1 די נבֿואה אױף מוֹאָבֿ:

פֿאַר װאָר, איבער נאַכט איז פֿאַרװיסט געװאָרן עָר-מואָבֿ,

פֿאַרשניטן געװאָרן;

פֿאַר װאָר, איבער נאַכט איז פֿאַרװיסט געװאָרן קיר-מואָבֿ,

פֿאַרשניטן געװאָרן.

2 ער איז אַרױפֿגעגאַנגען קײן בַיִת און דיבֿוֹן,

אױף די בָמות צו װײנען;

אױף נבֿוֹ און אױף מֵידבֿאָ טוט יאָמערן מוֹאָבֿ;

אױף אַלע זײַנע קעפּ איז אַ פּליך,

יעטװעדער באָרד איז אָפּגעשניטן.

3 אין זײַנע גאַסן גורט מען אָן זאַק;

אױף אירע דעכער און אין אירע מערק,

טוט איטלעכער יאָמערן, צעגײט אין געװײן.

4 און קלאָגן טוט חֶשבוֹן און אֶלעָלֵה,

ביז יַהַץ װערט געהערט זײער קֹול;

דערום שרײַען די באַװאָפֿנטע פֿון מוֹאָבֿ;

זײַן זעל טוט אים ציטערן.

5 מײַן האַרץ אױף מוֹאָבֿ טוט קלאָגן,

אירע אַנטלאָפֿענע גרײכן ביז צוֹעַר,

דער עגלת־שלישיה;

װאָרעם דער אַרױפֿגאַנג פֿון לוחית,

אים גײט מען אַרױף מיט געװײן;

װאָרעם אױף דעם װעג פֿון חוֹרוֹנַיִם

אַ בראָכגעשרײ הײבן זײ אױף.

6 װאָרעם די װאַסערן פֿון נִמרים װעלן אַ װיסטעניש װערן;

װאָרעם פֿאַרדאַרט איז דאָס קרײַטעכץ,

פֿאַרלענדט איז דאָס גראָז,

קײן גרינס איז נישטאָ.

7 דערום, די שפֿע װאָס זײ האָבן אָנגעזאַמלט,

און דאָס װאָס זײ האָבן באַהאַלטן,

װעלן זײ צום טײַך פֿון די װערבעס אַװעקטראָגן.

8 װאָרעם דאָס געשרײ האָט אַרומגערינגלט

דעם געמאַרק פֿון מוֹאָבֿ;

ביז אֶגלַיִם גײט איר יללה.

און ביז באֵר-אֵלים, איר יללה.

9 װאָרעם די װאַסערן פֿון דימון זײַנען פֿול מיט בלוט;

װאָרעם איך װעל דימון נאָך געבן אַ צולאָג:

אַ לײב פֿאַר די אַנטרונענע פֿון מוֹאָבֿ,

און פֿאַר דעם איבערבלײַב פֿון לאַנד.