1 פֿאַר דעם געזאַנגמײַסטער, אױף שוֹשַנים-עדות; פֿון אָסָפֿן אַ מיזמור.
2 דו פּאַסטוך פֿון יִשׂרָאֵל, פֿאַרנעם;
דו װאָס פֿירסט אַזױ װי שאָף יוֹסף,
דו װאָס זיצסט איבער די כּרובֿים, שײַן אַרױס.
3 פֿאַרױס פֿאַר אפֿרים און בנימין און מנַשֶה
דערװעק דײַן גבֿורה, און קום אונדז צו הילף.
4 אלֹקים, ריכט אונדז װידער אױף,
און דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.
5 ה׳ דו אלֹקים צבָֿאוֹת,
ביז װאַנען װעסטו צערענען אױף דער תּפֿילה פֿון דײַן פֿאָלק?
6 האָסט זײ געשפּײַזט מיט ברױט פֿון טרערן,
און זײ געמאַכט טרינקען עמערסװײַז טרערן.
7 מאַכסט אונדז צום שטרײַט בײַ אונדזערע שכנים,
און אונדזערע שָׂונאים לאַכן זיך אָן.
8 אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, ריכט אונדז װידער אױף,
און דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.
9 אַ װײַנשטאָק האָסטו אַרױסגעצױגן פֿון מִצרַיִם,
האָסט פֿאַרטריבן פֿעלקער, און אים אײַנגעפֿלאַנצט.
10 האָסט אָפּגעראַמט פֿאַר אים,
און ער האָט אײַנגעװאָרצלט זײַנע װאָרצלען,
און אָנגעפֿילט דאָס לאַנד.
11 די בערג זײַנען פֿאַרדעקט געװאָרן פֿון זײַן שאָטן,
און זײַנע צװײַגן זײַנען געװען צעדערן פֿון אֵל.
12 ער האָט אַרױסגעלאָזט זײַנע ריטער ביז צום ים,
און ביז צום טײַך זײַנע שפּראָצן.
13 פֿאַר װאָס האָסטו צעבראָכן זײַנע צאַמען,
אַז אַלע װעגגײער זאָלן אים אַרומקלײַבן?
14 דער חזר פֿון װאַלד פֿרעסט אים אָפּ,
און די װידמענונג פֿון פֿעלד פֿיטערט זיך אױף אים.
15 אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, קער זיך אום, איך בעט דיך,
לוג פֿון הימל און זע, און גיב אַכט אױפֿן דאָזיקן װײַנשטאָק,
16 און באַפֿעסטיק דאָס װאָס דײַן רעכטע האָט אײַנגעפֿלאַנצט,
און דערהײב דעם צװײַג װאָס דו האָסט דיר שטאַרק געמאַכט.
17 ער איז פֿון פֿײַער פֿאַרברענט, ער איז אָפּגעשניטן;
פֿון דעם בײזער פֿון דײַן פּנים גײען זײ אונטער.
18 זאָל דײַן האַנט זײַן אױף דעם מאַן פֿון דײַן רעכטער האַנט,
אױף דעם מענטשנקינד װאָס דו האָסט דיר שטאַרק געמאַכט,
19 אַז מיר זאָלן זיך נישט אָפּקערן פֿון דיר;
זאָלסט אונדז אױפֿלעבן, אַז מיר רופֿן דײַן נאָמען.
20 ה׳ דו אלֹקים פֿון צבָֿאוֹת, ריכט אונדז װידער אױף,
דערלײַכט דײַן פּנים, אַז מיר זאָלן געהאָלפֿן װערן.