De Davi. Masquil.32.0 Título: provavelmente uma indicação musical ou literária.
1 Bem-aventurado aquele
cujas transgressões são perdoadas
e cujos pecados são cobertos!
2 Bem-aventurado aquele
a quem o Senhor não atribui pecado
e em cujo espírito não há engano!
3 Enquanto eu me calei,
os meus ossos definharam
com os meus gemidos o dia todo.
4 Pois dia e noite
a tua mão pesava sobre mim;
as minhas forças foram-se esgotando
como na seca do verão. Pausa
5 Então, reconheci diante de ti o meu pecado
e não encobri a minha iniquidade.
Eu disse: "Confessarei as minhas transgressões ao Senhor",
e tu perdoaste a iniquidade do meu pecado. Pausa
6 Portanto, que todos os que são fiéis orem a ti
enquanto podes ser encontrado;
quando as muitas águas se levantarem,
elas não os atingirão.
7 Tu és o meu abrigo;
tu me preservarás da angústia
e me cercarás de canções de livramento. Pausa
8 Eu o instruirei e lhe ensinarei no caminho que você deve seguir;
eu o aconselharei e cuidarei de você.
9 Não sejam como o cavalo ou o burro,
que não têm entendimento,
mas precisam ser controlados com freios e rédeas;
caso contrário, não obedecem.
10 Muitas são as dores dos ímpios,
mas o amor leal do Senhor
envolve quem nele confia.
11 Alegrem-se no Senhor e exultem,
vocês que são justos!
Cantem de alegria,
todos vocês que são retos de coração!
Η ευτυχία εκείνου που έλαβε άφεση
1 Του Δαβίδ· Μασχίλ.Μασχίλ. Το ακριβές νόημα είναι άγνωστο. Πιθανόν σημαίνει «διδακτικό ποίημα».
Μακάριος είν’ εκείνος
που του αφέθηκε
αμέλειας παραστράτημα,
του συγχωρήθηκε αμαρτία συνειδητή.
2 Μακάριος ο άνθρωπος,
όταν δεν του καταλογίζει
ο Κύριος αμάρτημα·
κι είναι ανύπαρκτος στο πνεύμα του ο δόλος.
3 Κύριε, όταν σώπασα,
φθάρηκαν τα οστά μου
από τον ολοήμερο αναστεναγμό.
4 Γιατί μέρα και νύχτα έπεσε
βαριά η τιμωρία σου σ’ εμένα·
σαν το χωράφι έγινα το άνυδρο
στου καλοκαιριού τη θέρμη.
(Διάψαλμα)
5 Την αμαρτία μου σου γνώρισα,
δεν έκρυψα την ενοχή μου.
«Στον Κύριο» σκέφτηκα,
«θα εξομολογηθώ τα παραπτώματά μου».
κι εσύ εξάλειψες την ενοχή της αμαρτίας μου.
(Διάψαλμα).
6 Για τούτο, ας προσεύχεται
κάθε ευσεβής σ’ εσένα,
στις δύσκολες στιγμές.
Σαν γίνει ο κατακλυσμός,
κοντά του δε θα φτάσει.
7 Εσύ είσαι, Κύριε, ο κρυψώνας μου,
με προστατεύεις απ’ τη θλίψη
και τη γυρίζεις σε αλαλαγμούς χαράς.
(Διάψαλμα)
8 Μου λες:
«Σύνεση θα σου δώσω,
θα σου διδάξω την οδό
που πρέπει να βαδίζεις·
θα σε ορμηνεύω,
η προσοχή μου θα ’ναι πάνω σου.
9 Μη γίνεσαι σαν άλογο και σαν μουλάρι
ασύνετος,
που χαλινάρι και χαλκά χρειάζονται
για να μπορέσουν να ’ρθουνε κοντά σου».Μη γίνεσαι... κοντά σου. Ο στίχος στο εβρ. είναι δυσνόητος.
10 Πολλά του ασεβή τα μαστιγώματα,
μα κείνον που στον Κύριο ελπίζει
η αγάπη του τον περιζώνει.
11 Χαρείτε για τον Κύριο, δίκαιοι, κι ευφρανθείτε·
κι όλοι εσείς οι άδολοι
φωνάξτε από χαρά!