1 Preghiera dell’afflitto quand’è abbattuto e spande il suo lamento davanti all’Eterno.
O Eterno, ascolta la mia preghiera e giunga fino a te il mio grido!
2 Non nascondermi il tuo volto nel giorno della mia sventura;
inclina a me il tuo orecchio;
nel giorno che io grido, affrettati a rispondermi.
3 Poiché i miei giorni svaniscono come fumo
e le mie ossa si consumano come un tizzone.
4 Il mio cuore affranto si secca come l’erba;
ho perfino dimenticato di mangiare il mio pane.
5 A forza di gemere,
la mia pelle si attacca alle mie ossa.
6 Sono simile al pellicano del deserto,
sono come il gufo dei luoghi desolati.
7 Veglio e sono come il passero solitario sul tetto.
8 I miei nemici mi oltraggiano ogni giorno;
quelli che mi odiano imprecano contro di me,
si servono del mio nome per bestemmiare.
9 Io mangio cenere come fosse pane,
mescolo con lacrime la mia bevanda
10 a causa della tua indignazione e del tuo cruccio;
perché mi hai sollevato in alto e gettato via.
11 I miei giorni sono come l’ombra che si allunga
e io inaridisco come l’erba.
12 Ma tu, o Eterno, regni per sempre,
e il tuo ricordo dura per ogni generazione.
13 Tu sorgerai e avrai compassione di Sion,
poiché è tempo di averne pietà;
il tempo fissato è giunto.
14 Perché i tuoi servi amano le sue pietre,
e hanno pietà della sua polvere.
15 Allora le nazioni temeranno il nome dell’Eterno,
e tutti i re della terra la tua gloria,
16 quando l’Eterno avrà riedificata Sion
e sarà apparso nella sua gloria.
17 Egli darà ascolto alla preghiera dei desolati
e non disprezzerà la loro supplica.
18 Questo sarà scritto per la generazione futura
e il popolo che sarà creato loderà l’Eterno,
19 perché egli guarda dall’alto del suo santuario;
dal cielo l’Eterno osserva la terra
20 per ascoltare i gemiti dei prigionieri,
per liberare i condannati a morte,
21 affinché proclamino il nome dell’Eterno in Sion
e la sua lode in Gerusalemme,
22 quando i popoli e i regni si raduneranno
insieme per servire l’Eterno.
23 Egli ha ridotto le mie forze durante il cammino;
ha abbreviato i miei giorni.
24 Io ho detto: "Dio mio,
non portarmi via nel mezzo dei miei giorni".
I tuoi anni durano per ogni età;
25 nel passato tu fondasti la terra,
e i cieli sono opera delle tue mani.
26 Essi periranno, ma tu rimani;
tutti quanti si logoreranno come un vestito;
tu li muterai come una veste e saranno mutati.
27 Ma tu sei sempre lo stesso,
e i tuoi anni non avranno mai fine.
28 I figli dei tuoi servitori avranno una dimora,
e la loro discendenza sarà stabile davanti a te.
1 'n GEBED van 'n ellendige as hy beswyk en sy klagte uitstort voor die aangesig van die Here.
2 oHere, hoor my gebed, en laat my hulpgeroep tot by U kom!
3 Verberg u aangesig nie vir my op die dag as ek in benoudheid is nie; neig u oor tot my; op die dag as ek roep, verhoor my gou!
4 Want my dae verdwyn soos rook en my gebeente gloei soos 'n vuurherd.
5 Platgeslaan soos die plante en verdor is my hart; want ek vergeet om my brood te eet.
6 Vanweë my harde gesug kleef my gebeente aan my vlees.
7 Ek is soos 'n pelikaan van die woestyn, ek het geword soos 'n uil op die puinhope.
8 Ek is slapeloos en het geword soos 'n eensame voël op die dak.
9 Die hele dag smaad my vyande my; die wat teen my raas, gebruik my naam as 'n vloek.
10 Want ek eet as soos brood en meng my drank met trane,
11 vanweë u grimmigheid en u toorn; want U het my opgehef en my weggewerp.
12 My dae is soos 'n skaduwee wat lank geword het, en ek, soos die plante verdor ek.
13 Maar U, o Here, U bly tot in ewigheid, en u gedenknaam van geslag tot geslag.
14 Ú sal opstaan, U oor Sion ontferm; want dit is tyd om hom genadig te wees, want die bestemde tyd het gekom.
15 Want u knegte het sy klippe lief en het medelyde met sy puin.
16 Dan sal die heidene die Naam van die Here vrees en al die konings van die aarde u heerlikheid;
17 omdat die Here Sion opgebou het, in sy heerlikheid verskyn het,
18 Hom gewend het tot die gebed van wie ontbloot is, en hulle gebed nie verag het nie.
19 Dit sal vir die volgende geslag opgeskrywe word, en die volk wat geskape gaan word, sal die Here loof;
20 omdat Hy van sy heilige hoogte neergesien het, die Here uit die hemel op die aarde gelet het,
21 om die gekerm van die gevangene te hoor, om los te maak die kinders van die dood;
22 sodat hulle in Sion die Naam van die Here kan vermeld en sy lof in Jerusalem,
23 as die volke almal saam vergader, ook die koninkryke om die Here te dien.
24 Hy het my krag op die weg swak gemaak, my dae verkort.
25 My God, sê ek, neem my nie weg in die helfte van my dae nie — u jare is van geslag tot geslag!
26 In die voortyd het U die aarde gegrondves, en die hemele is die werk van u hande.
27 Húlle sal vergaan, maar Ú sal bly; ja, hulle almal sal soos 'n kleed verslyt; U verwissel hulle soos 'n kledingstuk, en hulle verdwyn.
28 Maar U bly dieselfde, en u jare het geen einde nie.
29 Die kinders van u knegte sal woon, en hulle nageslag sal voor u aangesig bly bestaan.