1 פֿון דָוִדן.
צו דיר, ה׳, הײב איך אױף מײַן זעל.
2 מײַן ג-ט, אױף דיר פֿאַרזיכער איך מיך,
לאָמיך נישט פֿאַרשעמט װערן,
זאָלן נישט קװעלן אױף מיר מײַנע פֿײַנט.
3 יאָ, אַלע װאָס האָפֿן אױף דיר זאָלן נישט פֿאַרשעמט װערן;
פֿאַרשעמט װערן זאָלן די װאָס פֿעלשן פֿאַר גאָרנישט.
4 דײַנע װעגן, ה׳, מאַך מיך װיסן,
דײַנע שטעגן לערן מיך.
5 פֿיר מיך אין דײַן אמת, און לערן מיך,
װאָרעם דו ביסט דער אלֹקים פֿון מײַן הילף;
צו דיר האָב איך געהאָפֿט אַ גאַנצן טאָג.
6 דערמאָן, ה׳, דײַן דערבאַרעמונג און דײַנע חסדים,
װאָרעם זײ זײַנען פֿון אײביק אָן.
7 די זינד פֿון מײַן יוגנט און מײַנע פֿאַרברעכן
זאָלסטו נישט דערמאָנען;
לױט דײַן חֶסֶד דערמאָן זיך דו אָן מיר,
פֿון װעגן דײַן גוטסקײט, ה׳.
8 גוט און רעכטפֿאַרטיק איז ה׳,
דערום אױסלערנט ער די זינדיקע דעם װעג.
9 ער פֿירט די שטילע אין גערעכטיקײט,
און לערנט די שטילע זײַן װעג.
10 אַלע װעגן פֿון ה׳ זײַנען חֶסֶד און טרײַשאַפֿט
צו די װאָס היטן זײַן ברית און זײַנע צײגנים.
11 פֿון װעגן דײַן נאָמען, ה׳,
זאָלסטו פֿאַרגעבן מײַן זינד, װאָרעם זי איז גרױס.
12 װער נאָר אַ מאַן װאָס פֿאָרכט ה׳,
װעט ער אים װײַזן דעם װעג װאָס ער זאָל װײלן.
13 זײַן זעל װעט רוען אין גוטס,
און זײַן זאָמען װעט אַרבן דאָס לאַנד.
14 ה׳ס פֿאַרטרױטקײט איז מיט די װאָס פֿאָרכטן אים,
און זײַן ברית, כּדי זײ צו לערנען.
15 מײַנע אױגן זײַנען תּמיד צו ה׳,
װאָרעם ער ציט אַרױס פֿון נעץ מײַנע פֿיס.
16 קער זיך צו מיר, און לײַטזעליק מיך,
װאָרעם עלנד און אָרים בין איך.
17 די צרות פֿון מײַן האַרצן האָבן זיך אױסגעברײט,
פֿון מײַנע דריקענישן ציִ מיך אַרױס.
18 זע מײַן פּײַן און מײַן מאַטערניש,
און פֿאַרגיב אַלע מײַנע זינד.
19 זע װי מײַנע שָׂונאים זײַנען פֿיל,
און די אומגערעכטע פֿײַנטשאַפֿט װאָס זײ האָבן מיך פֿײַנט.
20 היט מײַן זעל און זײַ מיך מציל,
לאָמיך נישט פֿאַרשעמט װערן, װײַל איך שיץ מיך אין דיר.
21 זאָל ערלעכקײט און רעכטפֿאַרטיקײט מיך באַהיטן,
װאָרעם איך טו האָפֿן צו דיר.
22 דערלײז, אלֹקים, יִשׂרָאֵל
פֿון אַלע זײַנע צרות.