1 Per il Maestro del coro. Sull’ottava. Salmo di Davide.
Salva, o Eterno, poiché l’uomo pio viene meno,
e i fedeli vengono a mancare tra i figli degli uomini.
2 Ciascuno mente parlando con il prossimo;
parlano con labbro lusinghiero e con cuore doppio.
3 L’Eterno recida tutte le labbra lusinghiere,
la lingua che parla con arroganza,
4 quelli che dicono: "Con le nostre lingue prevarremo;
le nostre labbra sono per noi; chi sarà signore su di noi?".
5 "Per l’oppressione dei miseri, per il grido d’angoscia dei bisognosi,
ora mi ergerò", dice l’Eterno;
"darò loro la salvezza alla quale anelano".
6 Le parole dell’Eterno sono parole pure,
sono argento affinato in un crogiuolo di terra,
purificato sette volte.
7 Tu, o Eterno, li proteggerai,
li preserverai da questa generazione per sempre.
8 Gli empi vanno attorno da tutte le parti
quando la bassezza siede in alto tra i figli degli uomini.
1 VIR die musiekleier; met basstem. 'n Psalm van Dawid.
2 Red, o Here, want daar is geen vrome meer nie; want die getroues het verdwyn onder die mensekinders.
3 Hulle praat leuens, die een met die ander; met vleiende lippe spreek hulle dubbelhartig.
4 Mag die Here al die vleiende lippe uitroei, die tong wat grootpraat,
5 hulle wat sê: Met ons tong is ons sterk; ons lippe is met ons! Wie is heer oor ons?
6 Oor die verdrukking van die ellendiges, oor die gesug van die behoeftiges sal Ek nou opstaan, sê die Here; Ek sal hom in veiligheid stel wat daarna smag.
7 Die woorde van die Here is rein woorde, silwer wat gelouter is in 'n smeltkroes in die aarde, gesuiwer sewe maal.
8 U, o Here, sal hulle bewaar; U sal ons bewaar van hierdie geslag vir ewig.
9 Die goddelose draf rond as laagheid die oorhand kry by die mensekinders.