1 Oh Dios, bakit mo itinakuwil kami magpakailan man? Bakit ang iyong galit ay umuusok laban sa mga tupa ng iyong pastulan? 2 Alalahanin mo ang iyong kapisanan na iyong binili ng una, na iyong tinubos upang maging lipi ng iyong mana; at ang bundok ng Sion na iyong tinahanan. 3 Itaas mo ang iyong mga paa sa mga walang hanggang guho, ang lahat na kasamaang ginawa ng kaaway sa santuario. 4 Ang mga kaaway mo'y nagsisiangal sa gitna ng iyong kapulungan; kanilang itinaas ang kanilang mga watawat na pinakatanda. 5 Sila'y tila mga tao na nangagtaas ng mga palakol sa mga kakahuyan. 6 At ngayo'y lahat ng gawang inanyuan doon. Kanilang pinagputolputol ng palakol at ng mga pamukpok. 7 Kanilang sinilaban ng apoy ang iyong santuario; kanilang dinumhan ang tahanang dako ng iyong pangalan hanggang sa lupa. 8 Kanilang sinabi sa kanilang puso, ating gibaing paminsan: kanilang sinunog ang lahat na sinagoga ng Dios sa lupain. 9 Hindi namin nakikita ang aming mga tanda: Wala nang propeta pa; at wala mang sinoman sa amin na nakakaalam kung hanggang kailan. 10 Hanggang kailan, Oh Dios, mangduduwahagi ang kaaway? Lalapastanganin ba ng kaaway ang iyong pangalan magpakailan man? 11 Bakit mo iniuurong ang iyong kamay, ang iyong kanan? Ilabas mo sa iyong sinapupunan, at iyong lipulin sila. 12 Gayon ma'y ang Dios ay aking Hari ng una, na nagliligtas sa gitna ng lupa. 13 Iyong hinawi ang dagat sa iyong kalakasan: iyong pinagbasag ang mga ulo ng mga buwaya sa mga tubig. 14 Iyong pinagputolputol ang mga ulo ng leviatan, ibinigay mo siya na pagkain sa bayan na tumatahan sa ilang. 15 Ikaw ay nagbukas ng bukal at ilog: iyong tinutuyo ang mga malaking ilog. 16 Ang araw ay iyo, ang gabi ay iyo rin: iyong inihanda ang liwanag at ang araw. 17 Iyong inilagay ang lahat ng mga hangganan ng lupa: iyong ginawa ang taginit at taginaw. 18 Iyong alalahanin ito, na nangduwahagi ang kaaway, Oh Panginoon, at nilapastangan ng mangmang na bayan ang iyong pangalan. 19 Oh huwag mong ibigay ang kaluluwa ng inakay ng iyong kalapati sa mabangis na hayop: huwag mong kalimutan ang buhay ng iyong dukha magpakailan man. 20 Magkaroong pitagan ka sa tipan: sapagka't ang mga madilim na dako ng lupa ay puno ng mga tahanan ng karahasan. 21 Oh huwag bumalik na may kahihiyan ang naaapi: pupurihin ng dukha at mapagkailangan ang iyong pangalan. 22 Bumangon ka, Oh Dios, ipaglaban mo ang iyong sariling usap: alalahanin mo kung paanong dinuduwahagi ka ng mangmang buong araw. 23 Huwag mong kalimutan ang tinig ng iyong mga kaaway: ang ingay niyaong nagsisibangon laban sa iyo ay patuloy na lumalala.

1 A maschil of Asaph. O God, why have you cast us off forever? why does your anger smoke against the sheep of your pasture?2 Remember your congregation, which you have purchased of old; the tribe of your inheritance, which you have redeemed; this mount Zion, where you have dwelt.3 Lift up your feet unto the perpetual desolations; even all that the enemy has done wickedly in the sanctuary.4 Your enemies roar in the midst of your congregations; they set up their banners for signs.5 A man was famous according as he had lifted up axes upon the thick trees.6 But now they break down its carved work at once with axes and hammers.7 They have cast fire into your sanctuary, they have defiled by casting down the dwelling place of your name to the ground.8 They said in their hearts, Let us destroy them together: they have burned up all the meeting places of God in the land.9 We see not our signs: there is no more any prophet: neither is there among us any that knows how long.10 O God, how long shall the adversary reproach? shall the enemy blaspheme your name forever?11 Why withdraw you your hand, even your right hand? pluck it out of your bosom.12 For God is my King of old, working salvation in the midst of the earth.13 You did divide the sea by your strength: you broke the heads of the serpents in the waters.14 You broke the heads of leviathan in pieces, and gave him to be food to the people inhabiting the wilderness.15 You did break open the fountain and the flood: you dried up mighty rivers.16 The day is yours, the night also is yours: you have prepared the light and the sun.17 You have set all the borders of the earth: you have made summer and winter.18 Remember this, that the enemy has reproached, O LORD, and that the foolish people have blasphemed your name.19 O deliver not the soul of your turtledove unto the multitude of the wicked: forget not the congregation of your poor forever.20 Have respect unto the covenant: for the dark places of the earth are full of the habitations of cruelty.21 O let not the oppressed return ashamed: let the poor and needy praise your name.22 Arise, O God, plead your own cause: remember how the foolish man reproaches you daily.23 Forget not the voice of your enemies: the tumult of those that rise up against you increases continually.