Masquil 74.0 Título: provavelmente uma indicação musical ou literária. de Asafe.
1 Por que nos rejeitaste para sempre, ó Deus?
Por que se acende a tua ira contra as ovelhas da tua pastagem?
2 Lembra-te do povo que adquiriste em tempos passados,
da tribo da tua herança que resgataste
e do monte Sião, onde habitaste.
3 Volta os teus passos para aquelas ruínas perpétuas,
para toda a destruição que o inimigo causou no teu santuário.
4 Os teus adversários vociferaram
no lugar das tuas assembleias conosco
e hastearam suas bandeiras em sinal de vitória.
5 Pareciam homens armados com machados
que invadem um bosque cerrado.
6 Com machados e marretas
esmigalharam todos os revestimentos de madeira esculpida.
7 Atearam fogo ao teu santuário;
profanaram a habitação do teu nome,
arrasando-a até o chão.
8 Disseram no coração: "Vamos acabar com eles!".
Queimaram todos os santuários do país.
9 Já não vemos sinais milagrosos;
já não há profetas,
e nenhum de nós sabe até quando isso continuará.
10 Até quando o adversário irá zombar, ó Deus?
Será que o inimigo blasfemará contra o teu nome para sempre?
11 Por que reténs a tua mão, a tua mão direita?
Não fiques de braços cruzados! Destrói-os!
12 Contudo, Deus é o meu Rei desde a antiguidade;
ele realiza atos de salvação sobre a terra.
13 Tu dividiste o mar pelo teu poder;
quebraste a cabeça das serpentes das águas.
14 Esmagaste as cabeças do Leviatã74.14 Ou monstro marinho.
e o deste por comida às criaturas do deserto.
15 Tu abriste fontes e regatos;
secaste rios perenes.
16 O dia é teu, e tua também é a noite;
estabeleceste a lua e o sol.
17 Determinaste todas as fronteiras da terra;
fizeste o verão e o inverno.
18 Lembra-te de como o inimigo tem zombado de ti, ó Senhor,
como os insensatos têm blasfemado contra o teu nome.
19 Não entregues a vida da tua pomba aos animais selvagens;
não te esqueças para sempre da vida do teu povo indefeso.
20 Dá atenção à tua aliança,
porque de antros de violência se enchem os lugares sombrios do país.
21 Não deixes que o oprimido se retire humilhado!
Faz que o pobre e o necessitado louvem o teu nome.
22 Levanta-te, ó Deus, e defende a tua causa;
lembra-te de como os insensatos zombam de ti sem cessar.
23 Não ignores a gritaria dos teus adversários,
o crescente tumulto dos teus inimigos.
Επίκληση στο Θεό μπροστά στα ερείπια του ναού
1 Μασχίλ του Ασάφ.
Γιατί, Θεέ, μάς εγκατέλειψες για πάντα;
γιατί απειλείς με την οργή σου
εκείνους που φροντίζεις;
2 Θυμήσου το λαό σου,
που τον απέκτησες απ’ τα πανάρχαια χρόνια,
τη φυλή που εξαγόρασες για ιδιοκτησία σου.
Θυμήσου το όρος της Σιών,
που κατοικία σου το ’κανες.
3 Φέρε τα βήματά σου
σ’ αυτά τα θλιβερά ερείπια·
όλα τα λεηλάτησαν στο ναό οι εχθροί σου.
4 Βρυχήθηκαν οι αντίπαλοί σου
μέσα στο χώρο της λατρείας σου·
κι εκεί υψώσαν τις σημαίες τους.
5 Έμοιαζαν σα να κράδαιναν
τσεκούρια μες στο δάσος.
6 Και μονομιάς έσπασαν όλα τα ξυλόγλυπτα,
χτυπώντας με τσεκούρια και σφυριά.
7 Πυρπόλησαν το αγιαστήριό σου·
ισοπεδώσαν και μολύνανε
την κατοικία της ύπαρξής σου.
8 Και σκέφτηκαν: «Όλους ας τους συντρίψουμε μια κι έξω
κι ας κάψουμε όλους τους τόπους
της λατρείας του Θεού στη χώρα».
9 Δε βλέπουμε πια τα σημεία της παρουσίας σου·
προφήτης δεν υπάρχει πια
κι ούτε κανένας μας γνωρίζει
το πόσο θα κρατήσει αυτό.
10 Θεέ, ως πότε θα ονειδίζει ο καταπιεστής;
θα χλευάζει ο πολέμιος για πάντα τ’ όνομά σου;
11 Γιατί απέσυρες τη δύναμή σου
και μένεις αδρανής;
12 Αλλά εσύ Θεέ είσαι ο βασιλιάς μας από τότε που υπάρχουμε·
εσύ που ενεργείς τη σωτηρία σ’ όλη τη γη.
13 Εσύ, με τη δύναμή σου, διαχώρισες τη θάλασσα·
σύντριψες τα κεφάλια των θαλασσινών δρακόντων.
14 Εσύ τσάκισες του Λεβιάθαν τα κεφάλια·
τον έδωσες τροφή στα ζώα της ερήμου.
15 Εσύ έκανες ν’ αναβρύσουν πηγές και χείμαρροι,
εσύ ποτάμια ξέρανες αστείρευτα.
16 Δική σου είναι η μέρα, δική σου και η νύχτα·
εσύ έκανες τον ήλιο και τ’ αστέρια.
17 Εσύ στερέωσες όλα τα όρια της γης,
καλοκαίρι και χειμώνα, εσύ τα έκανες.
18 Θυμήσου τούτο: Σε περιγελά, Κύριε, ο εχθρός,
κι ένας ανόητος λαός προσβάλλει τ’ όνομά σου.
19 Στα θηρία μην αφήνεις τη ζωή του αθώου σου,
των δύστυχών σου τη ζωή συνέχεια μην ξεχνάς.
20 Επίβλεψε στη διαθήκη σου,
επειδή γέμισαν οι σκοτεινές της γης γωνιές
εστίες αδικίας.
21 Μην αφήνεις να ντροπιαστεί ο καταπιεσμένος·
δώσε ο φτωχός κι ο δύστυχος να υμνούνε τ’ όνομά σου.
22 Σήκω, Θεέ, υπερασπίσου το δίκιο σου·
θυμήσου πώς σε χλεύαζε όλη μέρα ο ασεβής.
23 Μην ξεχνάς τις κραυγές των αντιπάλων σου,
το θόρυβο, που ολοένα εντείνεται,
αυτών που σε μισούν.