1 אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען.
פֿון די טיפֿענישן רוף איך דיך, ה׳.
2 אֲדֹנָי, הער צו מײַן קֹול;
זאָלן דײַנע אױערן זײַן פֿאַרנעמיק
צו דעם קֹול פֿון מײַנע געבעטן.
3 אַז דו, ה׳, זאָלסט אַכטן אױף זינד,
װער, אֲדֹנָי, קען באַשטײן?
4 װאָרעם בײַ דיר איז פֿאַרגעבונג,
דערום װערסטו געפֿאָרכט.
5 איך האָב געהאָפֿט אױף ה׳,
געהאָפֿט האָט מײַן זעל,
און אױף זײַן װאָרט האָב איך געהאַרט.
6 מײַן נפֿש קוקט אױס אױף אֲדֹנָי
מער װי װעכטער אױף פֿרימאָרגן,
װעכטער אױפֿן פֿרימאָרגן.
7 אָ ישׂראל האָף אױף ה׳,
װאָרעם בײַ ה׳ איז גענאָד,
און בײַ אים איז גרױס אױסלײזונג.
8 און ער װעט אױסלײזן יִשׂרָאֵל
פֿון אַלע זײַנע זינד.