Waiata 147

He Whakamoemiti ki te Atua Runga Rawa

1 Whakamoemititia a Ihowā!

He pai hoki te hīmene ki tō tātou Atua;

āhuareka rawa, ātaahua tonu te whakamoemiti.

2 Ko Ihowā hei hanga i Hiruhārama;

māna hoki ngā whati o Īharaira e kohikohi.

3 Ko ia hei rongoā i te hunga ngākau marū;

māna e takai ō rātou wāhi mamae.

4 E taua ana e ia ngā whetū, te maha;

e huaina ana hoki e ia ō rātou ingoa katoa.

5 He nui tō tātou Ariki, he nui hoki tōna kaha;

e kore e taea tōna mātauranga te whakaaro.

6 Ko Ihowā te kaitautoko mō te hunga māhaki;

ka turakina e ia te hunga kino ki te whenua.

7 Waiata, whakawhetai ki a Ihowā;

hīmene i runga i te hāpa ki tō tātou Atua.

8 Ko ia nei te kaiuwhi i te rangi ki ngā kapua,

te kaihanga i te ua mō te whenua;

e whakatupu ana ia i te tarutaru ki runga ki ngā maunga.

9 E hōmai ana e ia he kai mā te kīrehe;

mā ngā pī raweni hoki ina tangi.

10 E kore ia e āhuareka ki te kaha o te hōiho;

e kore ia e manako ki ngā waewae o te tangata.

11 E manako ana a Ihowā ki te hunga e wehi ana i a ia,

ki te hunga e tūmanako ana ki tōna aroha.

12 Whakamoemititia a Ihowā, e Hiruhārama!

Whakamoemititia tōu Atua, e Hiona!

13 Nāna nei hoki i whakakaha ngā tūtaki o ōu tatau;

manaakitia ana e ia āu tamariki i roto i a koe.

14 Nāna anō i mau ai te rongo i roto i ōu rohe;

nāna koe i mākona ai i te wīti pai rawa.

15 E tukua ana e ia tāna kupu ki te whenua;

tere rawa te rere o tāna kupu.

16 E hōmai ana e ia te hukarere ānō he huruhuru hipi;

e whakatītaritaria ana te haupapa ānō he pungarehu.

17 Makā mai ana e ia tāna hauhunga ānō he maramara –

ko wai e tū i mua i tāna mātao?

18 E tukua ana e ia tāna kupu, ā, whakarewaina ana aua mea;

ka meinga tāna hau kia pupuhi, rere ana ngā wai.

19 E whakakitea ana e ia tāna kupu ki a Hākopa;

āna tikanga, me āna whakaritenga ki a Īharaira.

20 Kāhore i pērā tāna hanga ki tētahi iwi;

kīhai anō āna whakaritenga i mōhiotia e rātou.

Whakamoemititia a Ihowā!

'n Lofpsalm.

1 LOOF die Here, want dit is goed om onse God te besing, ja lieflik; 'n loflied is gepas!

2 Die Here bou Jerusalem op; Hy versamel van Israel die wat verdryf is.

3 Hy genees die wat gebroke is van hart, en Hy verbind hulle wonde.

4 Hy bepaal die getal van die sterre; Hy gee hulle almal name.

5 Onse Here is groot en ryk aan krag; sy verstand is oneindig.

6 Die Here rig die ootmoediges weer op; die goddelose mense verneder Hy tot die grond toe.

7 Sing 'n danklied tot eer van die Here, psalmsing tot eer van onse God met die siter;

8 wat die hemel met wolke oordek, wat vir die aarde reën berei, wat op die berge gras laat uitspruit,

9 wat aan die vee hulle voedsel gee, aan die jong rawe as hulle roep.

10 Hy het geen welbehae in die krag van die perd, geen welgevalle in die bene van die man nie.

11 Die Here het 'n welgevalle in die wat Hom vrees, wat op sy goedertierenheid hoop.

12 o Jerusalem, prys die Here! o Sion, loof jou God!

13 Want Hy het die grendels van jou poorte sterk gemaak; Hy het jou kinders binne-in jou geseën.

14 Hy wat aan jou grondgebied vrede verskaf, wat jou versadig met die beste van die koring,

15 wat sy bevel na die aarde stuur — sy woord loop baie vinnig.

16 Hy gee sneeu soos wol; Hy strooi ryp soos as.

17 Hy werp sy ys heen soos stukke — wie kan bestaan voor sy koue?

18 Hy stuur sy woord en laat hulle smelt; Hy laat sy wind waai — die waters loop.

19 Hy maak aan Jakob sy woorde bekend, aan Israel sy insettinge en sy verordeninge.

20 So het Hy aan geen enkele nasie gedoen nie; en sy verordeninge, dié ken hulle nie. Halleluja!