1 אָט איז מײַן קנעכט װאָס איך לען אים אונטער,

מײַן אױסדערװײלטער װאָס מײַן זעל באַגערט;

איך האָב אַרױפֿגעטאָן מײַן גײַסט אױף אים,

אַ משפּט צו די פֿעלקער װעט ער אַרױסלאָזן.

2 ער װעט נישט שרײַען, און נישט הילכן,

און נישט לאָזן הערן אין גאַס זײַן קֹול.

3 אַן אײַנגעבראָכן שטעקל װעט ער נישט צעברעכן,

און אַ טונקעלן קנױט װעט ער נישט פֿאַרלעשן;

לױטן אמת װעט ער אַרױסלאָזן אַ משפּט.

4 ער װעט נישט מאַט װערן און נישט געבראָכן װערן,

ביז ער װעט טאָן אױף דער ערד גערעכטיקײט;

און אינדזלען װעלן װאַרטן אױף זײַן תּורה.

5 אַזױ האָט געזאָגט הָאֵל ה׳,

װאָס האָט באַשאַפֿן די הימלען און זײ אױסגעצױגן,

װאָס האָט אױסגעשפּרײט די ערד מיט אירע שפּראָצונגען,

װאָס גיט אָטעם דעם פֿאָלק אױף איר,

און אַ גײַסט די װאָס גײען אױף איר:

6 איך ה׳ האָב דיך גערופֿן אין גערעכטיקײט,

און איך װעל אָננעמען דײַן האַנט, און דיך היטן,

און דיך מאַכן פֿאַר אַ ברית מיט די פֿעלקער,

פֿאַר אַ ליכט פֿון די אומות;

7 צו עפֿענען בלינדע אױגן,

אַרױסצוציען פֿון געפֿענקעניש דעם געפֿאַנגענעם,

פֿון תּפֿיסה די װאָס זיצן אין פֿינצטערניש.

8 איך בין ה׳, דאָס איז מײַן נאָמען;

און מײַן כּבֿוד װעל איך צו קײן אַנדערן נישט געבן,

און מײַן לױב – צו קײן געצן.

9 דאָס פֿריִערדיקע, זע, איז אָנגעקומען,

און נײַס װעל איך אָנזאָגן;

אײדער עס שפּראָצט אַרױס

װעל איך עס אײַך מאַכן הערן.

10 זינגט צו ה׳ אַ נײַ געזאַנג,

זײַן לױב פֿון עק פֿון דער ערד,

איר װאָס נידערט אױפֿן ים און זײַן פֿולקײט,

אינדזלען און זײערע באַװױנער.

11 זאָלן הילכן דער מדבר און זײַנע שטעט,

די דערפֿער װאָס קֵדָר באַװױנט;

זאָלן זינגען די באַװױנער פֿון פֿעלדז,

פֿון שפּיץ בערג זאָלן זײ שרײַען.

12 זאָלן זײ טאָן כּבֿוד צו ה׳,

און זײַן לױב אין די אינדזלען דערצײלן.

13 ה׳ װעט אַרױסגײן װי אַ גיבור,

װי אַ קריגסמאַן װעט ער װעקן זײַן קִנְאָה;

ער װעט שאַלן און װעט שרײַען,

איבער די פֿײַנט זײַנע װעט ער זיך שטאַרקן.

14 איך האָב געשװיגן פֿון לאַנג אָן,

איך פֿלעג שטיל זײַן, זיך אײַנהאַלטן;

אַצונד װעל איך שרײַען װי אַ געװינערין,

איך װעל העשען און סאָפּען אין אײנעם.

15 איך װעל פֿאַרװיסטן די בערג און די הײכן,

און אַל זײער גראָז װעל איך פֿאַרדאַרן;

און איך װעל מאַכן טײַכן פֿאַר אינדזלען,

און געמױזעכץ װעל איך פֿאַרטריקענען.

16 און איך װעל מאַכן גײן בלינדע

אױף אַ װעג װאָס זײ האָבן נישט געװוּסט,

אױף שטעגן װאָס זײ האָבן נישט געװוּסט

װעל איך זײ פֿירן;

איך װעל מאַכן זײ פֿאַרױס פֿינצטערניש צו ליכט,

און קרומענישן פֿאַר אַ פּלױן.

די דאָזיקע זאַכן, זײ טו איך,

און לאָז זײ נישט אױס.

17 אָפּטרעטן אַהינטער, שעמען װעלן זיך שעמען,

די װאָס פֿאַרזיכערן זיך אױפֿן געשניצטן בילד,

די װאָס זאָגן צו געגאָסענע געצן:

איר זײַט אונדזערע ג‑טער.

18 איר טױבע הערט,

און איר בלינדע, קוקט זעט.

19 װער איז בלינד אױב נישט מײַן קנעכט?

אָדער טױב װי מײַן שליח װאָס איך שיק?

װער איז בלינד װי דער װאָס איז פֿרום,

און בלינד װי דער קנעכט פֿון ה׳?

20 געזען פֿיל, אָבער דו מערקסט נישט;

אָפֿן די אױערן, אָבער ער הערט נישט.

21 ה׳ האָט באַװיליקט פֿון װעגן זײַן גערעכטיקײט,

ער זאָל גרײסן די תּורה און פּראַכטיקן.

22 אָבער עס איז אַ באַרױבט און באַראַבעװעט פֿאָלק,

געפֿאַנגען אין לעכער האָט מען זײ אַלע,

און אין תּפֿיסות זײַנען זײ באַהאַלטן;

זײ זײַנען געװאָרן צו רױב,

און נישטאָ װער זאָל מציל זײַן,

צו אױסרױבונג, און נישטאָ װער זאָל זאָגן: קער אום!

23 װער צװישן אײַך װיל פֿאַרנעמען דאָס דאָזיקע,

האָרכן און פֿאַרשטײן פֿאַרױס?

24 װער האָט געגעבן צו אױסרױבונג יעקבֿ,

און יִשׂרָאֵל צו רױבער?

איז דאָס נישט ה׳, װאָס מיר האָבן געזינדיקט צו אים,

און אין זײַנע װעגן האָט מען נישט געװאָלט גײן,

און זײַן תּורה האָט מען נישט צוגעהערט?

25 דערום האָט ער אױסגעגאָסן אױף אים

דעם גרים פֿון זײַן צאָרן,

און די שטאַרקײט פֿון מלחמה;

און זי האָט אים אָנגעצונדן רונד אַרום,

און ער האָט נישט געמערקט,

און זי האָט אים געברענט,

און ער נעמט נישט צום האַרצן.