1 לאָמיך זינגען פֿון מײַן ליבן פֿרײַנט,

דאָס געזאַנג פֿון מײַן באַליבטן אױף זײַן װײַנגאָרטן.

אַ װײַנגאָרטן האָט מײַן ליבער פֿרײַנט געהאַט,

אױף אַ בערגל אַ פֿעטן.

2 און ער האָט אים צעגראָבן און אים אױסגעשטײנט,

און אים באַפֿלאַנצט מיט טײַערן װײַנשטאָק,

און אױסגעבױט אַ טורעם אין אים,

און אױך אַ קעלטער אױסגעהאַקט דערין;

און ער האָט געהאָפֿט ער זאָל װײַנטרױבן ברענגען,

און ער האָט װילדטרױבן געבראַכט.

3 און אַצונד, איר באַװױנער פֿון ירושָלַיִם,

און מענער פֿון יהוּדה,

משפּט, איך בעט אײַך, צװישן מיר און צװישן מײַן װײַנגאָרטן.

4 װאָס נאָך איז געװען צו טאָן פֿאַר מײַן װײַנגאָרטן,

װאָס איך האָב אין אים נישט געטאָן?

פֿאַר װאָס, אַז איך האָב געהאָפֿט ער זאָל װײַנטרױבן ברענגען,

האָט ער װילדטרױבן געבראַכט?

5 און אַצונד, לאָמיך אײַך לאָזן װיסן,

װאָס איך װעל טאָן צו מײַן װײַנגאָרטן:

אָפּטאָן זײַן צאַם,

און ער זאָל אָפּגעגעסן װערן;

צעברעכן זײַן פּלױט,

און ער זאָל צעטרעטן װערן.

6 און איך װעל אים מאַכן אַ װיסטעניש;

נישט באַשניטן און נישט אַרומגעגראָבן װעט ער װערן,

און ער װעט פֿאַרװאַקסן מיט דערנער און װילדגעװעקס,

און אױך די װאָלקנס װעל איך באַפֿעלן,

נישט צו רעגענען אױף אים קײן רעגן.

7 װאָרעם דער װײַנגאָרטן פֿון ה׳ צבָֿאוֹת,

איז דאָס הױז פֿון יִשׂרָאֵל;

און די מענער פֿון יהוּדה,

זײַן געצערטלטע פֿלאַנצונג;

און ער האָט געהאָפֿט אױף גערעכטיקײט,

ערשט עס איז שלעכטיקײט,

אױף צידקות, ערשט עס איז אַ יאָמערײַ.

8 װײ, די װאָס רוקן אַ הױז צו אַ הױז,

גענענען אַ פֿעלד צו אַ פֿעלד, ביז נישטאָ מער קײן אָרט,

און איר אַלײן בלײַבט זיצן אין לאַנד!

9 אין מײַנע אױערן ה׳ צבָֿאוֹת:

אױב פֿיל הײַזער װיסט װערן,

גרױסע און שײנע, אָן אַ באַװױנער!

10 װאָרעם צען אַקער װײַנגאָרטן װעלן ברענגען אײן בַת,

און אַ חוֹמֶר זאָמען װעט ברענגען אַן אֵיפֿה.

11 װײ, די װאָס פֿעדערן זיך אין דער פֿרי,

דעם טרונק נאָכצױאָגן, די װאָס שפּעטיקן זיך בײַ נאַכט,

ביז דער װײַן צינדט זײ אָן!

12 און מיט האַרף און גיטאַר, מיט פּױק און פֿלײט,

און מיט װײַן, איז זײער מאָלצײַט;

און דאָס װערק פֿון ה׳ קוקן זײ נישט אָן,

און די טואונג פֿון זײַנע הענט זעען זײ נישט.

13 דערום גײט אין גלות מײַן פֿאָלק,

פֿון נישט פֿאַרשטאַנדיקײט;

און זײַנע נכבדים װערן הונגערלײט,

און זײַן המון פֿון דאָרשט פֿאַרטריקנט.

14 דערום האָט די שְׁאֹול אױסגעברײט איר שלונד,

און אױפֿגעשפּאַרט איר מױל אָן אַ מאָס:

און נידערן װעט איר פּראַכט,

און איר טומל און איר גערױש,

און װוּ אַ לוּסטיקער אין איר.

15 און געבױגן װערט דער מענטש,

און דערנידערט װערט דער מאַן,

און די אױגן פֿון די הױכע װעלז דערנידערט װערן.

16 און ה׳ צבָֿאוֹת װערט דערהײכט דורך גערעכטיקײט,

און הָאֵל דער הײליקער װערט געהײליקט דורך רעכטפֿאַרתיקײט.

17 און די שאָף װעלן זיך פּאַשען װי אױף זײער פֿיטערפּלאַץ,

און די חורבֿות פֿון די רײַכע װעלן פֿאַרצערט װערן פֿון װאַנדערער.

18 װײ, די װאָס שלעפּן דעם פֿאַרברעך מיט שנוּרן פֿון נישטיקײט,

און װי מיט אַ װאָגנשטריק די זינד!

19 די װאָס זאָגן: זאָל ער אײַלן װאָס גיכער זײַן װערק,

כּדי מיר זאָלן זען;

און זאָל גענענען און קומען דער באַראָט פֿון דעם הײליקן פֿון יִשׂרָאֵל,

און לאָמיר געװױר װערן.

20 װײ, די װאָס זאָגן אױף שלעכטס גוּט,

און אױף גוּט שלעכט;

װאָס מאַכן פֿינצטערניש פֿאַר ליכטיקײט,

און ליכטיקײט פֿאַר פֿינצטערניש;

װאָס מאַכן ביטער פֿאַר זיס,

און זיס פֿאַר ביטער!

21 װײ, די װאָס זײַנען חכמים אין זײערע אױגן,

און פֿאַרשטאַנדיק אין זײער אָנגעזיכט!

22 װײ, די גיבוֹרים אױף טרינקען װײַן,

און העלדישע לײַט אױף מישן דעם טרוּנק;

23 װאָס מאַכן גערעכט דעם שוּלדיקן אום שוחד,

און דאָס רעכט פֿון גערעכטן נעמען זײ פֿון אים אַװעק!

24 דערום, אַזױ װי די צונג פֿון פֿײַער פֿאַרצערט שטרױ,

און שפּרײ צעקריכט אין אַ פֿלאַם,

אַזױ װעט זײער װאָרצל װי אַ צעפֿױלונג װערן,

און זײער בליִונג װעט װי שטױב אױפֿגײן;

װײַל זײ האָבן פֿאַראַכט די תּורה פֿון ה׳ צבָֿאוֹת,

און געלעסטערט דאָס װאָרט פֿון דעם הײליקן פֿון יִשׂרָאֵל.

25 דערום האָט געגרימט דער צאָרן פֿון ה׳ אױף זײַן פֿאָלק,

און ער האָט אױסגעשטרעקט זײַן האַנט אױף אים,

און האָט אים געשלאָגן, אַז די בערג האָבן געציטערט;

און זײערע טױטע לײבער זײַנען געװאָרן װי מיסט אין דער מיט פֿון די גאַסן.

בײַ אַלעם דעם איז נישט אָפּגעגאַנגען זײַן כּעס.

און זײַן האַנט איז נאָך אױסגעשטרעקט.

26 און ער װעט אױפֿהײבן אַ פֿאָן צו די פֿעלקער פֿון דער װײַט,

און װעט שטוּצערן צו אים פֿון עק ערד,

און זע, אײַליק פֿלינק װעט ער קומען;

27 נישטאָ קײן מידער און קײן שטרױכלער בײַ אים,

ער שלוּמערט נישט און שלאָפֿט נישט,

און נישט אָפּגעבוּנדן איז דער גאַרטל פֿון זײַנע לענדן,

און נישט צעריסן אַ בענדל פֿון זײַנע שיך.

28 װאָס זײַנע פֿײַלן זײַנען געשאַרפֿט,

און אַלע זײַנע בױגנס געשפּאַנט;

די קלױען פֿון זײַנע פֿערד זײַנען װי קיזל גערעכנט,

און זײַנע רעדער װי דער שטורעמװינט.

29 אָ בריל האָט ער װי די לײבינטע,

און ער ברילט װי יונגלײבן,

און ברוּמט, און כאַפּט רױב,

און טראָגט אַװעק, און נישטאָ װער זאָל מציל זײַן.

30 און ער װעט ברוּמען אױף אים אין יענעם טאָג,

אַזױ װי די ברומונג פֿון ים;

און מע װעט אַ קוק טאָן צו דער ערד,

ערשט אַן ענגע פֿינצטערניש,

און דאָס ליכט איז פֿינצטער אין אירע הימלען.