Salmos 139

1 פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער; פֿון דָוִדן אַ מיזמור.

ה׳, דו האָסט מיך אױסגעפֿאָרשט, און קענסט מיך.

2 דו װײסט מײַן זיצן און מײַן אױפֿשטײן,

פֿאַרשטײסט מײַן טראַכטונג פֿון דער װײַטן.

3 מײַן גײן און מײַן ליגן זיפּסטו דורך,

און אין אַלע מײַנע װעגן ביסטו באַהאַװנט.

4 װאָרעם דאָס װאָרט איז נאָך צו מאָל נישט אױף מײַן צונג,

װײסטו עס דאָך, ה׳, שױן אין גאַנצן.

5 הינטן און פֿאָרנט האָסטו מיך באַלעגערט,

און אַרױפֿגעטאָן אױף מיר דײַן האַנט.

6 צו װוּנדערלעך איז דאָס פֿאַר מיר צו פֿאַרשטײן,

צו הױך, איך קען עס נישט באַנעמען.

7 װוּהין זאָל איך אַװעקגײן פֿון דײַן גײַסט?

און װוּהין זאָל איך פֿון דײַן פּנים אַנטלױפֿן?

8 זאָל איך אַרױפֿגײן אין הימל, ביסטו דאָרטן,

און זאָל איך מיר אױסבעטן אין שְׁאֹול, ערשט ביסט דאָ.

9 זאָל איך נעמען די פֿליגלען פֿון באַגינען,

זאָל איך רוען אין עק פֿון ים,

10 װעט אױך דאָרטן מיך פֿירן דײַן האַנט,

און מיך װעט האַלטן דײַן רעכטע.

11 און זאָל איך זאָגן: לױטער פֿינצטערניש זאָל מיך באַדעקן,

און נאַכט זאָל דאָס ליכט פֿאַר מיר װערן,

12 איז אױך פֿינצטערניש נישט פֿינצטער פֿאַר דיר,

און נאַכט טוט אַזױ װי דער טאָג לײַכטן;

אַזױ פֿינצטערקײט אַזױ ליכטיקײט.

13 װאָרעם דו האָסט געפֿאַרמאָגן מײַנע נירן,

האָסט מיך געװעבט אין לײַב פֿון מײַן מוטער.

14 איך לױב דיך, װאָרעם מוראדיק װוּנדערלעך בין איך געמאַכט;

װוּנדערלעך זײַנען דײַנע װערק,

און מײַן זעל װײס דאָס װױל.

15 נישט פֿאַרהױלן איז געװען מײַן געבײן פֿאַר דיר,

װען איך בין געמאַכט געװאָרן אין פֿאַרבאָרגעניש,

געשטריקט געװאָרן אין טיפֿענישן פֿון דער ערד.

16 מײַן אומגעפֿורעמט לײַב האָבן געזען דײַנע אױגן;

יאָ, אין דײַן בוך װערן זײ אַלע אָנגעשריבן,

די טעג װען מע זאָל באַשאַפֿן װערן,

און אײנער צװישן זײ איז געװען פֿאַר אים.

17 און װי האַרב פֿאַר מיר זײַנען דײַנע טראַכטונגען, אֵל,

װי געװאַלטיק איז זײער מיספּר!

18 זאָל איך זײ צײלן, זײַנען זײ מער פֿון זאַמד,

זאָל איך דערגײן צום סוף, דאַרף מײַן דױער זײַן װי דײַנער.

19 װען דו, אֱלוֹהַּ, װאָלסט טײטן דעם רשע!

און איר בלוטיק לײַט, טוט זיך אָפּ פֿון מיר!

20 די װאָס רעדן דיך אַרױס מיט אַ בײזער כּװנה,

דײַנע פֿײַנט װאָס דערמאָנען דיך צום פֿאַלשן.

21 פֿאַר װאָר, דײַנע פֿײַנט, ה׳, האָב איך פֿײַנט,

און מיט דײַנע קעגנשטײער טו איך קריגן.

22 פֿײַנט ביז גאָר האָב איך זײ פֿײַנט,

שָׂונאים זײַנען זײ בײַ מיר.

23 פֿאָרש מיך, אֵל, און דערקען מײַן האַרץ,

פּרוּװ מיך, און װײס מײַנע געדאַנקען;

24 און זע אױב אין מיר איז דאָ אַ פֿאַרדראָסיקער װעג,

און פֿיר מיך אין דעם אײביקן װעג.