Waiata 73

He Īnoi mō te Whakamāmā i ngā Kaiwhakawiri

He hīmene nā Āhapa.

1 He pono, he pai te Atua ki a Īharaira;

ki te hunga ngākau mā.

2 Ko ahau ia, wāhi iti kua tapepa ōku waewae;

me i kotahi kua paheke ōku takahanga.

3 I hae hoki ahau ki te hunga whakahī,

i tōku kitenga i te tangata hara e kake ana.

4 Kāhore hoki he whakawiringa a te mate i a rātou;

he mārō anō ō rātou uaua.

5 Kāhore ngā mea whakapōuri tāngata e pā ki a rātou;

kāhore anō rātou e whiua tahitia me te mano tāngata.

6 Nā reira, ānō he hei te whakakake e awhi nei i a rātou,

ānō he kākahu te tutū e hīpokina nei rātou.

7 Pupuhi ana ō rātou kanohi i te ngako;

nui ake ngā mea i a rātou i a ō rātou ngākau i hiahia ai.

8 E whakahī ana rātou, e kōrero kino ana mō te whakatoi;

kei runga noa ake ā rātou kōrero.

9 Tutuki tonu tō rātou māngai ki ngā rangi;

e kōpikopiko ana hoki tō rātou arero i runga i te whenua.

10 Koia tōna iwi i hoki mai ai ki konei;

ā, e whakawiria ana he wai mō rātou, kī tonu te kapu.

11 E mea ana rātou, "Mā te aha e mātau ai te Atua?

He mātauranga koia tō te Runga Rawa?"

12 Nanā, ko te hunga kino tēnei,

kei runga tonu i te whenua rangatira,

e hua ana ō rātou taonga.

13 He pono he maumau tāku mea i tōku ngākau kia mā,

tāku horoi hoki i ōku ringa ki te harakore.

14 E whiua ana hoki ahau i te roa o te rā,

e pākia ana i ngā ata katoa.

15 Me i kī ahau, "Ka pēnei tāku kōrero,"

nā, e tinihanga ana ahau ki te whakatupuranga o āu tamariki.

16 I tāku meatanga kia mātauria tēnei,

ka kite ahau he mahi whakauaua rawa;

17 tae noa ahau ki te wāhi tapu o te Atua,

kātahi ahau ka mōhio ki tō rātou mutunga.

18 He pono i whakatūria rātou e koe ki ngā wāhi pāhekeheke;

ā, whakatakā ana e koe ki te ngaromanga.

19 Anō te pānga whakareretanga o tō rātou hunanga,

kua pau rawa i ngā wehi!

20 Ka rite ki te rekanga kanohi, ina ara ake te tangata,

tāu whakahāwea ki tō rātou āhua,

e te Ariki, ina ara ake koe.

21 Nā, mamae noa iho tōku ngākau,

ā, hukihuki ana ōku whatumanawa.

22 He whakaarokore hoki ahau, he kūware;

me te mea he kīrehe ahau i tōu aroaro.

23 Ahakoa rā kei a koe tonu ahau;

e puritia ana e koe tōku ringa matau.

24 Mā tōu whakaaro ahau e ārahi;

muri iho ka riro ahau i a koe ki te korōria.

25 Ko wai hoki tōku i te rangi ko koe anake?

Kāhore atu hoki ōku i te whenua e hiahia ai, ko koe anake.

26 Hemo iho ōku kikokiko me tōku ngākau;

ko te Atua ia te kaha o tōku ngākau,

tōku wāhi ake ake.

27 Nā, ko te hunga e mamao atu ana i a koe ka mate;

ka ngaro i a koe te hunga pūremu katoa e whakarere nei i a koe.

28 Ko ahau ia, he pai ki ahau te whakatata ki te Atua;

kua waiho e ahau te Ariki, a Ihowā, hei whakawhirinakitanga mōku,

kia whakapuakina ai e ahau āu mahi katoa.

Die groot raaisel.

1 'n PSALM van Asaf.

Waarlik, God is goed vir Israel, vir die wat rein van hart is.

2 Maar wat my aangaan, my voete het amper gestruikel, my voetstappe het byna uitgegly.

3 Want ek was afgunstig op die onsinniges toe ek die voorspoed van die goddelose mense sien.

4 Want daar is geen kwellings by hulle nie, gesond en vet is hulle liggaam.

5 In die moeite van sterwelinge is hulle nie, en saam met ander mense word hulle nie geplaag nie.

6 Daarom is die trots om hulle soos 'n halssieraad, die geweld bedek hulle soos 'n gewaad.

7 Hulle oë puil uit van vet; die inbeeldinge van die hart loop oor.

8 Hulle spot en spreek in boosheid verdrukking; hulle spreek uit die hoogte.

9 Hulle stel hul mond teen die hemel, en hul tong wandel op die aarde.

10 Daarom draai hulle mense hul hierheen, en waters in volheid word deur hulle geslurp.

11 En hulle sê: Hoe sou God dit weet, en sou daar kennis by die Allerhoogste wees?

12 Kyk, so is die goddelose mense, en altyd onbesorg vermeerder hulle die rykdom!

13 Waarlik, tevergeefs het ek my hart rein gehou en my hande in onskuld gewas.

14 Die hele dag tog is ek geslaan, en my tugtiging was daar elke môre.

15 As ek gesê het: Ek wil óók so spreek — dan sou ek ontrou gewees het aan die geslag van u kinders!

16 Toe het ek nagedink om dit te verstaan, maar dit was moeite in my oë,

17 totdat ek in die heiligdomme van God ingegaan en op hulle einde gelet het.

18 Waarlik, U stel hulle op gladde plekke; U laat hulle in puin val.

19 Hoe word hulle in 'n oomblik 'n voorwerp van verbasing, vergaan hulle, raak hulle tot niet deur verskrikkinge!

20 Soos 'n droom nadat 'n mens wakker word, o Here, so verag U, as U opwaak, hulle beeld!

21 Toe my hart bitter gestemd en ek in my niere geprikkel was,

22 toe was ék dom en het niks geweet nie; ek was 'n dier by U.

23 Nogtans is ek altyddeur by U; U het my regterhand gevat.

24 U sal my lei deur u raad en my daarna in heerlikheid opneem.

25 Wie het ek buiten U in die hemel? Buiten U begeer ek ook niks op die aarde nie.

26 Al beswyk my vlees en my hart — God is die rots van my hart en my deel tot in ewigheid.

27 Want kyk, die wat hulle ver van U af hou, vergaan; U roei almal uit wat van U afhoereer.

28 Maar wat my aangaan, dit is vir my goed om naby God te wees; in die Here Here het ek my toevlug gestel, om al u werke te vertel.