Para o mestre de música. Salmo dos coraítas.
1 Ouçam isto vocês, todos os povos;
escutem, todos os que vivem neste mundo —
2 gente do povo, homens importantes,
ricos e pobres igualmente:
3 A minha boca falará com sabedoria;
a meditação do meu coração trará entendimento.
4 Inclinarei os meus ouvidos a um provérbio;
com a harpa exporei o meu enigma:
5 Por que deverei temer, quando vierem dias maus,
quando inimigos traiçoeiros me cercarem,
6 aqueles que confiam nos seus bens
e se gabam das suas muitas riquezas?
7 Ninguém pode redimir o seu semelhante
ou pagar a Deus o preço por ele,
8 pois o resgate de uma vida não tem preço.
Não há pagamento que o livre
9 para que viva para sempre
e não sofra decomposição.
10 Pois todos podem ver que os sábios morrem,
como perecem o tolo e o estúpido,
e para outros deixam os seus bens.
11 O túmulo será a morada deles para sempre,49.11 Conforme a Septuaginta e a Versão Siríaca. O Texto Massorético traz Em seus pensamentos a casa deles será perpétua.
a sua habitação de geração a geração,
ainda que tenham49.11 Ou pois eles têm. dado o próprio nome a terras.
12 Mesmo que muito importante,
o ser humano não perdura;
é como os animais, que perecem.
13 Este é o destino dos que confiam em si mesmos,
e dos seus seguidores, que aprovam o que eles dizem. Pausa
14 Como ovelhas, são conduzidos à sepultura,49.14 Hebraico: Sheol. Essa palavra também pode ser traduzida por profundezas ou morte; também no final desse versículo e no versículo 15.
e a morte os apascentará.
Pela manhã os justos triunfarão sobre eles!
A aparência deles se desfará na sepultura,
longe das suas gloriosas mansões.
15 Deus, porém, redimirá a minha vida da sepultura
e me levará para si. Pausa
16 Não fique receoso quando alguém se enriquece
e aumenta o luxo da sua casa,
17 pois nada levará consigo quando morrer;
não descerá com ele o seu esplendor.
18 Embora em vida ele se parabenize:
"Todos o elogiam, pois você está prosperando",
19 ele se juntará aos seus antepassados,
que nunca mais verão a luz.
20 O homem, mesmo que muito importante, não tem entendimento;
é como os animais, que perecem.
Ο άνθρωπος πεθαίνοντας δεν παίρνει τίποτα μαζί του
1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.συγγένεια του Κορέ. Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.
2 Ετούτο ακούστε όλοι οι λαοί·
όλοι της γης οι κάτοικοι προσέξτε,
3 κοινοί κι επίσημοι,
πλούσιοι και φτωχοί μαζί.
4 Λόγια σοφά θα πει το στόμα μου,
και συνετές θα ’ναι οι σκέψεις της καρδιάς μου.
5 Στήνω τ’ αυτί μου στου Κυρίου τη μυστική βουλή
και με τον ήχο της κιθάρας προσπαθώ
το αίνιγμα να λύσω.
6 Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ
από τη μοχθηρία αυτών
που με καταδιώκουν;
7 από εκείνους στ’ αγαθά τους
που στηρίζονται
και για τα πλούτη τους τ’ αμύθητα καυχιούνται;
8 Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου
τα χρέη να πληρώσει
ούτε και τα δικά του στο Θεό.
9 Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους
κι ουδέποτε πληρώνεται,
10 ώστε να ζήσουν ως το τέλος·
ποτέ τον τάφο να μη δουν.
11 Καθένας βλέπει πως κι οι σοφοί πεθαίνουν,
χάνονται όπως οι τρελοί κι οι ανόητοι
κι εγκαταλείπουν σ’ άλλους τ’ αγαθά τους.
12 Οι τάφοι τους είναι τα σπίτια τους για πάντα,
η μόνιμη διαμονή τους σ’ όλες τις γενιές·
έστω κι αν είχαν χτήματα στ’ όνομά τους.
13 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές
δεν είναι βέβαιος τη νύχτα αν θα τη βγάλει·
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.
14 Έτσι πορεύονται αυτοί,
σίγουροι για τον εαυτό τους·
κι έτσι τελειώνουν,
ευχαριστημένοι με τη μοίρα τους.
(Διάψαλμα)
15 Μαντρίζονται στον άδη σαν τα πρόβατα,
ο θάνατος τούς πάει να τους βοσκήσει·
θα διαφεντέψουν πάνω τους οι δίκαιοι το πρωί,
θ’ αφανιστεί η μορφή τους,
ο άδης θα ’ναι η κατοικία τους.Το τελευταίο μέρος του στίχου στο εβραϊκό είναι ασαφές.
16 Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου·
από τα νύχια του άδη θα με πάρει.
(Διάψαλμα)
17 Μη φοβάσαι που κάποιος πλούτισε,
κι αυξήθηκε η αίγλη του σπιτιού του.
18 Μαζί του δε θα πάρει τίποτ’ απ’ αυτά πεθαίνοντας·
η αίγλη του δεν τον ακολουθεί στον τάφο.
19 Όσο ζούσε μακάριζε τον εαυτό του:
«Σ’ επευφημούν γιατί περνάς καλά!»
20 Όμως κι αυτός θα πάει να βρει
τη γενιά των προγόνων του
και πια ποτέ το φως δε θα το δούνε.
21 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές,
όταν δεν τα στοχάζεται όλα τούτα,
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.