ברידער,

אין געזעמל װעל איך דיך לױבן:

24 איר יראי ה׳, הַלְלוּ יָהּ,

אַל דער זאָמען פֿון יעקבֿ, גיט אים כּבֿוד,

און האָט מורא פֿאַר אים, אַל דער זאָמען פֿון יִשׂרָאֵל.

25 װאָרעם ער פֿאַראַכט נישט

און פֿאַראומװערדיקט נישט די פּײַן פֿון אָרעמאַן,

און ער פֿאַרבאָרגט נישט זײַן פּנים פֿון אים,

און אַז ער שרײַט צו אים, הערט ער צו.

26 פֿון דיר װעט זײַן מײַן לױב אין אַ גרױס געזעמל;

איך װעל באַצאָלן מײַנע נדרים אַנטקעגן פֿאַר זײַנע פֿאָרכטער.

27 עסן װעלן די געדריקטע און זאַט זײַן,

לױבן װעלן ה׳ די װאָס זוכן אים;

זאָל אױפֿלעבן אײַער האַרץ אױף אײביק!

28 באַקלערן װעלן זיך, און זיך אומקערן צו ה׳,

אַלע עקן פֿון דער ערד;

און בוקן װעלן זיך פֿאַר דיר

אַלע משפּחות פֿון די פֿעלקער.

29 װאָרעם די מלוכה איז ה׳ס,

און ער געװעלטיקט איבער די פֿעלקער.

30 עסן אַלע פֿעטסן פֿון לאַנד,

און זיך בוקן, קניִען פֿאַר אים,

װעלן אַלע װאָס האָבן אין שטױב גענידערט,

און זײער זעל נישט דערהאַלטן געקענט.

31 אַ זאָמען װעלן אים דינען,

פֿון אֲדֹנָי װעט דערצײלט װערן דעם קומעדיקן דור.

32 מע װעט קומען און אָנזאָגן זײַן גערעכטיקײט,

דעם פֿאָלק װאָס װעט געבאָרן װערן – אַז ער האָט עס געטאָן.