Cântico de peregrinação.
1 Das profundezas clamo a ti, Senhor.
2 Ouve, Senhor, a minha voz!
Estejam atentos os teus ouvidos à voz da minha súplica!
3 Se tu, Senhor, registrasses os pecados,
quem, Senhor, se manteria de pé?
4 Mas contigo está o perdão
para que sejas temido.
5 Espero pelo Senhor com todo o meu ser
e na sua palavra ponho a minha esperança.
6 O meu ser anseia pelo Senhor,
mais do que as sentinelas pela manhã;
sim, mais do que as sentinelas pela manhã!
7 Ponha a sua esperança no Senhor, ó Israel,
pois com o Senhor há amor leal e plena redenção.
8 Ele próprio redimirá Israel
de todos os seus pecados.
Από τα βάθη της απόγνωσης
1 Ωδή των αναβαθμών.
Από τα βάθη της ψυχής μου,
Κύριε, σου φωνάζω.
2 Άκουσε, Κύριε, τη φωνή μου,
δώσε την προσοχή σου
όταν σου δέομαι.
3 Αν εσύ, Κύριε, ανομίες παρατηρείς,
ποιος, Κύριε, θ’ αντέξει;
4 Αλλά εσύ δίνεις τη συγχώρηση,
για να ’σαι σεβαστός.
5 Στον Κύριο έλπισα,
έλπισε η ψυχή μου,
και προσδοκώ τους λόγους του.
6 Ψυχή μου, πρόσμενε τον Κύριο,
πιότερο απ’ ό,τι οι φύλακες προσμένουν την αυγή.
7 Έλπιζε, Ισραήλ, στον Κύριο,
γιατ’ είναι σπλαχνικός
και χίλιους τρόπους έχει αυτός να σε λυτρώνει.
8 Εκείνος θα λυτρώσει τον Ισραήλ
απ’ όλες του τις ανομίες.