Waiata 107

He Whakawhetai ki a Ihowā mō Tāna Painga

1 Whakawhetai ki a Ihowā, he pai hoki ia;

he pūmau tonu hoki tāna mahi tohu.

2 Kia pēnā anō te kōrero a te hunga i hokona e Ihowā,

i hokona nei e ia i roto i te ringa o te hoariri;

3 i kohikohia nei i ngā whenua,

i te rāwhiti, i te uru,

i te raki, i te tonga.

4 I hāereere rātou i te koraha i te wāhi mokemoke,

tē kitea tētahi pā hei nohoanga.

5 I matekai rātou, i matewai;

hemo noa tō rātou wairua i roto i a rātou.

6 Nā, ka tangi rātou ki a Ihowā i tō rātou pōuri;

ā, whakaorangia ana rātou e ia i ō rātou mate;

7 ā, ārahina ana e ia rā te ara tika;

kia haere ai ki te pā hei nohoanga.

8 Auē! Me i whakapaingia e te tangata a Ihowā mō tōna atawhai,

mō āna mahi whakamīharo ki ngā tama a te tangata!

9 E whakamākonatia ana hoki e ia te wairua hiahia;

ko te wairua hiakai, whakakīia ana e ia ki te pai.

10 Ko te hunga i noho i te pōuri, i te ātārangi o te mate,

he mea here ki te mamae, ki te rino;

11 mō rātou i tutū ki ngā kupu a te Atua,

i whakahāwea ki te whakaaro o te Runga Rawa.

12 Koia i pēhia iho ai e ia ō rātou ngākau ki te mahi;

hinga iho rātou, kāhore hoki he kaiāwhina.

13 Nā, ka tangi rātou ki a Ihowā i tō rātou pōuri;

ā, ka whakaorangia rātou e ia i ō rātou mate.

14 Whakaputaina mai ana rātou e ia i te pōuri,

i te ātārangi o te mate; motumotuhia ana ō rātou here.

15 Auē! Me i whakapaingia e te tangata a Ihowā mō tōna atawhai,

mō āna mahi whakamīharo ki ngā tama a te tangata!

16 Kua tukitukia hoki e ia ngā tatau parāhi;

kua tapahia e ia ngā tūtaki rino, motu rawa.

17 Ko ngā kūware, nā ā rātou mahi tutū,

nā ō rātou kino, i pākia ai rātou.

18 Ka wetiweti tō rātou wairua ki ngā kai katoa,

ā, ka whakatata rātou ki ngā kūwaha o te mate.

19 Nā, ka tangi ki a Ihowā i tō rātou pōuri,

ā, ka whakaorangia rātou e ia i ō rātou mate.

20 Tukua mai ana e ia tāna kupu, ā, rongoātia ana rātou;

ā, whakaputaina ana rātou i ō rātou ngaromanga.

21 Auē! Me i whakapaingia e te tangata a Ihowā mō tōna atawhai,

mō āna mahi whakamīharo ki ngā tama a te tangata.

22 Kia tukua anō e rātou te whakahere, arā te whakamoemiti;

kia whakapuaki i āna mahi i runga i te hari.

23 Ko te hunga e haere ana ki raro, ki te moana, i runga kaipuke,

ā, e whai mahi ana i ngā wai nunui,

24 ko rātou e kite i ngā mahi a Ihowā,

i āna mahi whakamīharo i te rire.

25 Puta kau tāna kupu, kua maranga te tūpuhi,

māna e whakatūtū ōna ngaru.

26 Ka kake rātou ki runga ki te rangi, ka heke anō ki raro ki te rire;

ngohe noa ō rātou wairua i te pāwera;

27 ka tiu rātou, ka hūrorirori ānō he tangata e haurangi ana;

ā, kāhore he mahara i toe.

28 Heoi, ka tangi ki a Ihowā i tō rātou hēmanawa;

ā, whakaorangia ana rātou i ō rātou mate.

29 Meinga ana e ia te tūpuhi kia marino,

ōna ngaru kia māriri.

30 Nā, ka koa rātou, nō te mea ka mārie,

ā, ka kawea rātou e ia ki te tauranga i hiahia ai rātou.

31 Auē! Me i whakapaingia e te tangata a Ihowā mō tōna atawhai,

mō āna mahi whakamīharo ki ngā tama a te tangata!

32 Kia whakanui hoki rātou i a ia i roto i te whakaminenga o te iwi,

kia whakamoemiti ki a ia i roto i te nohoanga kaumātua.

33 Ko ia hei mea i ngā awa hei koraha,

i ngā pupūtanga wai hei oneone maroke,

34 i te whenua whai hua, kia tītōhea,

mō te hara o te hunga e noho ana i reira.

35 Ko ia hei mea i te koraha hei hārotoroto wai,

i te whenua maroke hei pupūtanga wai.

36 Ā, whakanohoia iho e ia te hunga matekai ki reira,

hanga ai i tētahi pā hei nohoanga;

37 hei rui māra, hei whakatō māra wāina,

e tupu ai, e maha ai ngā hua.

38 Ko ia anō hei manaaki i a rātou, nō ka nui rawa;

kāhore hoki e tukua kia torutoru haere ā rātou kararehe.

39 Nā, kua iti haere anō rātou, kua piko

i te tūkino, i te hē, i te pōuri,

40 e ringihia ana e ia te whakahāwea ki runga ki ngā rangatira;

e meinga ana kia hēhē i te ururua, i te wāhi kāhore nei he ara;

41 otirā, kei te whakateitei ia i te rawakore ki runga i te mamae,

kei te mea i ōna hapū kia rite ki te kāhui hipi.

42 Ka kite ngā tāngata tika, ā, ka hari;

ko ngā hē katoa hoki, kopia ake te māngai.

43 Ko te tangata whakaaro nui ka mahara ki ēnei mea,

ā, ka mōhio rātou ki te aroha o Ihowā.

Danklied van die verlostes.

1 LOOF die Here, want Hy is goed, want sy goedertierenheid is tot in ewigheid!

2 Dit moet die verlostes van die Here sê, wat Hy uit die nood verlos het

3 en uit die lande versamel het, van die ooste en die weste, van die noorde en van die see af.

4 Hulle het gedwaal in die woestyn, op woeste paaie; 'n stad om in te woon het hulle nie gevind nie.

5 Honger, ook dors was hulle; hulle siel het in hulle versmag.

6 Toe het hulle die Here aangeroep in hul benoudheid; uit hul angste het Hy hulle gered.

7 En Hy het hulle gelei op 'n regte pad om te gaan na 'n stad om in te woon.

8 Laat hulle die Here loof om sy goedertierenheid en om sy wonderdade aan die mensekinders;

9 want Hy het die dorstige siel versadig en die hongerige siel met die goeie vervul.

10 Die wat in duisternis en doodskaduwee gesit het, gevang in ellende en ysters —

11 omdat hulle wederstrewig was teen die woorde van God en die raad van die Allerhoogste verwerp het,

12 het Hy hulle hart deur moeite verneder; hulle het gestruikel, en daar was geen helper nie.

13 Toe het hulle die Here aangeroep in hul benoudheid; uit hul angste het Hy hulle verlos.

14 Hy het hulle uit duisternis en doodskaduwee laat uitgaan en hulle bande verbreek.

15 Laat hulle die Here loof om sy goedertierenheid en om sy wonderdade aan die mensekinders;

16 want Hy het koperdeure verbreek en ystergrendels stukkend geslaan.

17 Die wat dwase was vanweë die weg van hulle oortreding en weens hulle ongeregtighede gepynig is —

18 hulle siel het 'n afsku gehad van elke soort voedsel, en hulle het tot by die poorte van die dood gekom.

19 Toe het hulle die Here aangeroep in hul benoudheid; uit hul angste het Hy hulle verlos.

20 Hy het sy woord uitgestuur, dat Hy hulle kon gesond maak en hulle uit hul kuile red.

21 Laat hulle die Here loof om sy goedertierenheid en om sy wonderdade aan die mensekinders;

22 en laat hulle lofoffers bring en met gejubel sy werke vertel.

23 Die wat na die see toe afdaal in skepe, wat handel drywe op die groot waters —

24 húlle het die werke van die Here gesien en sy wonders in die diepte.

25 Want Hy het gespreek en 'n stormwind laat opsteek wat die golwe daarvan opgesweep het.

26 Hulle het opgerys na die hemel, neergedaal na die dieptes — hulle siel het vergaan van wee.

27 Hulle het getuimel en gewaggel soos 'n dronk man, en al hulle wysheid is verwar.

28 Toe het hulle die Here aangeroep in hul benoudheid, en uit hul angste het Hy hulle uitgelei.

29 Hy het die storm 'n gesuis gemaak, en hulle golwe het stil geword.

30 Toe was hulle bly, omdat dit rustig geword het, en Hy het hulle gelei na die hawe van hul begeerte.

31 Laat hulle die Here loof om sy goedertierenheid en om sy wonderdade aan die mensekinders.

32 En laat hulle Hom verhoog in die vergadering van die volk en Hom roem in die kring van die oudstes.

33 Hy het riviere 'n woestyn gemaak en waterfonteine 'n dorsland,

34 vrugbare land 'n brak aarde, oor die boosheid van die wat daarin woon.

35 Hy het die woestyn 'n waterplas gemaak en die dor land waterfonteine;

36 en Hy het hongeriges daar laat bly, en hulle het 'n stad gestig om in te woon.

37 En hulle het lande gesaai en wingerde geplant wat vrugte as opbrings verskaf het.

38 En Hy het hulle geseën, sodat hulle sterk vermenigvuldig het, en hulle vee het Hy nie min gemaak nie.

39 Toe het hulle min geword en weggesink deur die druk van onheil en kommer —

40 Hy wat veragting uitstort oor edeles en hulle laat dwaal in 'n woeste wêreld, sonder pad —

41 Hy het die behoeftige beskerm teen verdrukking en die geslagte soos kuddes gemaak.

42 Die opregtes sien dit en is bly, maar alle ongeregtigheid hou sy mond toe.

43 Wie wys is, laat hy op hierdie dinge ag gee, en laat hulle let op die goedertierenhede van die Here.