Waiata 74

He Īnoi mō te Whakaoranga ā-Iwi

He Makiri nā Āhapa.

1 E te Atua, he aha i pangā ai mātou e koe ake ake?

He aha i pongere ai tōu riri ki ngā hipi o tāu māra?

2 Mahara ki tāu whakaminenga i hokona e koe i mua,

i utua e koe hei iwi mō tōu kāinga tupu;

ā, ki tēnei Maunga Hiona i nohoia nei e koe.

3 Hiki ake ōu waewae ki ngā whakangaromanga e mau tonu nei,

ki ngā mahi kino katoa a te hoariri ki te wāhi tapu.

4 Kua hāmama nei ōu hoariri i waenganui i āu whakaminenga;

kua whakatūria e rātou ā rātou kara hei tohu.

5 E rite ana rātou ki ngā tāngata

e hāpai ana i te tītaha ki te puia rākau.

6 Ināianei ia e tukitukia ana e rātou ōna mea whakairo,

pākaruhia iho ana ki te tītaha, ki te hama.

7 Kua toua tōu wāhi tapu ki te kāpura,

kua noa i a rātou te nohoanga o tōu ingoa,

kei te whenua e takoto ana.

8 I mea tō rātou ngākau, "Me whakangaro rātou ā poto ake."

Kua tahuna e rātou ngā whare huihui katoa o te Atua i te whenua.

9 Kāhore mātou e kite i ō mātou tohu,

kāhore atu he poropiti,

kāhore hoki tētahi o mātou e mātau ana kia pēhea ake te roa.

10 E te Atua, kia pēhea ake te roa o te tāwai a te hoariri?

Ka kohukohu tonu rānei te hoariri ki tōu ingoa ake ake?

11 He aha i pēpeke ai tōu ringa, tōu matau?

Unuhia i roto i tōu uma, whakamōtītia rātou.

12 Ko te Atua ia tōku Kīngi o tua iho,

e mahi whakaora ana i waenganui i te whenua.

13 Nāu, nā tōu kaha i wawae te moana;

pakaru ana i a koe ngā mātenga o ngā tarakona i ngā wai.

14 Mongamonga noa i a koe ngā mātenga o rewiatana;

ā, hoatu ana ia e koe hei kai mā te iwi o te koraha.

15 I wāhia e koe te puna me te roma;

mimiti ake i a koe ngā awa nunui.

16 Nāu te ao, nāu hoki te pō;

nāu i whakarite te marama me te rā.

17 Nāu i whakatū ngā rohe katoa o te whenua;

te raumati me te hōtoke, he mea whakarite ēnā nāu.

18 Kia mahara ki tēnei, kua tāwai te hoariri, e Ihowā;

kua kohukohu te hunga pōauau ki tōu ingoa.

19 Kaua e tukua te wairua o tāu kūkupa ki te kīrehe;

kei wareware ake ake ki te whakaminenga o āu rawakore.

20 Whakaaroa te kawenata;

kua kikī hoki ngā wāhi pōuri o te whenua i ngā nohoanga nanakia.

21 Kei hoki whakamā mai te tangata e tūkinotia ana;

kia whakamoemititia tōu ingoa e te ware, e te rawakore.

22 E ara, e te Atua, tohea tāu tohe;

mahara ki tā te tangata pōauau tāwai ki a koe ā pau noa te rā.

23 Kei wareware ki te reo o ōu hoariri;

e kake tonu ana te ngangau a te hunga e whakatika ana ki a koe.

Die verwoeste heiligdom.

1 'n ONDERWYSING van Asaf.

o God, waarom het U vir altyd verstoot? Waarom rook u toorn teen die skape van u weide?

2 Dink aan u vergadering wat U in die voortyd verwerf het, wat U verlos het om die stam van u erfdeel te wees, aan die berg Sion waar U op gewoon het.

3 Hef u voete op na die ewige puinhope: alles het die vyand in die heiligdom verniel.

4 U teëstanders het binne-in u vergaderplek gebrul; hulle het hul tekens as tekens gestel.

5 Dit lyk soos wanneer iemand byle omhoog hef in 'n digte plek bome.

6 En nou — die houtsnywerk daarvan het hulle alles met byl en hamers stukkend geslaan.

7 Hulle het u heiligdom aan die brand gesteek; tot die grond toe het hulle die woonplek van u Naam ontheilig.

8 Hulle het in hul hart gesê: Laat ons hulle almal saam onderdruk! Hulle het al die vergaderplekke van God in die land verbrand.

9 Ons sien nie ons tekens nie; daar is geen profeet meer nie, en by ons is daar niemand wat weet hoe lank nie.

10 Hoe lank, o God, sal die teëstander smaad aandoen, sal die vyand u Naam vir altyd verag?

11 Waarom trek U u hand, ja, u regterhand, terug? Trek dit uit u boesem! Vernietig!

12 Nogtans is God my Koning van die voortyd af, wat verlossinge werk op die aarde.

13 Ú het deur u sterkte die see geklief; Ú het die koppe van die seemonsters op die waters verbreek.

14 Ú het die koppe van die Leviátan verbrysel; U het hom gegee as voedsel vir 'n volk — vir woestyndiere.

15 Ú het fontein en stroom oopgeslaan; Ú het standhoudende riviere laat opdroog.

16 Aan U behoort die dag, aan U behoort ook die nag; Ú het hemelligte en son vasgestel.

17 Ú het al die grense van die aarde bepaal; somer en winter, Ú het hulle geformeer.

18 Dink hieraan: Die vyand het die Here gesmaad, en 'n dwase volk het u Naam verag.

19 Gee aan die wilde diere die siel van u tortelduif nie oor nie; vergeet nie vir altyd die lewe van u ellendiges nie.

20 Aanskou die verbond, want die donker plekke van die land is vol wonings van geweld.

21 Laat die verdrukte nie beskaamd terugkom nie; laat die ellendige en behoeftige u Naam prys.

22 Staan op, o God, verdedig u saak; dink aan die smaad wat U die hele dag aangedoen word deur 'n dwaas.

23 Vergeet nie die geroep van u teëstanders nie — die rumoer van u opstandige vyande, wat altyddeur opgaan!