תְּהִלִּים 142

1 אַ באַטראַכטונג פֿון דָוִדן, װען ער איז געװען אין דער הײל; אַ תּפֿילה.

2 מיט מײַן קֹול שרײַ איך צו ה׳,

מיט מײַן קֹול בעט איך צו ה׳.