Забур жырлары 42

Құдайдың жер бетіндегі тұрағын аңсау

1 Уа, Құдай, үкім шығарып мені ақташы,

Бұл мейірімсіз халықтан мені қорғашы,

Әділетсіз өтірікшілерден құтқаршы!

2 Өйткені Сен бас сауғалайтын қорғанымсың,

Неден менен бас тартып, жалғыз қалдырдың?

Неге жаудан қиналып жүруге тиіспін,

Не үшін қайғы-қасірет шегуге мәжбүрмін?

3 Нұрың мен шындығыңды жіберші, уа, Ием,

Олар киелі тауыңа маған жол көрсетсін,

Мені Өзің мекендейтін орынға жетелесін,

4 Сонда Саған арналған құрбандық үстеліне,

Әрі шаттығым мен рақатымның көзіне —

Уа, Құдайым, Өзіңнің алдыңа барамын,

Жетігенмен Саған, Құдайым, мақтау айтамын.

5 Жан дүнием, неге сен мұңаясың,

Бойымда алаңдап неге мазасызсың?

Жалғыз Құдайдан үмітіңді үзбе!

Өйткені Құтқарушымды — өзімнің

Құдайымды мадақтаймын әлі де.