1 Eu amo o Senhor, porque ele ouviu
a voz da minha súplica.
2 Porque ele inclinou os seus ouvidos para mim,
eu o invocarei por toda a minha vida.
3 As cordas da morte me enredaram,
as angústias do Sheol116.3 Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte. vieram sobre mim;
aflição e tristeza me dominaram.
4 Então, invoquei o nome do Senhor:
"Livra-me, Senhor!".
5 O Senhor é misericordioso e justo;
o nosso Deus é compassivo.
6 O Senhor protege os simples;
quando eu já estava sem forças, ele me salvou.
7 Retorne ao seu descanso, ó minha alma,
porque o Senhor tem sido bom para você!
8 Pois tu me livraste da morte,
livraste os meus olhos das lágrimas
e os meus pés de tropeçar,
9 para que eu pudesse andar diante do Senhor
na terra dos viventes.
10 Eu cri, ainda que tenha dito:116.10 Ou Eu cri, por isso falei.
"Estou grandemente aflito".
11 No meu desespero, disse:
"Todos são mentirosos!".
12 Como posso retribuir ao Senhor
toda a sua bondade para comigo?
13 Erguerei o cálice da salvação
e invocarei o nome do Senhor.
14 Cumprirei para com o Senhor os meus votos
na presença de todo o seu povo.
15 Preciosa aos olhos do Senhor
é a morte dos que lhes são fiéis.
16 Senhor, sou teu servo;
sim, sou teu servo, filho da tua serva;
livraste-me das minhas correntes.
17 Oferecerei a ti um sacrifício de gratidão
e invocarei o nome do Senhor.
18 Cumprirei os votos que fiz ao Senhor
na presença de todo o seu povo,
19 nos átrios da casa do Senhor,
no seu interior, ó Jerusalém!
Aleluia!
Προσευχή του ανθρώπου που γλίτωσε απ’ το θάνατο
1 Τον Κύριο τον αγαπώ,
γιατί ακούει τη φωνή μου όταν του δέομαι.
2 Στρέφεται με προσοχή σ’ εμένα·
σ’ όλη μου τη ζωή θα τον καλώ.
3 Μ’ είχαν ζωσμένο οι πόνοι του θανάτου
κι η φρίκη του άδη μ’ είχε δέσμιο·
η αγωνία και η θλίψη με κρατούσαν.
4 Τότε στον Κύριο φώναξα:
«Αχ, Κύριε, γλίτωσέ με!»
5 Ο Κύριος αγαπάει κι είναι δίκαιος,
ο Θεός μας είναι σπλαχνικός.
6 Ο Κύριος προστατεύει τους απλούς·
ήμουν αδύνατος και μ’ έσωσε.
7 Ηρέμησε, ψυχή μου,
γιατί ο Κύριος σ’ ευεργέτησε.
8 Λύτρωσε τη ζωή μου από το θάνατο,
τα μάτια μου απ’ τα δάκρυα,
τα πόδια μου απ’ την πτώση.
9 Ώστε να περπατώ ενώπιον του Κυρίου
στη γη των ζωντανών.
10 Ακλόνητη έμενε η εμπιστοσύνη μου
ακόμα κι όταν έλεγα:
«Είμ’ εξουθενωμένος!»
11 Έφτασα στην απόγνωση και είπα:
«Κανέναν δεν μπορώ να εμπιστευτώ».
12 Στον Κύριο τι μπορώ ν’ αντιπροσφέρω
για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανε;
13 Της σωτηρίας το ποτήρι θα υψώσω
και του Κυρίου τ’ όνομα θα ομολογήσω.
14 Θα εκπληρώσω ό,τι έταξα στον Κύριο,
σ’ όλο του το λαό μπροστά.
15 Δεν είν’ αδιάφορος στον Κύριο
ο θάνατος των πιστών του.
16 Αχ, Κύριε, εγώ είμαι δούλος σου·
δούλος σου και της δούλης σου παιδί·
έλυσες τα δεσμά μου.
17 Θα σου προσφέρω ευχαριστίας θυσία·
και Κύριό μου θα σε ομολογήσω.
18 Θα εκπληρώσω ό,τι έταξα στον Κύριο
μπροστά σ’ όλο του το λαό,
19 μες στις αυλές του οίκου του Κυρίου,
στο μέσο σου, Ιερουσαλήμ.
Αινείτε τον Κύριο! Αλληλούια!