Waiata 129

He Īnoi mō te Whakamarumaru

He waiata; he pikitanga.

1 He kī tēnei mā Īharaira –

"Ka maha ā rātou tūkinotanga i ahau o tōku tamarikitanga ake;

2 ka maha ā rātou tūkinotanga i ahau o tōku tamarikitanga ake,

heoi, kīhai ahau i taea e rātou.

3 I parautia tōku tuarā e ngā kaiparau;

he roa ā rātou parautanga."

4 He tika tā Ihowā;

motu pū i a ia ngā aho a te hunga kino.

5 Kia whakamā, kia whakahokia ki muri,

te hunga katoa e kino nei ki Hiona.

6 Kia rite rātou ki te tarutaru i ngā tuanui,

e memenge nei i te mea kīanō i tupu ake,

7 e kore nei e kī te ringa o te kaikoti,

te uma hoki o te kaipaihere,

8 e kore anō te hunga e haere ana i te taha e mea,

"Kia tau ki a koutou te manaaki a Ihowā!

Ko tā mātou manaaki tēnei ki a koutou i runga i te ingoa o Ihowā!"

Die einde van Israel se vyande.

1 'n BEDEVAARTSLIED.

Alreeds te veel het hulle my as vyand behandel van my jeug af — laat Israel dit sê —

2 alreeds te veel het hulle my as vyand behandel van my jeug af; tog het hulle my nie oorwin nie.

3 Ploeërs het op my rug geploeg; hulle het hul vore lank getrek.

4 Die Here is regverdig: Hy het die toue van die goddelose afgekap.

5 Laat hulle beskaamd staan en agteruitwyk, almal wat Sion haat.

6 Laat hulle word soos gras op die dakke wat verdor voordat 'n mens dit uittrek,

7 waarmee die maaier sy hand en die gerwebinder sy arm nie vul nie.

8 Sodat die wat verbygaan, nie sê nie: Die seën van die Here oor julle! Ons seën julle in die Naam van die Here.