1 Oh Panginoon, iyong siniyasat ako, at nakilala ako. 2 Iyong nakikilala ang aking pag-upo at ang aking pagtindig, iyong nauunawa ang aking pagiisip sa malayo. 3 Iyong siniyasat ang aking landas at ang aking higaan, at iyong kilala ang lahat kong mga lakad. 4 Sapagka't wala pa ang salita sa aking dila, nguni't, narito, Oh Panginoon, natatalastas mo nang buo. 5 Iyong kinulong ako sa likuran at sa harapan, at inilapag mo ang iyong kamay sa akin. 6 Ang ganyang kaalaman ay totoong kagilagilalas sa akin; ito'y mataas, hindi ko maabot. 7 Saan ako paroroon na mula sa iyong Espiritu? O saan ako tatakas na mula sa iyong harapan? 8 Kung sumampa ako sa langit, nandiyan ka: kung gawin ko ang aking higaan sa Sheol, narito, ikaw ay nandoon. 9 Kung aking kunin ang mga pakpak ng umaga, at tumahan sa mga pinakadulong bahagi ng dagat; 10 Doon ma'y papatnubayan ako ng iyong kamay, at ang iyong kanang kamay ay hahawak sa akin. 11 Kung aking sabihin, Tunay na tatakpan ako ng kadiliman, at ang liwanag sa palibot ko ay magiging gabi; 12 Ang kadiliman man ay hindi nakakukubli sa iyo, kundi ang gabi ay sumisilang na parang araw: ang kadiliman at kaliwanagan ay magkaparis sa iyo. 13 Sapagka't iyong inanyo ang aking mga lamang loob: iyo akong tinakpan sa bahay-bata ng aking ina. 14 Ako'y magpapasalamat sa iyo; sapagka't nilalang ako na kakilakilabot at kagilagilalas: kagilagilalas ang iyong mga gawa; at nalalamang mabuti ng aking kaluluwa. 15 Ang katawan ko'y hindi nakubli sa iyo, nang ako'y gawin sa lihim, at yariing mainam sa mga pinakamababang bahagi sa lupa. 16 Nakita ng iyong mga mata ang aking mga sangkap na di sakdal, at sa iyong aklat ay pawang nangasulat, kahit na ang mga araw na itinakda sa akin, nang wala pang anoman sa kanila, 17 Pagka mahalaga rin ng iyong mga pagiisip sa akin, Oh Dios! Pagka dakila ng kabuoan nila! 18 Kung aking bibilangin, higit sila sa bilang kay sa buhangin: pagka ako'y nagigising ay laging nasa iyo ako. 19 Walang pagsalang iyong papatayin ang masama, Oh Dios: hiwalayan nga ninyo ako, Oh mga mabagsik na tao. 20 Sapagka't sila'y nangagsasalita laban sa iyo ng kasamaan, at ginagamit ng iyong mga kaaway ang iyong pangalan sa walang kabuluhan. 21 Hindi ko ba ipinagtatanim sila, Oh Panginoon, na nagtatanim sa iyo? At hindi ba kinapapanglawan ko ang mga yaon na nagsisibangon laban sa iyo? 22 Aking ipinagtatanim sila ng lubos na kapootan: sila'y naging mga kaaway ko. 23 Siyasatin mo ako, Oh Dios, at alamin mo ang aking puso; subukin mo ako, at alamin mo ang aking mga pagiisip: 24 At tingnan mo kung may anomang lakad ng kasamaan sa akin, at patnubayan mo ako sa daang walang hanggan.

1 To the Chief Musician. A Psalm of David. O LORD, you have searched me, and known me.2 You know my downsitting and my uprising, you understand my thought afar off.3 You search out my path and my lying down, and are acquainted with all my ways.4 For there is not a word in my tongue, but, lo, O LORD, you know it altogether.5 You have hedged me behind and before, and laid your hand upon me.6 Such knowledge is too wonderful for me; it is high, I cannot attain unto it.7 Where shall I go from your Spirit? or where shall I flee from your presence?8 If I ascend up into heaven, you are there: if I make my bed in Sheol, behold, you are there.9 If I take the wings of the morning, and dwell in the uttermost parts of the sea;10 Even there shall your hand lead me, and your right hand shall hold me.11 If I say, Surely the darkness shall cover me; even the night shall be light about me.12 Yea, the darkness hides not from you; but the night shines as the day: the darkness and the light are both alike to you.13 For you have formed my inward parts: you have covered me in my mother's womb.14 I will praise you; for I am fearfully and wonderfully made: marvelous are your works; and that my soul knows right well.15 My frame was not hid from you, when I was made in secret, and skillfully wrought in the lowest parts of the earth.16 Your eyes did see my substance, being yet unformed; and in your book they were all written, the days fashioned for me, when as yet there were none of them.17 How precious also are your thoughts unto me, O God! how great is the sum of them!18 If I should count them, they are more in number than the sand: when I awake, I am still with you.19 Surely you will slay the wicked, O God: depart from me therefore, you bloody men.20 For they speak against you wickedly, and your enemies take your name in vain.21 Do not I hate them, O LORD, that hate you? and am not I grieved with those that rise up against you?22 I hate them with perfect hatred: I count them my enemies.23 Search me, O God, and know my heart: try me, and know my thoughts:24 And see if there be any wicked way in me, and lead me in the way everlasting.