Waiata 90

Te Mutungakore o te Atua me te Kopītanga o te Tangata

He īnoi nā Mohi, nā te tangata a te Atua.

1 E te Ariki, ko koe tō mātou nohoanga

i ngā whakatupuranga katoa.

2 Kāhore anō i whānau noa ngā maunga,

kāhore i hangā e koe te whenua me te ao,

ko koe te Atua nō tua whakarere ā ake tonu atu.

3 E whakahokia ana e koe te tangata kia mongamonga noa,

ā, e mea ana, "E hoki, e ngā tama a te tangata."

4 Ki tāu titiro hoki, he rite ngā tau kotahi mano

ki te rā onanahi, kua pahure atu nei,

ki te mataaratanga hoki i te pō.

5 Me te mea nā te waipuke tāu kāhakinga i a rātou,

he moe rātou;

i te ata ānō he tarutaru e tupu ana;

6 i te ata e tupu ana, e pihi ana;

i te ahiahi kua kotia, kua maroke.

7 Kua hemo nei hoki mātou i tōu riri;

ka ohorere hoki i tōu āritatanga.

8 Kua makā e koe ō mātou kino ki tōu aroaro,

ō mātou mea huna ki te mārama o tōu mata.

9 Ka pau ō mātou rā katoa, me te riri anō koe;

hemo ake ō mātou tau ānō he kōrero e kōrerotia ana.

10 Ko ngā rā o ō mātou tau e whitu tekau tau;

ā, ki te whai kaha, ka waru tekau tau;

heoi he mahi māuiui, he pōuri tō rātou kaha;

ka hohoro hoki te hātepea atu, ā, ka rere atu mātou.

11 Ko wai te mātau ana ki te kaha o tōu riri?

Rite pū ki te wehi ki a koe tōu riri.

12 Ākona mātou ki te tatau i ō mātou rā,

kia anga ai te ngākau ki te whakaaro.

13 Hoki mai, e Ihowā, kia pēhea ake te roa?

Ā, kia puta kē he whakaaro mōu ki āu pononga.

14 Kia nā mātou i te ata i tāu mahi tohu;

kia hari ai mātou, kia koa ai, i ō mātou rā katoa.

15 Whakaharitia mātou, kia rite ki ngā rā i whakawhiua ai mātou e koe,

ki ngā tau i kite ai mātou i te kino.

16 Kia puta mai tāu mahi ki āu pononga,

me tōu korōria ki ā rātou tamariki.

17 Ā, hei runga i a mātou te ātaahua o Ihowā, o tō mātou Atua;

whakapūmautia anō ki a mātou te mahi a ō mātou ringa,

āe rā, te mahi a ō mātou ringa, whakapūmautia e koe.

Verganklikheid van die mens.

1 'n GEBED van Moses, die man van God.

Here, U was vir ons 'n toevlug van geslag tot geslag.

2 Voordat die berge gebore was en U die aarde en die wêreld voortgebring het, ja, van ewigheid tot ewigheid is U God.

3 U laat die mens terugkeer tot stof en sê: Keer terug, o mensekinders!

4 Want duisend jaar is in u oë soos die dag van gister as dit verbyskiet, en soos 'n nagwaak.

5 Weggespoel het U hulle; hulle word 'n slaap; in die môre is hulle soos die gras wat weer uitspruit:

6 in die môre bloei dit en spruit weer uit; in die aand sny 'n mens dit af, en dit verdor.

7 Want ons vergaan deur u toorn, en deur u grimmigheid word ons verskrik.

8 U stel ons ongeregtighede voor U, ons verborge sondes in die lig van u aangesig.

9 Want al ons dae gaan verby deur u grimmigheid, ons bring ons jare deur soos 'n gedagte.

10 Die dae van ons jare — daarin is sewentig jaar, of as ons baie sterk is, tagtig jaar; en die uitnemendste daarvan is moeite en verdriet; want gou gaan dit verby, en ons vlieg daarheen.

11 Wie ken die sterkte van u toorn en u grimmigheid, ooreenkomstig die vrees wat aan U verskuldig is?

12 Leer ons om ons dae so te tel dat ons 'n wyse hart mag bekom!

13 Keer terug, Here! Tot hoe lank? En ontferm U oor u knegte.

14 Versadig ons in die môre met u goedertierenheid, sodat ons kan jubel en bly wees in al ons dae.

15 Maak ons bly na die dae waarin U ons verdruk het, na die jare waarin ons onheil gesien het.

16 Laat u werk vir u knegte sigbaar word en u heerlikheid oor hulle kinders.

17 En laat die lieflikheid van die Here onse God oor ons wees, en bevestig die werk van ons hande oor ons, ja, die werk van ons hande, bevestig dit!