Забур жырлары 122

Жәбір көріп жүрген сенушінің мінажаты

1 (Киелі үйге қарай өрлеп бара жатқанда айтылатын жыр.)

Назарымды Өзіңе аударамын,

Уа, көкті мекендеуші Құдайым!*122:1 Яки: Уа, көктегі тағыңда отырушы (Құдайым)!

2 Құлдың көзі қожайынының қолынан,

Күңінің көзі ханымының қолынан

Таймайтындай, біз де Иеміз Құдайдан

Көз алмаймыз рақым көргенше Одан.

3 Рақым ете гөр, уа, Жаратқан Ие,

Мейіріміңді түсіре гөр біздерге,

Тойындық жұрттың бізді жек көргеніне,

4 Жанымыз тойды менменнің қорлауына,

Паңдардың бізді балағаттауына.