תְּהִלִּים 141

1 אַ מיזמור פֿון דָוִדן.

ה׳, איך רוף דיך, אײַל צו מיר,

פֿאַרנעם מײַן קֹול, אַז איך רוף צו דיר.

2 זאָל באַשטײן מײַן תּפֿילה װי װײַרעך פֿאַר דיר,

די אױפֿהײבונג פֿון מײַנע הענט װי דער אָװנט-קָרבָּן.

3 מאַך, ה׳, אַ היטונג אױף מײַן מױל,

גיב אַכט אױף דער טיר פֿון מײַנע ליפּן.

4 זאָלסט נישט פֿאַרנײגן מײַן האַרץ צו אַ בײזער זאַך,

צו טאָן טוּונגען אין שלעכטיקײט

מיט לײַט װאָס װערקן אומרעכט;

און לאָמיך נישט עסן פֿון זײערע זיסע שפּײַזן;

5 זאָל מיך שלאָגן דער צדיק אױס גינציקײט,

און מיך שטראָפֿן;

מײַן קאָפּ װעט נישט אָפּשטױסן דאָס טײַערע אײל –

װאָרעם תּמיד איז מײַן תּפֿילה אַקעגן זײערע בײזן.

6 זאָלן געשלײַדערט װערן אָן אַ פֿעלדז זײערע ריכטער;

און מע זאָל הערן מײַנע װערטער אַז זײ זײַנען ליבלעך.

7 אַזױ װי װען מע שפּאַלט און ברעכט אױף די ערד,

זײַנען צעשאָטן אונדזערע בײנער בײַם מױל פֿון שְׁאֹול.

8 װאָרעם אױף דיר, ה׳ דו אֲדֹנָי, זײַנען מײַנע אױגן;

אין דיר שיץ איך מיך, זאָלסט נישט אױסגיסן מײַן זעל.

9 היט מיך פֿון דער פּאַסטקע װאָס זײ האָבן מיר געשטעלט,

און פֿון די שטרױכלונגען פֿון די אומרעכטטוער.

10 זאָלן אַרײַנפֿאַלן אין זײערע נעצן די רשעים,

בעת איך אַלײן װעל אַריבערגײן.